Herkennen van mensen na jaren

[blondie]

Het blijft me toch wel verbazen. Heb het verhaal wel eens eerder verteld van een mechelpup die we te logeren hadden toen ik zes jaar oud was. Jaren later, ik herkende de hond niet eens, jumpte een enorme mechel op mij af. De pup van toen bleek dus.
Vanmiddag stond ik op de markt in een kraampje wat kleding te bekijken. En ik zie een behoorlijke mechel staan. Ik keek naar degene die de lijn vast hield en moest dat gezicht even plaatsen. Ineens neemt die hond een jump richting mij, die meid was er even niet op bedacht en schrok en toen viel bij mij het kwartje. Ik kende ze. Gut gut, zo'n grote knul die ineens piepend en kroelend mijn handen komt likken. Jaren geleden, ruim vijf jaar denk ik trainde hij en zijn baas bij de club waar ik trainde. Ik ben nog wel eens bij ze thuis geweest, en blijkbaar heb ik een indruk op de hond achtergelaten . Zijn dochter had hem nu vast dus het kwartje viel niet meteen dat ik de hond kende. Hij had het eerder door dan ik
Het was best wel even een gek momentje, want we hadden dit eigenlijk allemaal niet verwacht. Maar leuk om hem weer eens te zien.

[River8]

Wat leuk!

[Sterre]

Mijn Sterre is een herplaatser. Na 8 jaar kwamen haar vorige baasjes bij ons op bezoek. Sterre gaf geen enkel teken van herkenning. Vond ik wel vreemd want ik ken ook de verhalen zoals die van jou. Sterre heeft het overigens gewoon goed gehad in haar vorige huis. Ze heeft daar 5 jaar gewoond.

[Laura-V]

Wat grappig is dat!

Vroeger toen ik zelf nog klein was (ook een jaar of 6) kwam ik regelmatig bij vrienden van m'n ouders thuis, die hadden een tekkel pup (later geen pup meer).
En áltijd als ik kwam deed ze vreugdeplasjes, bij niemand anders, heel apart...

Toen de tekkel ongeveer 10 jaar was (baasjes waren gescheiden en baasje dat voor de tekkel zorgde, werd opgenomen) moest er een nieuw baasje voor haar gezocht worden.
Ik had haar inmiddels een paar jaar niet meer gezien.

Heel toevallig, ze is bij kennissen van me komen te wonen. Toen ze vertelden dat ze een 12 jarige tekkel 'Takkie' hadden geadopteerd (van bepaalde mensen) wist ik zeker dat het de goede was.
Ik ging daar op bezoek (had haar zo'n 4 jaar niet gezien) en waarempel: Een vreugdeplasje en ze was door het dolle heen.

Zo grappig! En ook wel een beetje speciaal de oude knar is nu bijna 16 jaar oud en nog steeds als ze me ziet doet ze een vreugdeplasje (en bij niemand anders).

Zo leuk

[nathalie]

Ik verbaas me er ook niet over.

[wiebel]

leuk is dat! ik ken dat ook.

1 hond in extreem had dat met mijn vader. was als pup bij ons geboren, met 4 maand oud 1,5 jaar geplaatst, helaas terug gekomen. 2 maand toen bij ons gewoond en toen weer verhuisd. in de buurt, dus elke keer als die hond mijn vader zag kon zijn nieuwe eigenaar hem niet houden en plakte hij letterlijk tegen zijn enkels onder het genot van gepiep en gejoel. is daarna nog 10 jaar zo doorgegaan. ook mij herkende hij, maar wel in veel mindere mate

[Ingrid48]

wat leuk!!
Wij hebben 2 jaar geleden een hele angstige hond in opvang gehad en ruim 3 maanden in huis gehad. Die hond was helemaal idolaat van mij, waar ik was daar was hij ook. Hem geleerd vertrouwen te krijgen en te spelen en dat vond hij geweldig!
Met moeite afstand van hem gedaan toen er een supergezinnetje voor hem kwam die alle tijd en moeite nam om hem verder te begeleiden.
Een maand of 3 later waren wij in de buurt en met een bal in mijn buik gingen we bij hen langs, maar die flapdrol reageerde helemaal niet op mij Ik bijna in tranen en hij ging gewoon in zijn mand liggen...zo kan het dus ook
Nou ja, eigenlijk gelukkig maar want anders zou ik nog gaan twijfelen!

