Vraag m.b.t. mijn angstige Aussie

[dagmar88]

Met oud en nieuw bleek dat hij erg goed reageert op counter conditioning,

maar dat aangeven als optie heeft weinig zin als de hond van ts totaal niet op voer reageert in die situaties en ik herken het heel goed want wat mafje betreft mag ik die counterconditioning ook steken waar de zon niet schijnt .

Meteen in moeilijkere situaties werkt dat bij hem ook niet, daar heeft wel een opbouw in gezeten. En met oud en nieuw een flinke borrel.
Als hij een extra angstige periode heeft kan ik ook voer wapperen tot ik een ons weeg.
Bij hem is het in de basis zorgen voor rust en ontspanning/zo in mogelijk druk, waardoor hij wat meer kan hebben en meer open staat voor contact en lekkers.

maar dat is het nou net, het lijkt me dat het niét terechtkomen in te moeilijke situaties bijna ondoenbaar is bij dit soort veralgemeende angst of je zou je met je hond binnenshuis moeten opsluiten - en dan nog.

Dat is een tijd zo geweest ja. Ik dacht dat het met (rustig) bekend maken met verschillende situaties en geestelijke + lichamelijke uitdaging beter zou gaan, maar op een gegeven moment werd hij alleen maar paniekeriger en is hij dus een paar weken niet buiten geweest.
Daarna nog 2 keer na een terugval door een vervelende ervaring.
Gelukkig valt er hier meestal een hoop te ontlopen.
Buiten de wijk vraagt nog steeds veel van hem en hij heeft absoluut een grote persoonlijke ruimte nodig, maar hij is steeds relaxter.

[ranetje]

maar dat is het nou net, het lijkt me dat het niét terechtkomen in te moeilijke situaties bijna ondoenbaar is bij dit soort veralgemeende angst of je zou je met je hond binnenshuis moeten opsluiten - en dan nog.

Ik dacht dat dat met Mila's vuurwerkangst ook niet zou gaan lukken, die was ook véél te gestrest om voertjes aan te nemen. Maar met een lik smeerkaas of slagroom op haar neus, likte ze die er toch op den duur af, en dat was het begin. Na een paar keer een lik op haar neus, likte ze het al zelf uit de tube (want het was toch wel héél lekker eigenlijk).

Nu kun je bij vuurwerkangst ook niet gemakkelijk de afstand vergroten, maar dat kan wel met angst voor mensen. Dus dat je begint op een afstand waarop de hond het voertje nog wel aanneemt.
Ik begrijp uit de OP en reacties van TS dat de angst voor mensen het grootste probleem is, dus daar zou ik me dan op concentreren met counter conditioneren.

Lijkt me in ieder geval een (lange ) poging waard.

[Machie]

Met csiva heb ik dat ook gedaan, belonen voor aandacht. En haar heeeeel gek gemaakt op een bal. Ze loopt nu buiten met een bal en negeert mensen. Maar het gaat er nooit uit en in huis blijft het een probleem met visite. Enige wat helpt is haar bij mijn voeten af laten liggen en haar daar te houden.

[dagmar88]

Met csiva heb ik dat ook gedaan, belonen voor aandacht. En haar heeeeel gek gemaakt op een bal. Ze loopt nu buiten met een bal en negeert mensen. Maar het gaat er nooit uit en in huis blijft het een probleem met visite. Enige wat helpt is haar bij mijn voeten af laten liggen en haar daar te houden.

Tibbe moet de bench in. Bij onbekende mensen gaat hij (steeds minder) uit z'n plaat.
De frolic is niet aan te slepen met bezoek.
Mijn vader en vriend vond hij gelukkig meteen leuk. De schoonmaakster heeft heel lang geduurd, want die deed stomme schoonmaak dingen.
Nu vliegt hij haar sinds kort gillend in de armen, alsof hij hier nooit aandacht krijgt

[Machie]

Csiv kan ook in de bench en dan doet ze eigenlijk niks. Maar haar wegsluiten geeft wel dat ze in het algemeen minder fijn wordt. Ze reageert de dagen erna weer extremer op vreemden Dus dan maar liggen bij mij. Ik ben in alles haar veilige haven en dat wil ik graag zo houden

[Machie]

En haar heeeeel gek gemaakt op een bal.

nogal wat honden waarbij dat never nooit niemals zal lukken hoor .

Geloof ik gelijk. Gelukkig bij Csiva werkt het wel. Bal = heilig.

