Mochten jullie je vervelen:
Hierbij mijn verslagje van de afgelopen anderhalve week. Want tjonge jonge, wat was dat voor een week!
Het begon met vorige week woensdag. Loena was 7 dagen loops, en dus voor het eerst progesteron geprikt. Deze bleek zeer laag te zijn zoals verwacht, en we hoefde gelukkig dus niet á la minuut in de auto te stappen. Vrijdag opnieuw progesteron laten bepalen, deze was wel iets verhoogd, maar nog niet heel erg, dus wederom konden we thuis blijven. Gelukkig maar, gezien ik zaterdag Examen had, en die eigenlijk niet kon missen. :music:
Samen met mijn vader, moeder, man, en dierenarts in conclaaf gegaan. In theorie zou de progesteron dusdanig moeten stijgen dat maandag/dinsdag de goede dek dagen zouden zijn. Na beraad besloten dat ik zondag vroeg (5 uur :X: ) bij mijn vader in de auto zou stappen met Loena, om de tocht naar Vichy (Frankrijk) te maken, en daar in ieder geval tot dinsdag, met uitloop naar woensdag te blijven.
Dus zondagochtend vertrokken we, om na iets meer dan 900 kilometer in Bellerive sur Allier (net naast Vichy) uit te komen, en daar in het hotel in te checken. De rit was bijzonder goed gegaan, en Loena leek erg op der gemak, ook op de hotelkamer. Maandag ochtend zijn we naar een ruïne genaamd Chateau Montgilbert gegaan, wat erg mooi was om te zien, en mijn vader nog wat mooie plaatjes van Loena heeft geschoten (deze houden jullie van mij te goed!). Verder daar nog wat door de zeer mooie omgeving gereden, en echt genoten! 's Middags hadden we afgesproken met Emmanuel, de mede eigenaar van Spirit. Ondanks dat het tussen ons en Emmanual goed klikte leek de liefde tussen Spirit en Loena toch minder dan verwacht. Gezien liefde zich niet laat dwingen en mijn vader en ik toch nog even in Frankrijk waren hadden we er niet zo'n moeite mee
Om toch zeker te zijn had Emmanuel een dierenarts die zeer kundig is op het gebied van voortplanting gevraagd nog eens progesteron te laten bepalen. Dus dinsdag ochtend kwam Emmanuel ons ophalen met de auto, en zijn we over weggetjes en door dorpjes gereden waar we anders nooooit zouden komen. Gelukkig veilig bij de dierenarts aangekomen, bloed laten afnemen en naar de laboratorium van het ziekenhuis daar gebracht. Vervolgens gingen we bij een vriendin van Emmanuel op bezoek.
Dit bleek Michéle te wezen, van de whippet kennel Chojnacki:
http://www.whippets-chojnacki.fr/
WAT een geweldig mens, en wat een heerlijke honden! Ik kwam daar de woonkamer binnen, en het was net of ik in een paradijs verzeild raakte, met 29 whippets!! En allemaal super verzorgd!! Was een echt genoegen om daar tussen te zijn! Tot groot plezier van mijn vader en mij, had Michéle voor ons gekookt, en gingen we met zijn allen aan tafel voor heerlijke kip met sperziebonen. En natuurlijk de gehele tijd mooie, en ook minder fijne verhalen van een groot fokker gehoord. De kennis, wetenschap en levenswijsheid straalde er gewoon van af. Maar het meest verbaasde me de grote passie die er in deze vrouw schuil ging. Echt een ervaring om nooit meer te vergeten!
's Middags kregen we de uitslag van de progesteron test. En zoals Loena en Spirit ons eigenlijk al duidelijk maakte, was de progesteron niet zo hard gestegen als dat we verwacht hadden. Volgens de dierenarts zou de beste dekdatum vrijdag en zaterdag zijn. Maar mijn vader moest donderdag weer aan het werk! Toen hebben we besloten Loena in de vertrouwde handen van Emmanuel te laten, en woensdagochtend zonder hond terug te keren naar Nederland. Het was wel even slikken, want tja, dit was niet zoals ik het voor ogen had, of zoals ik gepland had.