[alm@]

Ik herken dat wel. Biko had Suzanne ook jaren niet gezien en klom van enthousiasme bijna in haar auto toen hij haar stem hoorde.

[marian*]

Ik herken het ook wel: als Kiki haar fokker ziet besta ik even niet meer voor haar.

[Marion.]

Ik herken het ook wel: als Kiki haar fokker ziet besta ik even niet meer voor haar.

Ja hallo, die is nog jong. Maar ik heb hier precies hetzelfde verhaal. Saar had de fokster zeker een jaar of zeven niet meer gezien. Wij komen het veld op (van een clubmatch). Honderden goldens en mensen, maar de fokster roept van 100 meter afstand "puppiesssssss" en Saar speert er in 1 streep naar toe. Miep achter haar aan natuurlijk, maar die had geen flauw idee waar ze heen ging. Miep heeft dan ook een geheugen van een goudvis en Saar had er eentje van een olifant.

[beatje]

Mijn nakerd heeft dat ook met zijn fokker,die is zo blij of dat hij bij mij mishandelt word.
Aan de andere kant heb ik een herplaatser lopen die zich verstopte toen zijn exbaas kwam kijken.Ze probeerde hem te lokken maar hij kwam mooi niet meer .
Ik heb hem ook niet gepakt voor ze en gewoon gezegd dat hij nogal aan de andere honden hing.

[S@ndr@]

Toen gil een anderhalf was, had hij cherry eyes, en toen stuurde zijn fokster een tube oogdruppels op ( om te gebruiken tot hij geopereerd zou worden)- hij heeft die tube met buitengewone belangstelling zitten besnuffelen, en werd heel blij van de geur, volgens mij rook hij Marga en alle keren weer als ik de verpakking pakte.

[Shima]

[ie verschillen zie ik ook met puppen die hier vandaan komen : sommigen springen me in de nek en blijven daar als het ware een uur zitten, andere geven net een beetje blijk van herkenning maar ook niet meer dan dat en voor nog anderen ben ik lucht.

Ja die ervaring heb ik ook. De pup die uit haar dak gaat is van hetzelfde nest als de pup die me maar een lauwe begroeting geeft. Kwestie van temperament van de pup denk ik, want ik trek niemand voor hoor.

P.S. maar het is inderdaad een heel leuke ervaring als een hond jou na jaren herkent.

[Roompie]

Ik herken het ook wel: als Kiki haar fokker ziet besta ik even niet meer voor haar.

Ja hallo, die is nog jong. Maar ik heb hier precies hetzelfde verhaal. Saar had de fokster zeker een jaar of zeven niet meer gezien. Wij komen het veld op (van een clubmatch). Honderden goldens en mensen, maar de fokster roept van 100 meter afstand "puppiesssssss" en Saar speert er in 1 streep naar toe. Miep achter haar aan natuurlijk, maar die had geen flauw idee waar ze heen ging. Miep heeft dan ook een geheugen van een goudvis en Saar had er eentje van een olifant.

Wat praat jij toch altijd geweldig over je honden



Toen mijn zus en ik ongeveer 15 jaar waren pasten we altijd op een kruizing mechel/duitse herder. Ze heette Boebelien
De eigenaresse mocht graag hele weekenden weggaan (soms ook een hele week) en wij bleven dan in haar huisje slapen bij Boebie. Dat ging zo een jaar of wat door. Toen de eigenaresse door kreeg dat de hond ons leuker vond dan haar is ze met de noorderzon vertrokken.
Inclusief Boeb
Járen later staan mijn zus en ik bij de snackbar tegenover het station en wie stapt bij laatstgenoemde naar buiten.. Boeb en eigenaresse!
Dus ik zeg op normale toon tegen mijn zus.. hee is dat Boeb niet??
En dat hoorde ze blijkbaar en sjeesde zo de straat over (eigenaresse had haar niet aangelijnd) naar ons toe.
Wij 10 jaar ouder maar hadden de mazzel dat er op dat moment geen auto's reden.
Ze herkende ons nog alsof het een dag eerder was dat we haar nog gezien hadden