[DeDiana]

Nu kun je bij vuurwerkangst ook niet gemakkelijk de afstand vergroten, maar dat kan wel met angst voor mensen. Dus dat je begint op een afstand waarop de hond het voertje nog wel aanneemt.

ook dat is alleen mogelijk in specifieke trainingsomstandigheden want je hebt in de dagdagelijkse praktijk totaal niet in de hand waar er plots iemand kan opduiken - om een hoek, vanachter bosjes, fietsers enz., allemaal zaken waarbij je zelf totaal geen invloed meer hebt op de afstand.

daarbij lees ik niet dat angst voor mensen nog haar enige probleem is want in bepaalde situaties kan ze ook van een bos takken schrikken en in die angst blijven hangen, allemaal heel moeilijk te voorzien en aan te ontkomen.

Ja, dat is waar, het is erg lastig te vermijden dat er ineens toch mensen dicht bij opduiken.

Ik lees ook niet dat angst voor mensen haar enige probleem is, maar wel hét probleem waar TS nu zelf het meest mee worstelt.
Ik denk ook niet dat je zulke gegeneraliseerde angst er ooit helemaal uit krijgt. Maar als haar angst voor mensen een stuk zou verminderen, zou dat denk ik al wel veel schelen, ook omdat stress zich vaak toch opstapelt.

[Donk]

Allereerst weer super bedankt voor alle reacties. Heel fijn om te lezen.

Wat het trainen van Sana vooral zo moeilijk maakt is dat ze niet op eten is gericht. Met moeite eet ze haar normale portie eten op waardoor beloning haar helemaal niets doet. Als ik de brokken als beloning wil gebruiken weigert ze vaak om het aan te nemen. Voor beloning heb verschillende soorten worst geprobeerd, kleine stukjes kaas, slagroom (de trainer die mij privéles vertelde dat de meeste honden hier geen nee tegen zeggen) en verschillende gedroogde snacks maar madam spuugt de beloning weer net zo hard uit. Al geef ik de beloning wanneer ze voor haar doen helemaal relaxt is dan nog weigert ze het. Laat staan als ze in stress verkeerd.

Ook het trainen door middel van een speeltje heb ik geprobeerd. Alleen moet ze speeltjes dan wel leuk vinden Tot op heden heeft ze nog nooit echt interesse gehad voor een speeltje. Zelfs met dogfrisbee heb ik heel veel moeite moeten doen om haar de frisbee in de bek te laten nemen. Alleen heeft ze dus waarschijnlijk een keer op haar eigen tong gebeten en heeft ze een gigantische angst ontwikkelt voor dingen in haar bek nemen. Wanneer ik maar een frisbee tevoorschijn haal dan trilt ze zodanig of probeert weg te komen of zoekt de aanval als ik met de frisbee in mijn hand naar haar toe loop. Mijn andere hond is bijvoorbeeld helemaal gek van ballen. Sana rent wel met hem mee als hij een bal gaat ophalen maar blijft op afstand staan van de bal en begint naar de bal te grommen en te blaffen. Ze stopt dan pas als mijn andere hond hem in zijn bek heeft en rent dan weer met hem mee naar mij toe.

Nu ik het zo type merk ik pas hoe triest het is dat ik in die anderhalf jaar dat ik haar nu in huis heb nog niets gevonden heb wat ze helemaal geweldig vindt.

[Donk]

Nu kun je bij vuurwerkangst ook niet gemakkelijk de afstand vergroten, maar dat kan wel met angst voor mensen. Dus dat je begint op een afstand waarop de hond het voertje nog wel aanneemt.

ook dat is alleen mogelijk in specifieke trainingsomstandigheden want je hebt in de dagdagelijkse praktijk totaal niet in de hand waar er plots iemand kan opduiken - om een hoek, vanachter bosjes, fietsers enz., allemaal zaken waarbij je zelf totaal geen invloed meer hebt op de afstand.

daarbij lees ik niet dat angst voor mensen nog haar enige probleem is want in bepaalde situaties kan ze ook van een bos takken schrikken en in die angst blijven hangen, allemaal heel moeilijk te voorzien en aan te ontkomen.

En haar heeeeel gek gemaakt op een bal.

nogal wat honden waarbij dat never nooit niemals zal lukken hoor .

Super bedankt voor je reactie. Ik heb echt het idee dat jij begrijpt waar ik mee worstel met Sana. Ben dan ook echt super blij met je reacties die je gegeven hebt in dit topic.

Het klopt dat haar angst voor mensen niet het enige is. Ze heeft genoeg angsten maar haar gedrag/angst voor mensen is op dit moment wel het grootste struikelblok. De twee gedragstherapeuten hebben hier niet mee kunnen helpen en de voorgeschreven medicijnen van de gedragskliniek van de Faculteit hebben helaas niet het gewenste resultaat.

