Ondanks al mijn voorzorgen van lang wachten met fokken, zorgvuldig uitzoeken, geen lijnteelt/inteelt enzovoort is mijn grootste nachtmerrie waarheid geworden.
Atoq heeft zeer waarschijnlijk epilepsie. Hij kreeg begin mei een soort epileptiforme aanval. Hij leek te moeten plassen maar zijn plas niet op te kunnen houden en ging in een soort van reflex rondlopen en dan weer mij opzoeken terwijl hij iedere keer wat urine liet lopen. Hij had weinig controle over zijn voor en achterpoten, een soort van kramp. Ik ben toen bijna meteen met hem naar de da gegaan (de buurman heeft mij met Toq erheen gereden). Toen we daar aankwamen was er niets meer aan de hand en alle controles waren goed.
De 2de en 3de (14/7 en 18/7) keer begon het net zo met het schijnbaar moeten plassen en mij opzoeken maar ik heb hem buiten getild toen en nadat hij geplast had en een beetje wankel liep was het over, dat duurde dus bij elkaar een halve minuut ofzo. Ik ben na die 3de dus weer naar de da geweest omdat ik dacht dat het mss nog iets met het plassen te maken kon hebben (nierstenen, blaasproblemen, rare concentraties in urine ofzo). Maar uit uitgebreid bloed en urineonderzoek kwam helemaal niets. Allemaal perfecte waardes.
De laatste grotere "aanval" (5/8) begon ook met heel vreemd ineens naar de serre rennen. Ik zag al aan zijn rare ren dat hij weer zo'n aanval kreeg dus ik wilde hem behoeden van van de trap (naar de tuin) afvallen. Ik heb hem tegengehouden boven aan de trap en toen had hij weer last van die krampen. Bolle rug en zijn voor en achterpoten verkrampten helemaal. Hij stort dus niet schokkend neer maar ik hielp hem zachtjes te gaan liggen. Dit keer duurde het langer, hij was ook wel afwezig maar ik weet niet of hij echt helemaal er niet bij is, zijn ogen stonden vreemd. Op een gegeven moment was hij ineens bij. Ligt ie gezellig te kwispelen. Maar het duurde even voor hij weer helemaal op de wereld was. Daarna heeft hij nog twee keer zo'n hele korte soort van aanval gehad die met buiten tillen om te plassen weer over was. Heel vreemd.
Aan Atoq is verder helemaal niets te merken, we doen nog aan agility en hij is hartstikke fanatiek met alles. Hij is nog een steeds een energie sterke hond maar ik maak me wel vreselijk veel zorgen. De aanvallen zijn nu heel mild maar wel relatief vaak. Het is zo rot om mijn stoere vent die nooit iets mankeerde in zo'n toestand te zien.
Of dit nog niet genoeg slecht nieuws was, Bacardi (vader van mijn tweede nestje) heeft ook haast tegelijk met Atoq zijn eerste twee aanvallen gekregen.
Er zijn verder nog geen onderzoeken bij hem gedaan maar ik ga er maar van uit dat het zo is. De aanvallen waren van wat ik hoorde wel heftiger dan bij Toq. De vader van Bacardi is de overgrootopa van Atoq. Ik vind het vreselijk en ik snap er niks van. Atoq is 5,5 jr en Baca ruim 7. Ik verwachte dit niet meer. Alle nestgenoten van Atoq en mensen met kinderen en kleinkinderen van Baca zijn ingelicht en iedereen neemt het gelukkig heel goed op maar het zo rot
Ik ben nu ontzettend blij dat mijn nestjes met Qhilla (zus Atoq) niet gelukt zijn en dat er nooit met de rest gefokt is. Hoe graag ik ook een pup van Qietje of Atoq zou willen hebben want het zijn allebei (het hele nest trouwens) super hondjes 
Inderdaad, het blijft gokken en dit soort dingen voorkom je niet (je kan toch niet 7+ jaar wachten voor je een hond inzet?) maar wel ontzettend naar.
Dit soort dingen kunnen mensen heel makkelijk geheim houden he. Zeker als een hond al ouder is en niet meer word ingezet. Weet niet hoe dat gaat binnen het ras maar het is gewoon te toevallig dat het alleen deze twee honden zou treffen als het zo'n bekende lijn is.
