Ik was na het verlies van mijn vorige mechelaar weer op zoek naar een mecheltje. Ik wou voor de verandering wel eens een pup. Gewoon, om dat ook eens mee te maken. En toen kwam Skadi voorbij. Die zou naar Engeland gaan, maar die mensen hadden er vanaf gezien omdat ze geen goede opvang voor de quarantaine konden vinden. Hmm, dacht ik. Een herder, en dan in zo'n adembenemende verpakking. Het leek mij wel wat.
Gaan kijken op de dag dat de oogjes open gingen (12 dagen) en ik was verkocht.
En toen wou ik er een reu bij. Eigenlijk was ik weer op zoek naar een mechelaar. Sowieso een stabiele dominante hond met flink overwicht op Skadi. Ik zag op het belgische herder forum Cayuga voorbijkomen en zijn omschrijving sprak me aan. Gaan kennismaken, en ik zag direct dat hij niet het geschikte karakter had. En toen aaide ik hem, voelde hoe graatmager hij was en besloot in diezelfde seconde dat hij met mij mee zou gaan.
Lekker impulsief allemaal
Ik kies dus voor mechels, maar kom telkens met een andere herder thuis de laatste jaren.