Helaas kan je inderdaad niet altijd je controle uitoefenen op de omgeving. Was het maar waar dat ik wist of er iemand aan de andere kant van een bocht iemand aan zou komen of dat iemand plotseling uit de bosjes vandaan stapt. Dan zou ze nooit iemand gebeten hebben en kan ik mij altijd overal op voorbereiden.

Daarnaast blijft iedereen het hebben over het geven van beloning maar Sana heeft niets met eten. Zelfs niet als ze ontspannen is. Hetzelfde geldt voor een speeltje wat het gewoon extra lastig maakt.

[Zamunda]

Heb je nog teruggekoppeld naar de faculteit dat de medicatie niet aanslaat?

[gyanty]

Heb je het thundershirt al eens geprobeerd.

Met Norah hebben wij ook tijdelijk gezocht naar alternatieven. Bach Bloesem (speciaal op maat gemaakt door gedragstherapeute), Valdispert Forte (voor mensen, gewoon bij apotheek). Verder heb ik hier volgens mij nog adviezen gehad met betrekking tot voedingsupplementen en clomicalm. Ook DAPBAND en vernevelapparaat ken ik goede resultaten mee.

Verder zit het bij ons in rust en regelmaat. Niet alleen wegsluiten bij bezoek, ook daarbuiten moet die ruimte vertrouwd zijn en in een duidelijk regelmaat terug komen. Na het wandelen, het eten, bij alleen zijn etc. Duidelijkheid naar de hond, ook buiten de situaties om, want zoals ik wel lees ben je wel heel lief voor de hond, maar daardoor misschien ook niet doortastend genoeg. Doe dat wat voor jou goed voelt, maar stop niet alles na een paar maanden met idee: werkt niet. In een traject zal je altijd terugvallen hebben, dat is een normaal proces. In sommige gevallen is verslechtering ook een proces wat je door moet maken.

Kay is ook een hond die in stress niet eet, maar kong gevuld met versvlees en of kwark of rodyworst in een greenboard dat vind hij wel wat. Een bot is te veel werk en niet lekker genoeg. Of naast je houden aan de lijn en dan maar rodyworst voeren. Zelfs frolic lukte hier in begin ook niet, maar nu weer wel.

Buiten dit alles om moet je je afvragen of het allemaal eerlijk naar de hond is. Het is maar goed dat de hond niet altijd angstig is, anders was de hond al lang er aan gestorven, maar dat ze te veel stress heeft is ook alles behalve gezond. Een boerderij is niet altijd meteen minder stress.

[Donk]

Heb je nog teruggekoppeld naar de faculteit dat de medicatie niet aanslaat?

Ja, heb ze daarover een mail gestuurd en ik hoop daar zo spoedig mogelijk antwoord op te krijgen. Anders ga ik daar donderdag over bellen want dan is er spreekuur via de telefoon. Helaas hebben ze niet elke dag telefonisch spreekuur dus communiceer je veel over de mail. Ik ben heel benieuwd wat hun er over te zeggen hebben. Aangezien ze in het begin erg sloom was door de medicijnen maar toen zeiden ze al dat ik door moest gaan en dat we daar door heen moesten.

[DeDiana]

Daarnaast blijft iedereen het hebben over het geven van beloning maar Sana heeft niets met eten. Zelfs niet als ze ontspannen is. Hetzelfde geldt voor een speeltje wat het gewoon extra lastig maakt.

Vandaar dat ik ook BAT noemde. Daarin wordt niet zozeer beloond met voer of een speeltje, maar met het vergroten van de afstand tot datgene wat de hond angstig maakt.

[Donk]

Heb je het thundershirt al eens geprobeerd.

Met Norah hebben wij ook tijdelijk gezocht naar alternatieven. Bach Bloesem (speciaal op maat gemaakt door gedragstherapeute), Valdispert Forte (voor mensen, gewoon bij apotheek). Verder heb ik hier volgens mij nog adviezen gehad met betrekking tot voedingsupplementen en clomicalm. Ook DAPBAND en vernevelapparaat ken ik goede resultaten mee.

Verder zit het bij ons in rust en regelmaat. Niet alleen wegsluiten bij bezoek, ook daarbuiten moet die ruimte vertrouwd zijn en in een duidelijk regelmaat terug komen. Na het wandelen, het eten, bij alleen zijn etc. Duidelijkheid naar de hond, ook buiten de situaties om, want zoals ik wel lees ben je wel heel lief voor de hond, maar daardoor misschien ook niet doortastend genoeg. Doe dat wat voor jou goed voelt, maar stop niet alles na een paar maanden met idee: werkt niet. In een traject zal je altijd terugvallen hebben, dat is een normaal proces. In sommige gevallen is verslechtering ook een proces wat je door moet maken.