[laeken]

Bas herkende Merit en Lars volgens mij al niet meer na een 4 tal maandjes. Echt genant. Ik had gedacht dat ze heel enthousiast zou worden maar niks was minder waar. Dat terwijl Bas een hele goede band met ze had en de eerste dag bij ons niks anders deed dan op Merit wachten bij de deur. Ik verwachtte dus een hele blije Bas maar Merit moest haar 10 keer roepen en kreeg 1 blik. Zo reageert ze op iedereen. Ze negeert vreemden. Raar beest want ze is verder uitermate slim.

[Marion.]

Bas herkende Merit en Lars volgens mij al niet meer na een 4 tal maandjes. Echt genant. Ik had gedacht dat ze heel enthousiast zou worden maar niks was minder waar. Dat terwijl Bas een hele goede band met ze had en de eerste dag bij ons niks anders deed dan op Merit wachten bij de deur. Ik verwachtte dus een hele blije Bas maar Merit moest haar 10 keer roepen en kreeg 1 blik. Zo reageert ze op iedereen. Ze negeert vreemden. Raar beest want ze is verder uitermate slim.

Even voor de duidelijkheid: Miep is ook heel slim. Schlau zelfs. Alleen over dingen die ze zelf niet belangrijk vind, breekt ze haar mooie hoofdje niet. En voor haar hoort daar de fokster bij. En net zoals Shima heeft de fokster echt geen verschil gemaakt tussen Saar en Miep hoor, maar Miep heeft er gewoon minder mee. Had ze al nadat ze een week bij ons was.
En Saar werd al opgewonden als ik het woordje "Dieren" uitsprak

[ellen en de birmanen]

in 2008 heb ik een toller opgevoed welke naar engeland ging met 10 maanden. toen ik daar weer was, was een jaar later werd ze helemaal gek toen ze me zag. ik zie haar 1x per jaar ongeveer en iedere keer is ze niet weg te slaan bij me. gehoorzaamd niet maar naar de baas, wil alleen maar bij mij zijn. ik kan je wel zeggen dat het je ego streelt

ellen

[marian*]

Ik herken het ook wel: als Kiki haar fokker ziet besta ik even niet meer voor haar.

Ja hallo, die is nog jong. Maar ik heb hier precies hetzelfde verhaal. Saar had de fokster zeker een jaar of zeven niet meer gezien. Wij komen het veld op (van een clubmatch). Honderden goldens en mensen, maar de fokster roept van 100 meter afstand "puppiesssssss" en Saar speert er in 1 streep naar toe. Miep achter haar aan natuurlijk, maar die had geen flauw idee waar ze heen ging. Miep heeft dan ook een geheugen van een goudvis en Saar had er eentje van een olifant.

Dat had Bente ook toen ze haar fokker na jaren weer zag en hij het geluid maakte dat hij altijd liet horen als de pups eten kregen. Ik heb dat geluid trouwens nog een poos gebruikt om haar het bij me komen aan te leren.

[Marion.]

Ik herken het ook wel: als Kiki haar fokker ziet besta ik even niet meer voor haar.

Ja hallo, die is nog jong. Maar ik heb hier precies hetzelfde verhaal. Saar had de fokster zeker een jaar of zeven niet meer gezien. Wij komen het veld op (van een clubmatch). Honderden goldens en mensen, maar de fokster roept van 100 meter afstand "puppiesssssss" en Saar speert er in 1 streep naar toe. Miep achter haar aan natuurlijk, maar die had geen flauw idee waar ze heen ging. Miep heeft dan ook een geheugen van een goudvis en Saar had er eentje van een olifant.

