gevalletje onopgevoed..

[johanna68]

Heb niet alles kunnen lezen.. maar erg lastig je probleem. Duidelijk is dat je niets ziet in herplaatsen en dat lijkt mij alleen maar goed teken. Je hebt dus wel een band met haar. Alleen botst het nu. Inderdaad kan het puberen zijn. Nogmaals...heb niet alles gelezen maar, om haar naar de keuken te doen i.v.m plassen of spullen wegpakken...verplaats je het probleem alleen maar . Is geen oplossing of bijbrengen dat ze iets fout doet dus. En zou ze in de keuken plassen of spullen verbijten ,dan zie je het waarschijnlijk niet en zou je weer niet kunnen straffen en afleren.

Kan me voorstellen dat je even verlangt naar het makkelijke van je andere hond. Ze niet met elkaar vergelijkt maar wel zou wensen dat deze dame een voorbeeld aan haar zou nemen. Misschien ( ik gok maar ) zit het al een beetje in je systeem, er van uit gaan dat alles moeizaam gaat en niet snel resultaat boekt of toch niet werkt? en mss dat je daarom bij deze 2e hond toch minder streng bent of zelf signalen afgeeft waar ze dankbaar gebruik van maakt. Helemaal als de rest van gezin ook nog verschillende meningen heeft of aanpak?Niet handig. Bij de 1e hond opvoeden had je maar 1 hond en waarschijnlijk ook meer tijd en aandacht dus. Ik zou ook gaan voor nog een nieuwe poging . Ook proberen bij jezelf het gevoel van moedeloos worden/ zijn aan de kant te zetten. Vergeten en alles resetten. Ze is nog jong. Wees er op voorbereid bij je nieuwe poging dat het lastig gaat worden en energie vreet maar, als je voor de 100% gaat even proberen helemaal je erop te richten en er keihard voor gaat...dan zal er toch hoop zijn dat je snel vooruitgang boekt en de vruchten kan plukken.

Als een hondenschool haalbaar is en je ziet dat zitten ...nadelig zal dat zeker niet zijn. Misschien voor jezelf ook wel fijn. Stel er lopen meer rond die zo'n probleemgeval hadden en je ziet resultaat nu...dat zal jezelf ook hoop geven denk ik? Voor de rest zou ik uit bovenstaande reactie's de tips pakken waar je wat in ziet en ook voor jezelf altijd haalbaar is. Dan hoop ik dat je stukje verder komt. Die band komt echt wel goed. Je bent heus wel gek op haar maar vind haar nu op moment even niet zo lief. Wens je erg veel succes.

[Vitalia]

Ik heb het hele topic gelezen en ik krijg het er benauwd van. Je doet me sterk denken aan mijn neef, vorige eigenaar van Jessie. Alles ging fout en hij was een zenuw inzinking nabij. En het gaat nu zo goed met hem en Jessie heeft ook een enorme ontwikkeling doorgemaakt.
Ik denk dat de hond zorgvuldig herplaatsen het beste is wat jullie beide kan overkomen.
De match is er niet en nooit geweest. Misschien kun je er wat van brouwen met heeel veel inzet tijd en hulp. Maar ik denk dat Belle je dromen niet waar kan maken en dat je er achteraf altijd over zal oordelen dat je geroeid had met de riemen die je hebt.
Een hond verdient een eigenaar die er trots op is en die zin heeft in de toekomst met zn tweeën. Zoals ik nu geniet van Jessie en zin heb in leuke dingen ondernemen met haar. Mijn neef had het vooraf niet zo ingeschat, maar hij is blij dat hij van dr af is. Ooit komt er wel weer een hond op zijn pad wat een match from heaven is. En op diezelfde manier zou jij Belle uit handen kunnen geven aan iemand die er mee overweg kan en jij weer adem kan halen.

Ik begrijp wat je wil zeggen, en misschien is dit wel een idee maar langs de andere kant, maak je het wel héél makkelijk voor mensen die iets "onderschatten". Weg met die hond, ben ik er maar lekker vanaf.
Onze eerste hond was een Argentijnse Dog, wij zeggen soms nog tegen elkaar, zij was de nagel aan onze doodskist
Helaas hadden wij alleen onszelf iets te verwijten, zij was gewoon een levendige pup met een doggen karakter en wij... wij waren altijd katten gewend en als je dàt wil vergelijken, ben je wel gek (waren wij dus ook). We hebben echter nooit, maar dan ook nooit de optie overwogen van haar te herplaatsen en ik kan je verhalen vertellen waar je haren van zouden rechtkomen
We hebben gewoon hulp gezocht en volgehouden zonder dat we haar hard moesten aanpakken en met veel geduld is alles goedgekomen. Als ze wel eens een zijstap deed, wisten we héél goed dat wij het haar slecht hadden uitgelegd of dat we onze taak niet hadden gedaan, we konden niet verwachten dat een jonge hond gewoon in de zetel bleef liggen tot wij zin hadden om met haar bezig te zijn of te gaan wandelen. We dachten ook dat we goed bezig waren, we gingen dagelijks met haar aan de lijn wandelen en ondertussen deden we wat oefeningetjes, slalom, zit, lig, enz. : we waren dan ook verbaasd dat ze, als we thuiskwamen en haar hadden losgehaakt, over de zetels sprong en rond begon te rennen als gek van de stress, we legden véél te veel druk op haar en ze had geen uitlaatklep. Zulke zaken leer je gaandeweg, en de ene hond kan hiermee omgaan, de andere niet.
Je mag ook geen kruising Dog vergelijken met een kruising Border Collie, dat is zeker niet eerlijk tegenover de dog.
Maar als je volhoudt, zal je een geweldige hond hebben, de eerste drie jaar hadden wij ons afgezworen ooit nog een Dogo Argentino te nemen, later is er nog ééntje bijgekomen en na overlijden van de eerste twee zijn er weer twee bijgekomen en nu hebben we er zelfs drie waarvan één doof is. Dit hadden we nooit aangedurfd in het begin en dat was waarschijnlijk ook niet goedgekomen. Als we terugkijken op die jaren en we zien hoe "makkelijk" onze dames nu zijn (ook de dove), dan weten we dat niet de honden de oorzaak zijn, maar wij hebben veel bijgeleerd en onze opvoeding aangepast aan elk individueel karakter.

Ik zou zeggen : bedenk wat je voor je hond over hebt en houd vol of zoek een goede thuis voor haar waar ze gewaardeerd wordt voor wat ze is en denk daarna twee keer na voor je weer een hond neemt. Denk erover of je hem alles kan en wil geven (tijd en aandacht) of niet.

Succes.

[Luckyday]

Dankjewel voor alle tips en al het commentaar! Ik ben er erg blij mee. Ik ga er sowieso eerst thuis is over in gesprek en overleggen wat iedereen denkt dat het beste is. Ik heb de afgelopen dagen veel met haar apart geoefend en het gaat al wel wat beter zeker als het rustig is op het terrein. Maar het is niet altijd een prikkelarme omgeving we hebben momenteel een flinke groep te logeren en nu loop ik weer tegen het probleem van haar kracht en enthousiasme aan en heb ik mijn pols geblesseerd.. zucht.. Even kijken en goed overleggen. Baal dat ik haar niet altijd het beste kan bieden wat ze nodig heeft, niet eens op ons eigen terrein.