Kay is ook een hond die in stress niet eet, maar kong gevuld met versvlees en of kwark of rodyworst in een greenboard dat vind hij wel wat. Een bot is te veel werk en niet lekker genoeg. Of naast je houden aan de lijn en dan maar rodyworst voeren. Zelfs frolic lukte hier in begin ook niet, maar nu weer wel.

Buiten dit alles om moet je je afvragen of het allemaal eerlijk naar de hond is. Het is maar goed dat de hond niet altijd angstig is, anders was de hond al lang er aan gestorven, maar dat ze te veel stress heeft is ook alles behalve gezond. Een boerderij is niet altijd meteen minder stress.

Nee, het thundershirt heb ik nog niet geprobeerd. Dat zou nog een optie zijn om te proberen. De DAPband en de ding voor in het stopcontact hebben we al geprobeerd voor drie maanden maar heeft niet geholpen. Daarnaast heeft ze bijna een half jaar op een samengestelde Bach Bloesem gestaan. De gedragskliniek kreeg bij Sana niet het idee dat een voedingssupplement zou gaan werken dus dat zou eventueel ook nog een optie kunnen zijn.

Uiteraard weet ik dat terugvallen erbij horen in de trainingen. Die terugvallen hebben we wel vaker gehad. Tja, misschien hou ik soms te snel op met dingen maar als ik echt het idee krijg dat haar gedrag erger en erger wordt dan stop ik liever eerder dan dat ik achteraf eerder had moeten besluiten om te stoppen. Daarom geef ik ook onmiddellijk toe dat ik fouten heb gemaakt met haar.

Ik wil het gewoon zo graag goed doen en haar altijd vrolijk zien. Nu zie ik tegenwoordig wel veel vaker een vrolijke hond maar ik zou het liever nog vaker zien.

[Donk]

Daarnaast blijft iedereen het hebben over het geven van beloning maar Sana heeft niets met eten. Zelfs niet als ze ontspannen is. Hetzelfde geldt voor een speeltje wat het gewoon extra lastig maakt.

Vandaar dat ik ook BAT noemde. Daarin wordt niet zozeer beloond met voer of een speeltje, maar met het vergroten van de afstand tot datgene wat de hond angstig maakt.

Sorry, dan heb ik het verkeerd begrepen waarschijnlijk. Ik kwam op internet namelijk vooral dingen tegen dat je de hond op grote afstand moet afleiden met wat lekkers of een speeltje en dit heel langzaam opbouwen tot je minder afstand hoeft te nemen. Lezen is ook een vak zullen we maar zeggen.

[Marco88]

jeetje wat een verhalen, en wat een goede inzet van de baasjes.
Ben ik blij met mijn saaie normale hond xD

[DeDiana]

Daarnaast blijft iedereen het hebben over het geven van beloning maar Sana heeft niets met eten. Zelfs niet als ze ontspannen is. Hetzelfde geldt voor een speeltje wat het gewoon extra lastig maakt.

Vandaar dat ik ook BAT noemde. Daarin wordt niet zozeer beloond met voer of een speeltje, maar met het vergroten van de afstand tot datgene wat de hond angstig maakt.

Sorry, dan heb ik het verkeerd begrepen waarschijnlijk. Ik kwam op internet namelijk vooral dingen tegen dat je de hond op grote afstand moet afleiden met wat lekkers of een speeltje en dit heel langzaam opbouwen tot je minder afstand hoeft te nemen. Lezen is ook een vak zullen we maar zeggen.

Het gaat inderdaad niet om belonen met voer of speeltjes. Heel kort gezegd komt het hierop neer:

Belangrijk is, dat je de hond beloont met dat wat hij in die situatie het liefste wil. Enig idee wat dat is?
Juist. Hij wil bij de prikkel vandaan, weg van die andere persoon/hond. Dat was immers de reden voor zijn uitvalgedrag. In de BAT-training gebruik je dit gegeven, door vervangend gewenst gedrag te belonen met dat wat de hond het liefste wil; een grotere afstand. Je loopt dus de andere kant op!

Maar ik zou dit wel altijd onder begeleiding van een GT doen die precies weet hoe dit aangepakt moet worden.

