Uitvallen naar kleine kinderen

[TessaThomas]

Hoe heb je dat dan geleerd aan jouw hond, Sanchis? Door alleen corrigeren leer je de hond toch alleen wat hij/zij niet mag, maar niet wat hij/zij wel mag? Ik zie namelijk alleen dat je gecorrigeerd hebt, niet of je er nog iets bij gedaan hebt?

Bij veel honden waar het wel angst bij is kom je nergens met corrigeren. Of niet op een manier die ik zou wensen. En zo omslachtig vind ik het eigenlijk niet, bij ons waren het dan geen kinderen, maar andere honden. En wij hebben geen voer gebruikt, omdat zij buiten geen belangstelling voor voer had. Maar we hebben wel de associatie veranderd.

[renee-uk]

Maar die agressie is over het algemeen angst. Dat is wat mensen niet beseffen.
Als het pure agressie is, gaan voor de kill, dat is wat anders.
Maar waar het hier om gaat, dat is geen agressie, dat is angst. Hond wil geen contact, hond wil dat die kinderen weggaan.
Angst.

Maar er bestaan meer vormen van afkeer dan alleen puur angst of alleen agressie.
Er loopt ook genoeg volk op straat rond waar ik niet bang voor ben, die niet perse dood hoeven maar waarbij ik wel iedere vorm van toenadering blokkeer. Het is aangeleerd gedrag dat je zulke mensen op fatsoenlijke manier op afstand houdt, en dat is bij honden natuurlijk net zo.
Ik heb daarom mijn hond geleerd om er op een andere manier mee om te gaan dam dat ze oorspronkelijk van plan was (happen)
Bij veel honden kom je met voer niet ver (die van mij laten zich niet met voer belonen als ze in een ongemakkelijke situatie zitten) en ik vind het veel rechtstreekser om de ongewenste reactie te corrigeren dan om mijn hond heel omslachtig een andere mening over kinderen te laten vormen.

Maar iedere hond heeft natuurlijk zijn eigen gebruiksaanwijzing.

ieder baasje ook

het is geen belonen, het is ook niet omslachtig.
het is een andere manier om een probleem aan te pakken en op te lossen.

[Sanchis]

het is geen belonen, het is ook niet omslachtig.
het is een andere manier om een probleem aan te pakken en op te lossen.

Tuurlijk, en het is goed dat er meerdere manieren zijn om een probleem te benaderen en dat maakt het houden van honden interessant. Meerdere wegen naar rome.

En toch vind ik het omslachtig Want ik zit me te bedenken hoe dit eruit zou gaan zien als je het gaat vertalen naar kinderen die bang zijn voor enge mannen in regenjassen die te vaak bij een schoolplein staan. Ga je iedere keer dat het kind bang is een dropje geven, of ga je het kind laten weten hoe hij het beste met dat soort mensen om kan gaan en het kind laten ervaren dat hij uit de problemen blijft als hij de juiste omgangsvorm gebruikt?

Voor mijn hond is een kind een potentiele nare ervaring. Ze houdt namelijk niet van welke toenadering van vreemden dan ook, en kinderen die doen dat. Dus een brokje gaat dat kind misschien wel veranderen in 'goed nieuws, brokje komt eraan' maar dat neemt niet weg dat het dier de potentiële toenadering nog steeds als ongewenst ervaart.

Maar het is een braaf beest, het kostte weinig moeite om het uitvallen af te leren. Dat is niet bij iedere hond zo, maar het is het proberen waard en dan ben je in twee of drie confrontaties klaar.

[TessaThomas]

Maar hoe leer je dan hoe de hond met kinderen om kan gaan door te corrigeren? Dan weet hij toch alleen dat uitvallen niet mag, niet wat wel mag? De toenadering blijft ongewenst door de hond, hoewel het gevolg ongewenster is. Je moet ook jouw eigen gedrag veranderen, namelijk zorgen dat het kind er niet in de buurt kan komen.

EDIT: gewoon interesse hoe jij het gedaan hebt hoor

[renee-uk]

tja met kinderen kun je praten, met honden ook wel maar enkel woorden hebben dan toch wat minder resultaat.
daarom is het ook zo fijn dat je op een andere manier honden toch een en ander kunt 'vertellen' en dat kan bijvoorbeeld door met koekjes of een speeltje -want dat kan ook prima werken- de angel uit een enge en/of nare situatie te halen.

ik heb niks tegen correcties hoor, corrigeer zelf ook als het nodig is, maar als het niet hoeft en het op een positieve manier ook gaat kies ik daarvoor.
en ik heb dan weer ervaren dat dat bij mijn honden prima werkt.

[Sanchis]

Maar hoe leer je dan hoe de hond met kinderen om kan gaan door te corrigeren? Dan weet hij toch alleen dat uitvallen niet mag, niet wat wel mag? De toenadering blijft ongewenst door de hond, hoewel het gevolg ongewenster is. Je moet ook jouw eigen gedrag veranderen, namelijk zorgen dat het kind er niet in de buurt kan komen.

