Ik heb veel informatie gevonden en filmpjes gezien.
Ook heb ik een fokker gemaild en vragen gesteld ,ook verteld wat in de toekomst zijn thuis wordt.
Zij vond mij erg geschikt voor een Tibetaan.
En zo als je wellicht weet ben ik gek op lang haar en de verzorging er van,dus dat zit ook wel goed.
Ook wil ik graag naar cursusen/trainingen.
Hij zal overal mee naar toe gaan,iets wat ook goed voor hem zal zijn.
Ik zou wel weer voor een reu gaan(Daar vond ik toevallig een positief stukje over,dat reuen van de Tibetaan beter te trainen zijn en minder het zelfstandige stuk bezitten)
Ik vond wel wat dingen als;Zeer goed socialiseren van heel kleins af aan om in de toekomst terug getrokken gedrag of te beschermend gedrag tegen te gaan.Dat dat bij dit ras een groot punt is.
Kennis laten maken met verschillende soorten dieren,andere honden kinderen extra belangrijk.
Dit is informatie die ik op wat Engelse /Amerikaanse sites vond.
Ook las ik iets over het niet los laten van de leiband omdat ze zo nieuwsgierig zijn.......hmm,vond ik een beetje vreemd.Los laten en komen is toch goed te leren?
Ook vond ik iets over het feit dat ze zo goed kunnen springen dat ze dan goed uit je tuin kunnen ontsnappen......?......
Dat ze zo intelligent zijn dat ze je keuken kastjes open maken,weten hoe de schaniertjes en deurklinken werken......
En dit stukje vond ik;Is vertaald dus beetje raar geschreven;
Karaktereigenschappen
Tibetaanse terriërs zijn dol op hun eigen mensen en overgieten ze met liefde, aandacht en genegenheid. Als ze niet goed gesocialiseerd rond nieuwe mensen, echter, kunnen ze heel afstandelijk en gereserveerd. Als er niet wordt opgetreden, kan deze bezitterigheid worden en leiden tot problemen. Als pup, moet u een Tibetaanse Terriër te introduceren om zo veel nieuwe mensen mogelijk, om hem te helpen het handelsmerk Tibetaanse natuur met mensen ontwikkelen. Omdat dit ras is zo behoeftig van menselijk gezelschap, ze kunnen ontwikkelen ernstige verlatingsangst. Goede oefening kan helpen, maar Tibetaanse Terriërs zijn het best geschikt voor gepensioneerden of met gezinnen die flexibele werkschema's, of waar sprake is van een verblijf thuis moeder
Nou,alleen is hij nooit dus dat scheelt
En ik ben 24/7 met hem bezig tzt
Nou een hele lap tekst;
Nu zou ik graag aan de hand van deze beweringen graag van mensen dit dit ras hebben of hebben gehad willen weten of ze dit herkennen.Of ze de hond op een bepaalde manier hebben moeten trainen.
Al vast bedankt voor de antwoorden;
(De Tibetaan staat nu boven aan mijn lijstje,daarna de middenslag Poedel en op 3 de Lhasa Apso,evt.kruisingen van een van deze rassen behoort ook tot de mogelijkheden )
Niet voor erbij hoor,maar zoals ik al eens eerder heb uitgelegd voor als Dydo er ooit niet meer is.Hopelijk mag hij nog lang bij me zijn maar ik zie hier ook hoe snel het soms afgelopen kan zijn.
Ik ben me al bijna een jaar aan het inlezen over rassen,gedrag,gezondheid etc.
... =endscreen
Loslopen hebben we wel wat problemen mee gehad, dat gaat nu gelukkig een stuk beter (na heeeeeeeeeel veel geduld en worstjes) Nog steeds moet ik wel snoepjes meenemen naar buiten, anders vindt ze het niet nodig om te komen.
) De wip neemt ze de ene keer wel en de andere keer vindt ze hem dood eng. Bij oma voor de koekjeskast blijven zitten terwijl ze al een koekje gehad heeft. Kuiltjes graven in het gras, onkruid wieden (en plantjes meenemen) enz. enz. 
Leuk om te lezen,dank je!
Dus geduld en rustig blijven is erg belangrijk. Moon is super slim en trekt ook regelmatig haar eigen plan. Op de cursussen die we gevolgd hebben deed ze het voortreffelijk, maar thuis had ze daar echt niet altijd zin in. Ze vindt ook bepaalde oefeningen snel saai, maar als je ze uitdaagt en zelf enthousiast bent kunnen ze werkelijk alles leren. Behendigheidsoefeningen vindt ze fantastisch, ze is dan ook nergens bang voor. 
Ik heb werkelijk nog nooit zo vaak in een deuk gelegen om een hond. 
)
) Maar voor de rest echt een happy go lucky hondje. Al stond er een hond vals voor haar te blaffen, stond ze gewoon rond te kijken alsof er niets aan de hand was.