[-Lilo-]

Pff, hoe meer je schrijft, hoe heftiger het wordt. Hopelijk vind je snel een gouden tip! Dit lijkt me voor zowel jou als je hond slopend. Ik bedacht me net nog dat Lola hier heel duidelijk angstiger wordt als ik haar meer vrijheid geef. Zij functioneert het best als ze nauwelijks iets hoeft te bedenken (behalve dan met clickeren ) en heule duidelijke grenzen krijgt. Ik doe ook altijd een beetje appèl tijdens de wandelingen, dat heeft ze echt nodig. Maar voor jouw hond klinkt het vast te makkelijk gezocht, die heeft wel wat zwaarder geschut nodig heel veel succes samen! Ik ben benieuwd hoe het verder loopt!

[Zoie]

. Buiten valt het nog mee omdat ik daar makkelijker op kan anticiperen. Inmiddels zie ik buiten nu vaak genoeg of ik beter een ander pad kan nemen of dat ik gewoon op grotere afstand kan passeren. Natuurlijk gaat het helaas niet altijd goed en gaat ze toch blaffen en grommen naar de mensen. Ik probeer dit gedrag zoveel mogelijk voor te zijn maar ik maak ook fouten. Net zoals bij de wandeling langs dat omheinde speelveldje voor kinderen. Ik had beter moeten weten dan toch op dat pad te gaan lopen, beter had ik mij om kunnen draaien en een hele andere weg moeten kiezen al is die bij wijze van spreken een stuk langer om op de juiste bestemming te komen. .

ik denk dat je je moet realiseren dat je nu eenmaal inschattingsfouten blijft maken , en al maak je ze niet , dan nog zijn omstandigheden vaak onvoorspelbaar .

Ik vind het heel moeilijk hier verder iets over te zeggen . Met sien heb ik destijds ook een erg angstige hond in huis gehaald , maar dat ging al rap een stuk beter . Bij haar was het denk ik overduidelijk niet genetisch bepaald , in hoofdzaak , en dan kan je blijkbaar nog veel bereiken . Ik lees dat je hetzelfde soort dingen al geprobeerd hebt .

Ik heb dus helaas geen tips voor je , wil je wel veel succes wensen .

[bouvierpoedel]

Kan het meestal wel waarderen en er respect voor opbrengen als mensen proberen zo'n hond op de rail te krijgen maar als het niet lukt en ze maar aan blijven rommel en en zoeken terwijl dat beest constant in de stressangst zit dan stap ik daar snel van af.
Vraag mij af of het dan niet meer over je eigen ikje gaat ipv de hond.
Maar goed het zal wel wat opleveren dat die hond jouw het liefste op de wereld vind van al die andere enge mensen waar ze schijtbang van is.

[Donk]

Kan het meestal wel waarderen en er respect voor opbrengen als mensen proberen zo'n hond op de rail te krijgen maar als het niet lukt en ze maar aan blijven rommel en en zoeken terwijl dat beest constant in de stressangst zit dan stap ik daar snel van af.
Vraag mij af of het dan niet meer over je eigen ikje gaat ipv de hond.
Maar goed het zal wel wat opleveren dat die hond jouw het liefste op de wereld vind van al die andere enge mensen waar ze schijtbang van is.

Erg jammer dat jij denkt dat mijn hond constant in de stressangst zit. Dit is namelijk niet meer het geval. In het begin toen ik haar hier net in huis had was ze constant angstig en kon ze nergens tot rust komen. Inmiddels gaat dit zo veel beter. Het enige moment wanneer Sana zich in huis niet kan ontspannen is als er bezoek is. Juist doordat ze zo heftig reageert kom er al niet zo vaak meer bezoek over de vloer dus zo vaak flipt ze niet in huis hoor. Buiten gaat het met het passeren van andere mensen ook 8 van de 10 keer goed. De keren dat het niet goed gaat zijn juist op momenten dat Sana en ik er niet op bedacht zijn zoals mensen die een hoek om komen zetten of plotseling uit de bosjes komen zetten. Voor de rest heeft ze af en toe nog een keer dat ze compleet gaat flippen bij het zien van een takkenhoop of bewegende voorwerpen die ze daar nog niet eerder heeft gezien.

Maar goed iedereen mag zijn mening hebben. Alleen is mijn mening dat Sana op dit moment niet meer constant in angst/stress leeft. Kijk toen het echt zo erg was als in het begin dan had ik je best gelijk willen geven dat het misschien zielig voor haar was. Op een gegeven moment heb ik ook heus wel gedacht of het nog wel eerlijk naar haar toe was. Nu heb ik dat gevoel niet meer. Ze kan loslopen op rustige momenten, ze kan bijna normaal andere mensen en honden passeren en ik zie vaak genoeg een blij koppie mij aankijken. De interactie met mijn andere hond doet haar duidelijk heel veel goed.