EDIT: gewoon interesse hoe jij het gedaan hebt hoor

Door het uitvallen te blokkeren en die correctie accepteert, kiest de hond een andere uit zijn drie opties "flight, fight or freeze". En voor Ashley was dus duidelijk dat uitvallen geen gewaardeerde optie was. Inmiddels heeft ze ook wat meer vertrouwen in kinderen gekregen doordat ik consequent toenadering van kinderen heb geblokkeerd als "flight" geen optie was (lees: aangelijnd)
Maar ik heb een braverik die zich heel makkelijk laat corrigeren als we met haar werken binnen een kader die haar past. Ik kan me voorstellen dat het met haar was geëscaleerd als ze de gezellige huishond had moeten uithangen. Zoals zoveel Borders ontsporen, helaas.
Het blijft een hond met een hele lage bijtgrens die nauwelijks de moeite neemt om uitgebreid te waarschuwen. Aangelijnd moet ik dus opletten, en het is niet het type hond voor kinderfeestjes. Als mijn kleine neefje van 1 jaar over de vloer is, kiest ze zelf al om buiten te blijven.

[gyanty]

Gedrag en hoe levende wezens leren is niet verschillend. Daar zijn scala's van onderzoeken van! Van 1 celligen tot de mens, alleen reageren ze volgens vaste patronen op negatieve prikkels en positieve prikkels. Dat is al eeuwen geen geheim....

Het is niet omslachtig. Het is alleen tijd nemen om je hond iets te leren. We willen allemaal zo snel en een hond moet alles maar kunnen of willen wat wij willen. Dat dat soms in de ogen van de hond vreemd is, kunnen wij ons soms niet in verplaatsen. Kay kan prima met kinderen, omdat hij weet dat hij daar heel leuk met de bal mee kan spelen. Zo zijn we met hem als jonge hond daar mee om gegaan. En niet omdat hij vooraf al tekenen vertoonde van angst of iets dergelijks, maar gewoon omdat hij bij ons zelf niet met kinderen omgroeide, overigens bij de fokker waren wel kinderen, maar tja inmiddels weten we dat er meer moet gebeuren dan alleen socialiseren in de zogenaamde socialisatieweken (als je oefening daarna nooit meer herhaalt zullen ze niet blijven hangen)/

Kay was erg makkelijk met de bal, laat die spontaan voor iedereen vallen. Dus dat is dan geen probleem. Als hij moeite had gehad met lossen dan was dat niet de manier geweest natuurlijk! En zo heeft elke hond alsnog zijn eigen manier. Zo is Norah wel dol op eten, maar zou de bal ook zeker een mogelijkheid zijn.

Corrigeren betekend eigenlijk dat een hond in een situatie is gekomen waarop die niet voldoende is voorbereid en daardoor ongewenst gedrag gaat vertonen. Dat zegt niet dat er nooit gecorrigeerd kan worden hoor, maar niet om iets aan te leren. Tuurlijk gaat iedereen wel is een keer te ver en tuurlijk mag je dan vertellen dat het ongewenste gedrag niet geaccepteerd hoeft te worden, maar dan zul je zelf toch ook nog iets moeten, waardoor je hond leert hoe hij zich wel gedragen moet.

[TessaThomas]

Dankje gyanty! Goed uitgelegd en precies wat ik probeerde te zeggen, maar het niet op het scherm kreeg!

[L@nghaar]

Nilsson heeft een hekel aan drukke kinderen, wij hebben 2 kinderen in de familie die heel druk zijn, hij moet die kinderen niet en als ze te dicht in zijn buurt komen,dan gromt hij en loopt weg.
Nu weten wij dat van die twee dus, als die komen dan gaat Nilsson naar buiten of in de hal.
Er komen ook andere kinderen en die vind hij leuk, begroet die kinderen ook in een onderdanige houding...oortjes laag en is daar heel voorzichtig mee met begroeten.
En toch blijft bij mij de "angst" dat hij daar ook naar gromt of erger.
Hij ziet er heel aaibaar uit dus kinderen willen hem altijd aaien.
De kinderen die hier komen weten: Nilsson mag je tegen praten...een koekje geven samen met mij...voer geven...samen met mij bal gooien en wandelen maar niet aaien en niet in de ogen staren.
Soms gaat hij naast het kind staan allebei dezelfde kant op kijkende zeg maar en dan kijkt hij met hangende oren af en toe op naar het kind en vraagt hij om aandacht en dat komt dan volgens mij omdat er geen oogcontact is.
Ik blijf het lastig vinden, laat kinderen en Nilsson echt geen tel alleen.
Voor hem is het altijd gezellig als er een kind komt logeren als hij in de hal moet dan krijgt hij een kluif...wandelingen gaan gewoon door en hij krijgt extra koekjes als het kind naar bed moet mag hij mee en draagt dan iets in zijn bek naar de slaapkamer toe, dat vind hij geweldig.
En toch blijf ik erg op mijn hoede.