Honden laten wennen aan baby.

[Sharonn89]

Hoi iedereen.

Momenteel bestaat mijn gezin uit mijzelf en mijn 2 lieve hondjes. Een teefje kruising Cavalier Boerenfox Abby en een reu Cavalier Georgy, beide 3 jaar oud. Nu ben ik in verwachting en ben ik rond 23 februari uitgerekend.

Dat er een baby in huis gaat komen, zal voor de honden wel even wennen zijn. Nu is mijn vraag dus, zijn hier mensen die hier nog tips voor hebben om ze goed aan elkaar te laten wennen?

Iemand vertelde mij laatst dat zodra de baby er is en er bezoek is, het bezoek de honden eerst aandacht moest geven om jaloezie te voorkomen bij de honden. Ikzelf dacht juist dat het andersom was, aangezien de baby ook als baas gezien moet worden. Wat kan ik in deze situatie het beste doen?

Als ik kijk naar het gedrag van mijn reu Georgy denk ik dat ik hij er wel snel aan zal wennen, maar hier kan ik me natuurlijk ook in vergissen. Op straat reageert hij er niet zo op.
Mijn teefje Abby is erg enthousiast en als ze een kindje op straat ziet gaat ze kwispelen en wilt ze er naar toe. Abby springt snel tegen mensen op omdat ze kusjes wilt geven. Ik merk dat ze bij kinderen hier wel zachter in is dan bij volwassenen, maar dit is alsnog iets wat ik haar probeer af te leren.

Uiteraard zal ik de baby niet alleen laten met de honden, maar wil ze hier goed bij begeleiden. Ik lees zoveel verschillende verhalen online dat ik door het bos de bomen niet meer zie.
Dus tips, van mensen die dit hebben meegemaakt zijn van harte welkom .

Liefs,
Sharon.

[esenhazel]

Denk dat het per hond verschilt. Toen onze dochter werd geboren hadden we 2 oudjes die geen
kinderen gewend waren. Noa is in ziekenhuis geboren en toen we thuis kwamen haar gewoon gelijk kennis
laten maken en de honden gewoon overal bij betrokken als ze dat wilde en uiteindelijk
week de jongste van de 2 geeneens meer van haar zijde.

[nelleke]

Vorige 2 herders waren 5 en 2 jaar en die zijn meteen met de babies in aanraking gekomen omdat de babies bij mij thuis geboren zijn. Nooit problemen mee gehad. Het hoorde er gewoon bij.

[Elmo/maureen]

Elmo was niet echt gewend aan baby's. Die heeft toen ik thuis kwam, gelijk kennis gemaakt met mijn dochtertje. En hij vond het prima. In het begin gaven de mensen Elmo eerst aandacht, en dan kwamen ze pas bij mijn dochtertje. Dat is nu meestal andersom dochtertje duwt Elmo voortaan aan de kant

[lets have fun]

Toen wij kinderen kregen heb ik de honden daar nooit speciaal aan laten wennen. Het kind was er gewoon, deal er maar mee Het ging eigenlijk vanzelf. Ik heb er in ieder geval nooit een heisa van gemaakt.

[Rita]

Onze oudste dochter is in het ziekenhuis geboren na een opname van 9 weken.
Alles was dus vreemd voor de honden en hadden mij al heel lang moeten missen.
Toen ik thuis kwam heb ik eerst de tijd voor de honden genomen.
Daarna heb ik de meegebrachte baby op een deken op de grond gelegd,
de honden zijn gaan snuffelen en likken, alles mocht al zat ik er uiteraard wel bij.
Daarna hoorde zij er als vanzelf sprekend bij.
Nooit problemen gehad, ook niet toen de volgende drie geboren zijn, waarvan twee thuis en nog eentje in het ziekenhuis

[stefanie]

Ik denk dat je er niet al te moeilijk over moet doen. Gewoon kijken hoe het loopt.
Ik had bij de geboorte van de eerste 3 honden. Degene waarvan ik dacht dat die snibbig zou doen, was meteen dikke maatjes met mijn dochter en degene die ik het makkelijkste vond, had juist wat moeite met dat vreemde wezen. Valt vaak dus niet te voorspellen.

