Weer een stukje van mijn hond leren kennen

[gyanty]

Tja Norah is hier in december toch al weer een jaar. En nee het is geen gemakkelijk jaar geweest. Norah heeft behoorlijk last gehad van de verhuizing en ze heeft behoorlijk moeite met de vele prikkels bij ons. En wij hebben toch wel moeten wennen en zoeken met haar serieuze en fanatieke instelling.

De bal is zeker een magisch voorwerp geworden. En we hebben hem toch wel bijna altijd mee, omdat ze er dus zo goed mee af te leiden is en zo goed mee te belonen is. Nog veel sterker dan dat voor Kay is.

Al een tijd geleden had ik ontdekt dat ik haar in een veel lager energieniveau moet behouden dan dat ze van zichzelf doet. Norah is niet een hond die ik zo maar kan laten gaan, want dan sneuvelen er anderen onder haar fanatisme. Ze mocht van mij al niet in Kay steeds hangen en hem niet drijven. Ze is dan helemaal blind voor alles en komt ook niet meer vanzelf uit de drijfmodus. Met commando klaar en nee konden we dit al heel goed regelen en de bal in haar mond (alleen op overzichtelijk stukken) zorgde voor een hond die relaxter werd, waardoor ze ook minder moeite kreeg met de prikkels van andere honden (waardoor ze overprikkeld in Kay ging hangen, veel te fanatiek voor Kay, die er erg geïrriteerd van raakte).

Maar inmiddels ben ik verder gegaan in de handhaving van het lagere energieniveau door de prikkels voor haar hanteerbaarder en overzichtelijker te maken. En daarin ben ik de laatste tijd vooral zoekende geweest naar hoe ik dat kan doen, zonder haar steeds nee en klaar te moeten verkopen. Tijdens het wandelen is het aflijnen een punt waar ze omslaat. Ze zit al zodra ik bij de hals kom in de drijfpositie naar Kay. Nu kon ik elke keer de bal geven, maar rust kreeg ze niet echt (met bal kun je je frustratie soms ook nog uiten door te blokken). Nu liet ik ze soms samen even opracen en daarna moest het klaar zijn (dan vond Kay het nog wel leuk namelijk), maar nu klik ik Kay gewoon los en wacht ik met Norah tot het moment dat ze aan snuffelen, poepen of andere zaken bezig is. Zo komt ze niet in die overdreef hoge energielevel en is ze ook niet meteen al gefrustreerd.
Bij thuiskomst lijn ik haar ook niet meteen af, maar loop met haar meteen door naar de gang achter. Daar krijgt ze haar eten, daar mag ze eerst rusten (duidelijk ritme voor haar). Zo mag ze 's ochtends ook niet meer meteen mee de huiskamer in. Pas als ze rustig in de mand ligt en niet meer gefocust is op zo snel mogelijk door die deur te racen dan laat ik hem open staan.

En zo heb ik de laatste tijd toch weer een doorbraak gevonden. OOk de rust in mijn hoofd gevonden, haar niet te zien als verbeterproject, maar gewoon als karakter te waarderen en haar de best mogelijk passende ondersteuning en zorg te bieden. Niet dat het nu allemaal klaar is en niet dat ik hoop dat ze misschien iets minder wappie zou zijn/worden, maar het is wel goed zo. Vaak heb ik mij het afgelopen jaar afgevraagd of het niet beter was om haar misschien toch te herplaatsen, naar een huishouden zonder andere dieren. Ik vroeg mij echt oprecht af of ze ooit wel gelukkig kon zijn en of ze niet veel te veel stress had.

