Prana hoefde als pup niet veel alleen te zijn en de eerste keer opbouwen ging ook voorspoedig (in 4 weken, gestart bij 16 weken) (tot ongeveer 1,5 uur, langer was niet nodig). Tot mijn buurjongetjes vakantie hadden en ik daar geen rekening mee gehouden heb. Toen ik thuiskwam hoorde ik ze aan de andere kant van de flat (balkonkant) al continu haar naam schreeuwen en tegen de afscheiding van het balkon rammen. Toen ik aan hun moeder vroeg hoe lang dat al bezig was, zuchte ze en hielde ze het al ruim een uur vol (maar ze probeerde het te negeren). Prana was behoorlijk over haar toeren en wilde toen niet meer alleen blijven. Dus heb ik haar weer overal mee naar toe genomen (ik was in de luxe positie dat dat kon).
Na een paar maanden nog eens opnieuw geprobeerd (het is wel handig als ze het wel kan) (weer gestart met deur uit, 2 minuten wachten deur in). En de langere momenten met de memorecorder opgenomen. Dat ging best heel erg goed naar omstandigheden, maar de opbouw moest langzamer als de eerste keer. Ook op video opgenomen. Ze slaapt niet, speelt niet, blaft/piept niet en eet niet, maar ligt te wachten starend naar de deur tot ik thuis kom. Ze is dan ook altijd erg moe van het alleen zijn. Dus op zich vond ik het alleen zijn niet heel moeilijk op te bouwen, zij het dat ze wel erg gevoelig reageerde toen het een keer misging. Dat is zo ie zo iets wat in haar opvoeding terugkomt. Iemand schreeuwt een keer flink tegen zijn eigen hond en Prana komt de komende maanden niet meer in de buurt van die eigenaar of de hond. Nu vind ik dat niet zo'n probleem, maar kan me voorstellen als je een gezin hebt waarin veel geschreeuwt wordt en je een poedel treft die daar gevoelig voor is je niet echt blij wordt. Prana is ook heel eenkennig, maar ik weet niet of dat poedel eigen is, of dat dat mijn schuld is (ik heb altijd hele eenkennige dieren of het nu een kat, een paard, of nu een hond is, eenkennig worden ze!).
Eten is het een muts eerste klas. Brokken zijn zo ie zo niet aan haar besteedt. KVV soms. Blokjes kaas apporteerde ze als pup. Gaat inmiddels beter, maar daar heb ik qua training wat mee in mijn maag gezeten. Veel geinvesteerd in spel. Maar voor sommig precisiewerk is met voer werken toch wel heel handig (en je kunt sneller herhalen omdat de beloning minder tijd kost).
Ik vind poedels heerlijk. Het vrolijke, baasgerichte, superslimme, speelse (met de baas, Prana niet zo met andere honden), het snelle, maar tegelijk elegante en het knuffelige, het is echt helemaal mijn type hond. Qua grootte vind ik de middenslag prettig omdat ze groot genoeg is om niet in het niet te vallen bij de grote wat lompere honden hier in de omgeving (met een kleintje ben ik toch bang dat ik me minder prettig zou voelen omdat ze dan nog kwestbaarder zijn) en ze klein genoeg is om op schoot te kunnen.
Veel succes met je zoektocht
.
Natuurlijk wacht ik even af tot ik zeker weet dat het allemaal gaat lukken enzo, maar ik probeer toch alvast wat meer te weten te komen over de rassen die ik leuk vind. Vandaar dit topic! 
). Een poedel is natuurlijk iets heel anders, maar heeft ook wel dat vrolijke en baasgerichte, maar dan met een aantal heel andere eigenschappen, die ook leuk zijn
Nogmaals, als pup kon zij niet alleen zijn. Daarna is het een hele tijd niet nodig geweest om alleen te zijn dus ben ik er niet mee bezig geweest. Toen ze wat ouder was leek het me handig om het haar aan te gaan leren om alleen te zijn, en daar ben ik een week of 2 mee bezig geweest en nu gaat dat prima.