[Donk]

Ik heb met Tibbe een aantal keer niets gedaan na een terugval.
Hem zelf laten komen, knuffelen, spelen en verder echt helemaal niets van hem gevraagd.
Dat was voor hem heel erg prettig.
Pas toen het vertrouwen er weer was en hij thuis echt lekker in z'n vel zat ben ik héél voorzichtig met kleine stapjes gaan wandelen.
Met oud en nieuw bleek dat hij erg goed reageert op counter conditioning, dus ben ik dat ook gaan gebruiken voor mensen en honden.
Ik heb me bij hem meerdere keren afgevraagd "is dit hondwaardig en zo nee, zit er op een redelijke termijn verbetering in".
Als ik daar nee op had moeten antwoorden, was het voor mij duidelijk geweest.
Ook nu gaat hij nog vooruit, maar Tibbe gaat geen normale hond worden. Met z'n roedel, thuis spelen, zijn rondjes om het huis en af en toe een langere wandeling 's nachts is het beestje op zijn manier hartstikke blij.

Zie net dat ik nog helemaal niet op jouw berichten had gereageerd. Top zeg hoe jij je inspant voor Tibbe! Fijn dat hij ook vooruit gaat.

Juiste die kleine stapjes die ze vooruit gaan kunnen zo mooi zijn. Dat heb ik bij Sana ook. Als ik zie hoe Sana vroeger was dan kan ik alleen maar heel trots zijn op haar. Ze heeft zulke grote sprongen gemaakt. Ze is al zo anders dan vroeger en misschien moet ik mij inderdaad wat meer neerleggen bij het feit dat Sana ook nooit helemaal een normale hond zal gaan worden. Alleen hoop ik natuurlijk ook die andere problemen toch nog te kunnen verhelpen omdat ze al zoveel sprongen vooruit gemaakt heeft.

[bouvierpoedel]

Kan het meestal wel waarderen en er respect voor opbrengen als mensen proberen zo'n hond op de rail te krijgen maar als het niet lukt en ze maar aan blijven rommel en en zoeken terwijl dat beest constant in de stressangst zit dan stap ik daar snel van af.
Vraag mij af of het dan niet meer over je eigen ikje gaat ipv de hond.
Maar goed het zal wel wat opleveren dat die hond jouw het liefste op de wereld vind van al die andere enge mensen waar ze schijtbang van is.

Erg jammer dat jij denkt dat mijn hond constant in de stressangst zit. Dit is namelijk niet meer het geval. In het begin toen ik haar hier net in huis had was ze constant angstig en kon ze nergens tot rust komen. Inmiddels gaat dit zo veel beter. Het enige moment wanneer Sana zich in huis niet kan ontspannen is als er bezoek is. Juist doordat ze zo heftig reageert kom er al niet zo vaak meer bezoek over de vloer dus zo vaak flipt ze niet in huis hoor. Buiten gaat het met het passeren van andere mensen ook 8 van de 10 keer goed. De keren dat het niet goed gaat zijn juist op momenten dat Sana en ik er niet op bedacht zijn zoals mensen die een hoek om komen zetten of plotseling uit de bosjes komen zetten. Voor de rest heeft ze af en toe nog een keer dat ze compleet gaat flippen bij het zien van een takkenhoop of bewegende voorwerpen die ze daar nog niet eerder heeft gezien.

Maar goed iedereen mag zijn mening hebben. Alleen is mijn mening dat Sana op dit moment niet meer constant in angst/stress leeft. Kijk toen het echt zo erg was als in het begin dan had ik je best gelijk willen geven dat het misschien zielig voor haar was. Op een gegeven moment heb ik ook heus wel gedacht of het nog wel eerlijk naar haar toe was. Nu heb ik dat gevoel niet meer. Ze kan loslopen op rustige momenten, ze kan bijna normaal andere mensen en honden passeren en ik zie vaak genoeg een blij koppie mij aankijken. De interactie met mijn andere hond doet haar duidelijk heel veel goed.

Ze is niet over haar angst heen maar over het gedrag wat daar aan vast zat, das even iets anders.