En oh ja, ik ben er nog bij lange na niet. Ik heb nog een heleboel compromissen met haar te sluiten, maar het wordt steeds leuker en we komen zeker dichter tot elkaar. Het heeft alleen een hele lange aanloop nodig (nu hecht ik mij niet zo snel, het is maar goed dat mijn dieren gemiddeld heel erg oud worden). Het is ook niet zo dat de andere dieren lijden onder haar gedrag. De katten kunnen gewoon de hele dag door huis rondlopen. Ook redelijk onder haar door. Ook oude Kay komt weer terug met zijn malle bokkesprongen, dus ook die vind zijn draai. Met de konijnen en cavia’s kan ik haar niet vertrouwen, maar die zitten in degelijke onderkomens en zullen in natuurlijk verloop (het zijn allemaal oudjes van 6 tot 9 jaar) ook uit ons huishouden verdwijnen (geen nieuwe konijnen en cavia’s meer voor mij). Dus eerlijk is eerlijk, ik hoef hier niet hetzelfde doel als met Kay, die ik mee in het onderkomen van de konijnen en cavia’s nam.
Andere zaken als stofzuiger en bezemen behoeven ook nog wat aandacht. Niet omdat ik vervelend vind dat ze aanvalt (dat is te voorkomen door haar achter een deur te zetten), maar om het haar zoveel stress oplevert (ze hijgt en kwijlt als een gek achter de deur). Maar ook daar zal ik uiteindelijk wel het ei van Columbus uitvinden hoor.

[Machie]

Ah je laatste zin herken ik. Csiva wil de stofzuiger ook opeten. Hier heeft het geholpen door haar te verbieden er iets mee te doen, en heeeel veeeeel te stofzuigen. Nu is t goed.

Fijn dat het verder steeds beter gaat! Ik vind het een superleuke hond!

[ellen en de birmanen]

een heel verhaal maar wel gaaf dat je nu na een jaar nog merkt dat ze gaat veranderen en dat jij de gebruiksaanwijzing van norah stukje bij beetje vind.
maar wat ik wil vragen: waarom is het zo erg dat ze stress heeft als jij gaat stofzuigen?
ellen

[gyanty]

Ik verbied het dus ook heel duidelijk. In combinatie met aan down en blijf. Inmiddels vaak ook nog zo ver vragen dat ze ook uit de hypermodus gaat. Ik wil dat ze rustig ligt terwijl ik stofzuig, anders moet ik alsnog op mijn hoede zijn. Wisselend succes, maar het is inmiddels heel goed te doen.

Vergeet ik eigenlijk gewoon nog te melden hoe goed het passeren van andere honden soms wel gaat. Het hangt natuurlijk een beetje van de hond af, maar soms als ik stil sta kunnen andere honden in verschillende afstanden gewoon passeren terwijl ze er dus naar kijkt. Laatst twee hondjes zelfs op een redelijk smal pad waarbij is iets in de struiken kon gaan staan. Ik moet dan niet te vroeg al gewoon gaan lopen, anders hangt ze alsnog gefrustreerd in de riem, maar een tijd geleden ging ze nog uit haar plaat van het zien van een andere hond en zelfs van Kay op afstand (ze keek dus niet, zag iets = reden om volledig uit je plaat te gaan)

[gyanty]

een heel verhaal maar wel gaaf dat je nu na een jaar nog merkt dat ze gaat veranderen en dat jij de gebruiksaanwijzing van norah stukje bij beetje vind.
maar wat ik wil vragen: waarom is het zo erg dat ze stress heeft als jij gaat stofzuigen?
ellen

Ze raakt van alles in de stress. En al die stress maakt haar overdreven druk en oncontroleerbaar, maar ook onvoorspelbaar. Ze gaat dan lelijk doen tegen de katten, maar ook tegen Kay. Dendert overal dwars door heen en ontziet niemand. Kan dan ineens panisch voor je lang rennen op een manier waarna je littekens op je voet hebt staan. Als ze zo over haar toeren raakt kan ze geen andere prikkels meer erbij verdragen, waaronder de andere dus te lijden hebben. Ik ben niet tegen af en toe een flinke dosis stress. Ik vind ook niet dat ik alle prikkels hoef te elimineren en ze mag ook best wel af en toe van slag zijn van een prikkel, maar omdat ze overal op reageert wordt het gewoon ongezond en onleefbaar. Zaken die toch dagelijks voorkomen, zal ze toch enigszins moeten leren hendelen.