Woensdag dus weer de gehele dag in de auto, om die 900 kilometers af te leggen. Gelukkig kan ik het erg goed vinden met mijn vader, en was het alsnog een leuke reis. Woensdag kreeg ik te horen dat Loena het super deed bij Emmanuel, en dat ze al samen tussen zijn whippets op de bank lag. Dat was een geruststellende gedachte. Donderdag kreeg ik het een klein beetje benauwd, want ondanks dat het super ging met Loena bij Emmanuel, was er nog weinig romantiek tussen Spirit en Loena te vinden.
Vrijdagochtend had ik een afspraak bij het AMC staan bij de KNO afdeling voor het plaatsen van een buisje in mijn linkeroor. Gezien we nogal vroeg weg gingen hadden we tijd over, en konden we nog een ontbijtje bij de Ikea mee pakken. Tijdens het ontbijtje zullen er mensen zijn geweest die dachten dat ik gek geworden was, want na het lezen van een berichtje stond ik zo ongeveer te dansen in de Ikea! Want jahoor, ik kreeg het berichtje dat Loena voor het eerst gedekt was door Spirit
Helemaal blij, en stiekem ook wel ontzettend opgelucht. Dus met een brede glimlach liep ik het AMC in, om er met een fiks mindere uit te lopen :music: Voor het plaatsen van een buisje krijg je een lokale verdoving in je gehoorgang (2 injecties). En ik had de pech dat die verdoving verder door was geslagen, en mijn evenwichtsorgaan bij mijn linkeroor dus verdoofd was!
En ja hoor, wat krijg je dan, je wordt ontzettend maar dan ook ontzettend draaierig. Je mist dan zeg maar gewoon de helft van je evenwicht, en je hebt voortdurend het idee dat je omvalt. Ik baalde extra, want ik zou samen met mijn man zaterdag Loena weer op gaan halen. 's Middags, liggend op de bank toch nog even voor de zekerheid de AMC gebeld, en in theorie zou het de volgende ochtend over moeten zijn, als de verdoving uit gewerkt is. Dus er was weer wat hoop.
Gisterochtend dus de wekker optijd gezet, en alles wel alvast geregeld, zodat als het beter ging we naar Frankrijk konden. En gelukkig, ik stond op en voelde me weer voor 80% de oude. Dus kinderen bij mijn moeder gezet, Frankrijk laten weten dat we kwamen, hotel geboekt en gaan rijden. Weer "even" die 900 km. Gezien we opzich de hele dag de tijd hadden, zijn mijn man en ik dit keer binnen door gereden, en dus niet over de tol wegen. Kost ongeveer 1,5 uur extra, maar wel erg leuke weggetjes (en minder leuke weggetjes die mijn man dan weer wel heel leuk vond :music: ). Weer veilig in Bellerive sur Allier aangekomen, en ons hotel opgezocht. Vanochtend om 9 uur met Emmanuel afgesproken, en hij was super optijd. Hij had Spirit ook mee, zodat mijn man die ook kon zien. Na het regelen van het papier en de laatste "liefdeshandeling" :music: weer huiswaarts gekeerd, en dit keer maar wel weer over de tolwegen. Terugreis was Loena ook zeer relax, en heeft eigenlijk de gehele rit geslapen. Ze ligt nu weer heerlijk op de plekkie op de bank, samen met der moeder zij aan zij te slapen. Ik denk niet dat ze doorheeft hoeveel moeite we gedaan hebben, en hoe graag we hopen dat ze nu bezig is met wat moois te bakken. :bow Over 25 dagen laat ik een echo maken, en weten we iets meer.
Dus.... We zijn anderhalve week verder, 3.600 kilometer gereden en 4 dagen in de auto doorgebracht. En wat ben ik blij met de mensen om mijn heen, waardoor dit allemaal mogelijk is! Want zonder mijn man en vader om te rijden, en zonder mijn moeder om op de kinderen te passen, was dit allemaal niet mogelijk geweest. Ik ben ze dan ook alle zeer dankbaar, en besef me des te meer wat ik heb.
Kijken wanneer de juiste uitslag van de progesteron test er is, en een trip te maken naar Frankrijk. Worden spannende weken 
.