[Donk]

Pff, hoe meer je schrijft, hoe heftiger het wordt. Hopelijk vind je snel een gouden tip! Dit lijkt me voor zowel jou als je hond slopend. Ik bedacht me net nog dat Lola hier heel duidelijk angstiger wordt als ik haar meer vrijheid geef. Zij functioneert het best als ze nauwelijks iets hoeft te bedenken (behalve dan met clickeren ) en heule duidelijke grenzen krijgt. Ik doe ook altijd een beetje appèl tijdens de wandelingen, dat heeft ze echt nodig. Maar voor jouw hond klinkt het vast te makkelijk gezocht, die heeft wel wat zwaarder geschut nodig heel veel succes samen! Ik ben benieuwd hoe het verder loopt!

bedankt weer voor je reactie. Op zich valt het best mee hoor, ze flipt gewoon volledig wanneer er bezoek komt. Dat is in huis nog het enige moment dat ze compleet door het lint gaat. Buiten zal ze bij mensen, honden en andere voorwerpen nog altijd op haar hoeden blijven maar ik kan nu tenminste gewoon met haar over straat al moet ik altijd wel goed opletten maar toch. Oké, nou wordt haar gedrag wel weer stuk slechter als ik alleen met haar op pad ga en ze dus niet de steun heeft van de andere hond.

Ik herken het wel wat je zegt dat Lola angstiger wordt als je haar meer vrijheid geeft. Bij Sana moet ik ook duidelijk zijn bij het passeren van mensen op straat. Inmiddels heb ik geleerd om zelf proberen niet te veel aandacht te besteden aan de mensen. Ik hou haar kort naast mij en probeer in een vlot tempo door te lopen. Ga ik allemaal gekke dingen doen om haar aandacht op mij te focussen dan merk ik juist dat ze juist meer gaat focussen op de mensen. Alleen als je eenmaal in de flipmodus zit dan kan ik niets meer bij haar bereiken.

[Hylos]

Het volgende even puur als tip, werkelijk waar geen idee of je er wat aan hebt hoor.
Een vriendin van mij heeft een Mechel met aardig wat problemen, ze hebben hem niet van pups af aan en weten ook niet exact wat er in het verleden gebeurt is, maar dat het niet pluis wat is wel duidelijk. Hij reageert ook veel uit angst, door te bijten en/of te blaffen. Ze is toen naar een clinic geweest en heeft binnen een wonderbaarlijk korte tijd echt wonderen met die hond verricht

Hier kun je haar verslag van het begin af aan van de clinic lezen http://www.barfplaats.nl/forum/index.php?topic=120925.0

En dit is de website van de clinic: http://teamclinic.nl/

Wellicht kun je er eens een mailtje aan wagen, of ze er wat mee kunnen.

[dagmar88]

Ik heb met Tibbe een aantal keer niets gedaan na een terugval.
Hem zelf laten komen, knuffelen, spelen en verder echt helemaal niets van hem gevraagd.
Dat was voor hem heel erg prettig.
Pas toen het vertrouwen er weer was en hij thuis echt lekker in z'n vel zat ben ik héél voorzichtig met kleine stapjes gaan wandelen.
Met oud en nieuw bleek dat hij erg goed reageert op counter conditioning, dus ben ik dat ook gaan gebruiken voor mensen en honden.
Ik heb me bij hem meerdere keren afgevraagd "is dit hondwaardig en zo nee, zit er op een redelijke termijn verbetering in".
Als ik daar nee op had moeten antwoorden, was het voor mij duidelijk geweest.
Ook nu gaat hij nog vooruit, maar Tibbe gaat geen normale hond worden. Met z'n roedel, thuis spelen, zijn rondjes om het huis en af en toe een langere wandeling 's nachts is het beestje op zijn manier hartstikke blij.

Zie net dat ik nog helemaal niet op jouw berichten had gereageerd. Top zeg hoe jij je inspant voor Tibbe! Fijn dat hij ook vooruit gaat.

Juiste die kleine stapjes die ze vooruit gaan kunnen zo mooi zijn. Dat heb ik bij Sana ook. Als ik zie hoe Sana vroeger was dan kan ik alleen maar heel trots zijn op haar. Ze heeft zulke grote sprongen gemaakt. Ze is al zo anders dan vroeger en misschien moet ik mij inderdaad wat meer neerleggen bij het feit dat Sana ook nooit helemaal een normale hond zal gaan worden. Alleen hoop ik natuurlijk ook die andere problemen toch nog te kunnen verhelpen omdat ze al zoveel sprongen vooruit gemaakt heeft.

Met een hondje dat zo vreselijk lief is, is dat gelukkig niet moeilijk.
Daarbij heb ik heel veel geluk met mijn roedeltje. Die hebben zijn angst altijd volledig genegeerd en hoe normaler hij deed, hoe meer hij er bij hoorde.