[renee-uk]

ik vind het mooie aan een minder makkelijke hond dat je er zelf zoveel van leert.
als je wat wil bereiken moet je net zo lang zoeken tot je gevonden hebt wat werkt en hoewel niet altijd even leuk en gewenst steek je er een heleboel van op als je de gebruiksaanwijzing uiteindelijk toch vindt.
fijn dat het met norah zo'n stuk beter gaat, goed gedaan jullie

[ellen en de birmanen]

een heel verhaal maar wel gaaf dat je nu na een jaar nog merkt dat ze gaat veranderen en dat jij de gebruiksaanwijzing van norah stukje bij beetje vind.
maar wat ik wil vragen: waarom is het zo erg dat ze stress heeft als jij gaat stofzuigen?
ellen

Ze raakt van alles in de stress. En al die stress maakt haar overdreven druk en oncontroleerbaar, maar ook onvoorspelbaar. Ze gaat dan lelijk doen tegen de katten, maar ook tegen Kay. Dendert overal dwars door heen en ontziet niemand. Kan dan ineens panisch voor je lang rennen op een manier waarna je littekens op je voet hebt staan. Als ze zo over haar toeren raakt kan ze geen andere prikkels meer erbij verdragen, waaronder de andere dus te lijden hebben. Ik ben niet tegen af en toe een flinke dosis stress. Ik vind ook niet dat ik alle prikkels hoef te elimineren en ze mag ook best wel af en toe van slag zijn van een prikkel, maar omdat ze overal op reageert wordt het gewoon ongezond en onleefbaar. Zaken die toch dagelijks voorkomen, zal ze toch enigszins moeten leren hendelen.

das duidelijk dank je voor je antwoord
ellen

[Lunatic]

Goede vooruitgang

Zou het haar misschien kunnen helpen met de riem af doen om haar het commando vrij of toe maar aan te leren? Zodat jij haar pas vrij geeft als ze rustig is.
Ik leer mijn honden vanaf pup aan (maar ook Max de herplaatser heb ik het geleerd) dat de riem af doen niet betekend ga je gang maar, ik doe de riem af en loop gewoon door, hun volgend dan netjes tot ik zeg vrij en dan mogen ze gaan. Misschien brengt het haar wat rust als ze weet wat ze kan verwachten op dat moment?

[DeDiana]

Mooi om te lezen dat je nog steeds stapjes in de goede richting maakt! Logisch ook dat het zoeken is, maar in dat jaar ben je toch een heel eind gekomen.
En natuurlijk heel fijn dat ook Kay weer helemaal zichzelf is en zich goed heeft aangepast.

[Katja-Jessie]

Mooi verhaal, ik herken ook veel van je verhaal in Abbey.
Fijn dat jullie nog steeds vooruitgang boeken, en dat je toch langzaamaan haar gebruiksaanwijzing leert kennen.

[ranetje]

Zo, echt een hondje met een heel speciaal bedieningspaneel
Mooi dat je al zo veel verder bent gekomen.

[gyanty]

ik vind het mooie aan een minder makkelijke hond dat je er zelf zoveel van leert.
als je wat wil bereiken moet je net zo lang zoeken tot je gevonden hebt wat werkt en hoewel niet altijd even leuk en gewenst steek je er een heleboel van op als je de gebruiksaanwijzing uiteindelijk toch vindt.
fijn dat het met norah zo'n stuk beter gaat, goed gedaan jullie

