Miranda schreef:Zamunda schreef:Het klinkt mij dan eigenlijk meer als 'learned helplessness',
Bam. On the spot. Ik kende de term niet, maar ik ben wat aan het inlezen geslagen.
Some naturally occurring trauma can’t be avoided and can have long term deleterious effects on future behavior, but in many cases trauma caused by abusive owners and long term isolation can “present behavioral signs indicative of post-traumatic stress disorder…and learned helplessness” and contrary to this some dogs may be “extraordinarily resistant” showing no sign of abuse, said Lindsay (2001). He further says, “…temperament appears to play a significant protective or facilitatory role in the expression of disturbed behavior.”
Dog are social animals and when exposed to “social isolation and sensory deprivation” often times the “development of various emotional and cognitive disorders” will occur.
Bron
Mijn hart brak een beetje, als ik eerlijk ben
Hij heeft het nu heel goed, en hoe ik met hem omga (duidelijk zijn, structuur bieden en liefde geven) lijkt precies goed te zijn vwb de behandeling. Al is de kans groot dat hij hiervan niet gaat herstellen omdat het van zo jong af aan was en zo lang heeft geduurd.
Het lijkt ook de bron te zijn voor zijn domheid. Zijn vermogen om te leren is beschadigd.
Tjonge dat verklaard idd een hoop
Max was geen kennelhond maar heeft vanaf pup van 8 weken 9 uur achter elkaar in de bench gezeten terwijl de baasjes gingen werken. Dat hij daarom dommer is snapte ik, als de hersens niet gestimuleerd worden dan groeien die niet zoals bij andere honden die wel gestimuleerd worden. Later is er bij Max een ander hondje gezet, een reu die hem vanaf dag 1 domineerde en de hele dag bereed
dat hondje was "wel leuk" en daar werd wel veel mee gedaan, die liep ook los en daar werd mee gespeeld terwijl Max niet los mocht, dan at hij poep en liep hij weg, z'n neus achterna.
Het niet los "kunnen" en poep eten was uiteindelijk de reden dat hij weg moest.
Hier merkte ik in het begin dat als Max gefrustreerd raakte, te lang wachten als ik stond te kletsen, te lang op Luna wachten tijdens het uitlaten, dat hij vanaf dat moment van hoop naar hoop liep om te snaaien. Dat patroon had ik vrij snel door en heb dat goed kunnen doorbreken door hem extra aandacht te geven. Dat bevriezen had ik tot dit voorjaar nog nooit gezien, maar het klinkt opzich heel logisch.
[Disclamer: ik heb geen zin in gezeik over hoe goed of niet Max het vroeger heeft gehad, bvd]
Je weet niet hoe sterk je bent tot het moment dat sterk zijn de enige keuze is die je hebt!
ik staar dan in het luchtledige, maar zie niks. Als iemand iets tegen mij zegt, reageer ik niet gelijk, dat komt dan pas later binnen. En dan moet ik eerst mijn hoofd schudden om eruit te komen. En nee dat is geen absence, die zijn anders.
? niet ideaal, nee, zeker niet, maar zo slecht dat er van dit soort trauma's sprake is vind ik weer wat vreemd.
