Ik was vergeten vlees uit de vriezer te halen, dus ik had wat niet-rauw vlees gehaald; Renske en een merk dat ik nog niet eerder geprobeerd had, Biofood. Ik was wel nieuwsgierig, dus Biofood voor Zorro en Dalí. Dit waren een soort worsten ter grootte van een kiwi en Zorro schrokte er één zo snel op dat hij zich er in verslikte. Het ene moment stond hij te eten, het volgende moment stond hij te kokhalzen en zwalken op zijn benen. Ik had nog net tijd om "volgens mij verslikt Zorro zich!" te zeggen toen hij omviel en spartelend probeerde overeind te komen, zag er doodeng uit. Het leken wel stuiptrekkingen. Volgende moment had ik hem ondersteboven hangen en heb ik een Heimlich op hem uitgevoerd, arm beest. Maar de vleeskiwi schoot wel los en Zorro stond wat rillerig op zijn pootjes...
...om weer naar de bak met voer te duiken, waarop mijn man hem uit schrik een beetje lomp terugtrok. Zorro was kennelijk nog totaal niet zichzelf want hij hapte naar achteren, raak, mijn man heeft nu een blauw plekje op zijn hand. Dit is écht niet iets voor Zorro, zachtaardiger naar mensen kan je ze niet treffen en je kan alles met hem uitvoeren, tot het bevoelen van een ontstoken prostaat aan toe, en nog zal hij niet eens in de lucht happen.
Nou ja, Zorro was dus van slag, en Dalí ook, want die ging in alle consternatie zijn maaltijd (keurig gekauwd) maar uitkotsen
Les van vandaag: zacht voer in stukjes snijden, dat Zorro zijn barf en Renske goed bewerkt betekent kennelijk niet dat hij dat met zachtere kiwivormige happen ook doet.
Met Zorro is alles allang weer goed; hij heeft zijn maaltijd nog afgemaakt en draaft weer blije rondjes. Dalí was langer van slag dan Zorro


. 