Tja en toch denk ik niet dat ze van nature een hele moeilijke hond is. Ik geloof het verhaal van de vorige eigenaar wel en ik denk dat ze een prima start/opvoeding heeft gehad (ook al is die misschien iets anders dan ik had gedaan) Maar ze komt uit een andere situatie en haar probleem zat in het feit dat ze de prikkels in ons huis niet gewend was. Ze was wel jonge kinderen gewend, maar eigenlijk niet zo heel erg andere huisdieren (behalve dan op laatst de katten bij de nieuwe vriendin, maar daar we ze dus ook behoorlijk ruw mee). Die prikkels maken haar wat scherp in de omgang. Maar als ik alleen met haar op pad ben, vind ik haar overigens een stuk makkelijker (al ze thuis ook niet al te veel prikkels te verwerken heeft gehad. Ze is een teef met typische herder/regel-trekjes.

Maar als ik roep, staat zij in de regel sneller voor mijn neus dan Kay. Ze luistert onvoorwaardelijk, Kay moet eerst kijken wat er dan eigenlijk te beleven valt verderop.

[gyanty]

Goede vooruitgang

Zou het haar misschien kunnen helpen met de riem af doen om haar het commando vrij of toe maar aan te leren? Zodat jij haar pas vrij geeft als ze rustig is.
Ik leer mijn honden vanaf pup aan (maar ook Max de herplaatser heb ik het geleerd) dat de riem af doen niet betekend ga je gang maar, ik doe de riem af en loop gewoon door, hun volgend dan netjes tot ik zeg vrij en dan mogen ze gaan. Misschien brengt het haar wat rust als ze weet wat ze kan verwachten op dat moment?

Ze krijgen hier een commando van wanneer ze mogen vertrekken. Maar op de vaste loslaatplekken is ze al ver van te voren bezig met het feit dat ze losgaat. Dan kan je wachten tot een je een ons weegt ben ik inmiddels achter en ze kan daar juist ook veel zenuwachtiger van worden. Maar voordat ze uit een drijfmodus is (wat dus al begint voor dat ik haar ook maar los geklikt heb), nou dan ben je weet ik veel niet hoe veel verder. Ik ben bang dat ik niet voldoende geduld kan opbrengen om een tijdlang dat consequent vol te houden (wat dat betreft lijk ik op Norah, ik heb ook nogal weinig geduld), waardoor de kans van slagen zo laag is. Maar het is dus niet zo dat ze niet weet wat er te wachten staat. Dat weet ze iets te goed.

[gyanty]

norah lijkt me een dubbele versie van vonkje, ik herken er wel heel veel in maar (gelukkig) heeft vonk het niet in die mate.

knap dat je er zo mee kan omgaan, mij zou het absoluut niet lukken, mij zouden ze vrees ik na een paar weken in een dwangbuis mogen afvoeren.

petje af dus .

Mij zo af en toe ook en ik soms wist ik ook echt niet waar ik het met haar zoeken moest. Dan werd ik echt gefrustreerd en heb ook echt wel mijn geduld (meer dan)eens verloren. Ik denk dat als Norah onze eerste border was geweest dat er nooit een tweede border was gekomen haha

[gyanty]

Dan werd ik echt gefrustreerd en heb ook echt wel mijn geduld (meer dan)eens verloren.

ik met vonk ook soms wel en dat is echt niet mijn gewoonte. maar ze kent maar twee standjes : standje 0 en standje 500 en om haar niet naar 500 te laten doorslaan houd ik haar meestal op standje 0 en dat vind ik dan toch weer erg zonde.

ik hoop nog steeds dat ze ooit wat relaxer wordt maar voorlopig gaat het niet die kant op.

Het is ook niet mijn gewoonte, maar ach laten we wijsheid maar behouden dat frustratie de enige weg voor verandering van jezelf is . Ik noem haar ook altijd gekscherend mijn raceauto. Het is stilstaan of racen.

Het erge is dat ze gewoon een ontzettend schattig uiterlijk heeft en ze mensen meteen voor zich weet te winnen. Waardoor ik altijd de boeman ben Gelukkig kan mij dat niet zo veel schelen hoor