Denk dat dat heel belangrijk is. Met zo'n schijtlaars heb je niets aan druk op jezelf of de hond omdat het op een bepaalde manier zou moeten.
In het begin krijste en piste Tibbe al als je naar hem wees, was doodsbang als er een ongelukje in huis was gebeurd, een neutraal "nee" was hij al van over z'n toeren en durfde niet eens te eten.
Nu danst hij over straat, springt iedere nacht achter m'n hoofdkussen om daar te slapen, durft op de bank te liggen, komt de hele dag met speeltjes aanzetten en knuffels hálen, vuurwerk en onweer is geen enkel probleem meer. Ik kan hem corrigeren, kammen en douchen, met etenstijd rennen z'n pootjes sneller dan z'n lijf de keuken in en als m'n vriend langskomt springt hij hem gillend van plezier in z'n nek
Als het hondje ondanks de beperkingen die er zijn een leuk leven heeft is het goed, toch?

[Miranda]

Ik ga met Inge mee. Dit is genetisch. En daar gaat ze niet overheen komen.
Jij hebt in anderhalf jaar tijd er álles aan gedaan wat maar kan. Alles geprobeerd, alles goed aangepakt. Ik denk niet dat iemand (hier) het beter had kunnen doen. En nóg is ze doodsbang. Binnen misschien niet, als je alleen met haar bent, maar in alle andere situaties dus wel.

Ik vind niets zieliger dan een bange hond. Ik weet wat ik zou doen in zo'n situatie, ik zou het hondje rust geven.
Maar dat is een persoonlijke keus.
Ik zou er alleen niet vanuit gaan dat er nog een wonderoplossing komt, dit hondje gaat de rest van haar leven doodsbang zijn omdat het genetisch is.

[eveliendepien]

Wat een verhaal, en wat ben je er druk mee geweest zeg...

Hier ook een hondje dat erg angstig is, ze is nu 13 maand en ik merk dat het nu eindelijk wat minder begint te worden.. Hopelijk zet dat door want ik vind het erg naar voor haar. Zo erg als jij de situatie beschrijft is het hier niet maar het is toch wel erg vervelend en het frustreert me soms ook.
Sam is bang van geluiden, maar ook van vreemde objecten. Kinderen, skateboarders, motoren, landbouwvoertuigen en honden naast de fiets snapt ze ook niet en ze gaat dan ook uit dr plaat. Verder durft Sam ook niet onder ons balkon door te lopen en vlaggen zijn helemaal een drama.
Heel veel dingen durfde ze in het begin niet langs. Ik heb dit heel langzaam opgebouwd (gelukkig doet ze een moord voor voedsel), door bijvoorbeeld brokjes voor dr neus te planten als ze over een bruggetje moest. Elke keer dat ze succes ervaarde durfde ze meer.

Ik merk dat als ik zelf zo normaal mogelijk doe, zij dit wel redelijk overneemt. Ze kijkt namelijk in zo'n situatie altijd mij aan zo van 'wat moet ik nu'? In het begin had ik daar best wel moeite mee omdat je het sneu vindt dat ze bang is voor een dichtslaand autoportier of wat dan ook. Ik wist niet echt goed hoe ik in zo'n situatie moest reageren. Ik merk ook dat als ik even stil sta na zo'n happening voor haar dat ze dan ook meer rust pakt.

Ik heb helaas niet echt tips voor je, omdat je ook al heel veel geprobeerd hebt. En het maakt het natuurlijk lastig dat ze niet zo gebrand is op voer. Ik ga binnenkort aan de slag met een GT voor haar angstagressie naar andere honden en ook haar angst voor geluiden. Ik hoop daar het een en ander op te steken en mocht ik iets horen waar je wat aan hebt zal ik het je laten weten.

[Suske]

Ze kijkt namelijk in zo'n situatie altijd mij aan zo van 'wat moet ik nu'?

zolang dat er nog is (contact vanuit de hond zelf) valt het nog wel mee met de angst - heel erg angstige honden zullen dat niet meer doen en ze kunnen jou zelfs ook geen aandacht geven als je erom vraagt want ze 'moeten' de focus bij het enge houden.

Eens.
Cas was tijdens b.v. vuurwerk echt volledig onbereikbaar.
Echt alsof hij compleet in zijn tunnel zat.
Heb weleens neus aan neus met hem gestaan in zo'n situatie en precies op het moment
dat ik dacht nu grijpt hij me kwam hij uit zijn tunnel en kreeg ik alleen
maar die lap over mijn gezicht.

[duitse herder]

Helaas geen tips voor je, maar wat heb ik een bewondering hoe je ermee omgaat! Petje af, je merkt dat je het beste voorhebt met je hond.