[M@rleen]

Elyna is in het ziekenhuis geboren, waarbij ik in totaal 3 dagen weg geweest ben.
Boomer vond kleine kinderen en baby's helemaal nix, wilde geen contact met ze.
Daarnaast was hij heel erg op mij gericht en na de geboorte was hij zo ontzettend blij dat ik na die 3 dagen weg weer thuis was.. De baby zag hij in 1e instantie niet eens
Vantevoren had ik me zorgen gemaakt hoe dat moest, met 'mijn schaduw', maar vanaf de 1e seconde dat hij Elyna zag, was het goed.
Hij heeft haar helemaal afgesnuffeld, voetjes en oortjes gelikt en is ernaast gaan liggen.
De andere hond die ik toen had, waarvan ik dacht dat het geweldig zou gaan, was van het padje af en wilde nix met haar te maken hebben.
Tegenwoordig zijn Boomer en Elyna 2 handen/poten op 1 buik en ben ik mijn schaduw kwijt..

Wat ik wel had, sinds halverwege de zwangerschap, was een traphekje in de keukendeuropening. Dit zodat Boomer even in de keuken kon, bij gebrek aan een keukendeur en wel visite. Overigens mocht hij gelijk weer bij de visite, zodra deze binnen was.

De baby is geen baas, dat verschil zien ze heus wel, maar het is wel zo dat jij de baas bent en jij bepaalt natuurlijk.
Elyna is niet de baas over Boomer, maar aangezien ze eten verspreid, doet hij veel maffe dingen
Sinds kort luistert hij buiten ook naar haar (ze is bijna 4), dat was wel even wennen en soms gevaarlijk.
Nog steeds is ze niet de baas, maar ze hebben wel respect voor elkaar.

Al met al zou ik er niet teveel over nadenken, maar gewoon doen. Zolang je goed oplet en je kindje ook zodra dit enigszins kan, leert wat wel en niet kan, komt het goed.

[Ziva2014]

Toen onze dochter was geboren (in het ziekenhuis) hadden we een labrador van toen 2 jaar oud. We kwamen met haar thuis en ik ben op bed gaan zitten en heb norit erbij geroepen. Hij was heel blij om mij te zien maar dat kirrende ding in mijn armen was veeeel leuker. Hij had op dat moment nog nooit een baby van dichtbij gezien. We hebben hem laten snuffelen en likken. Hij was opslag verliefd.
Beetje in de gaten gehouden in het begin, hij was zo enthousiast. Maar is altijd goed gegaan.
2 jaar later kwam onze zoon en weer op dezelfde manier zo aangepakt. Weer verliefd.
Hij was nooit waaks, maar sinds onze dochter er was wel. Toen de kinderen groter waren luisterde hij beter naar hun dan naar mij!
Ik vond het altijd geweldig om te zien hoe voorzichtig hij was bij hun.
En ik heb hem ook overal bij betrokken, baby in badje zat hij ernaast en bij de fles geven lag hij voor me.
Later zocht hij zelf zijn plekje op, maar dat was toch vaak dicht bij de kinderen.
Groetjes Ziva.

[MirandaH]

Nou mijn verhaal wijkt niet echt af van de bovenstaande

Toen mijn zoontje geboren werd, was ik maar 1 nachtje in het ziekenhuis geweest. Ik heb hem gelijk mee naar binnen genomen, hondjes begroet en ze gewoon aan hem laten snuffelen en hier en daar een likje laten geven. Het was gewoon 1 blije bedoening Onze jongste hond (toen dan) kwam altijd bij me liggen als ik hem voedde, die wilde erg graag bij de baby in de buurt zijn. Toen iets meer dan 2 jaar later mijn dochter geboren werd, hebben we het gewoon hetzelfde gedaan. Nu had ik een keizersnee gehad en was ik minder mobiel, maar we zijn met z'n allen op de bank gaan zitten en dat ging ook prima. Ze hebben de kinderen altijd volkomen geaccepteerd maar ik heb ook bewust de honden nooit buitengesloten. Ook hebben wij de visite gevraagd om de hondjes even eerst aandacht te geven, zoals altijd gedaan werd, zodat er wat dat betreft niets veranderde.

Komt vast goed!