Dat had Bente ook toen ze haar fokker na jaren weer zag en hij het geluid maakte dat hij altijd liet horen als de pups eten kregen. Ik heb dat geluid trouwens nog een poos gebruikt om haar het bij me komen aan te leren.

En jij kon dat hetzelfde als de fokker? Knap!

[marian*]

Ik herken het ook wel: als Kiki haar fokker ziet besta ik even niet meer voor haar.

Ja hallo, die is nog jong. Maar ik heb hier precies hetzelfde verhaal. Saar had de fokster zeker een jaar of zeven niet meer gezien. Wij komen het veld op (van een clubmatch). Honderden goldens en mensen, maar de fokster roept van 100 meter afstand "puppiesssssss" en Saar speert er in 1 streep naar toe. Miep achter haar aan natuurlijk, maar die had geen flauw idee waar ze heen ging. Miep heeft dan ook een geheugen van een goudvis en Saar had er eentje van een olifant.

Dat had Bente ook toen ze haar fokker na jaren weer zag en hij het geluid maakte dat hij altijd liet horen als de pups eten kregen. Ik heb dat geluid trouwens nog een poos gebruikt om haar het bij me komen aan te leren.

En jij kon dat hetzelfde als de fokker? Knap!

Het leek er blijkbaar genoeg op.

[Dinos]

Heb hier geen ervaring mee, maar neem aan als ik jaar weg zou gaan en terug kom dat mijn hond me zou herkennen, als dit niet zo zou zijn zou dit voor mij heel zeer doen.

[laeken]

Ik bedenk me nu dat Bas sowieso niet veel doet met anderen anders dan wij. Ze is uitermate vriendelijk maar puur op ons gericht. Mijn moeder. Martijn, wie dan ook. Leuk maar verder weinig enthousiast gedrag. Wij waren bij die ontmoeting al echt haar baasjes dus wie weet is Bas alleen enthousiast naar eigen baas? Ik zie haar nooit echt vrolijk worden van iemand anders. Gewoon aardig. Dat wel.

[Marion.]

Ik bedenk me nu dat Bas sowieso niet veel doet met anderen anders dan wij. Ze is uitermate vriendelijk maar puur op ons gericht. Mijn moeder. Martijn, wie dan ook. Leuk maar verder weinig enthousiast gedrag. Wij waren bij die ontmoeting al echt haar baasjes dus wie weet is Bas alleen enthousiast naar eigen baas? Ik zie haar nooit echt vrolijk worden van iemand anders. Gewoon aardig. Dat wel.

Dat is hier hetzelfde hoor, met Miep. Als ze maar bij ons kan zijn, dan is ze zielsgelukkig. Voor de rest hoeft ze niets of niemand.
(maar ik denk wel dat ik haar verpest heb met die rugzak haar eerste 5 maanden)

[LongFields]

Alma schreef al over Biko die me overduidelijk herkende toen hij me terugzag bij haar thuis, die had ik 5 à 6 jaar niet meer gezien.
Van de andere door mij gefokte pups zijn er enkelen die geen sjoege geven als ik ze roep, maar de meerderheid wordt helemaal enthousiast en wil koste wat kost naar me toe komen om op zijn minst even te knuffelen. Ik vind dat echt heel erg leuk altijd.

Sjefke herkende haar fokkers tot het laatst toe nog altijd, die zagen we hooguit 1x per jaar op de Laeken Funday maar zodra ze hun stemmen hoorde werd ze helemaal gek. Mooi om te zien was dat altijd!

[Aniway]

Beike is helemaal weg van iemand die we tegen komen als we in het park lopen.
Van diegene krijgt hij altijd een koekje en blijkbaar vind hij deze persoon erg leuk.

Laatst tijden niet gezien en ineens komen we ze weer tegen.
Eerst heeft hij even met hun hond gespeeld en vervolgens was Beike niet weg te krijgen bij deze persoon.
Ik bestond even niet meer

Nu is hij sowieso wel gek op mensen met koekjes, maar bij deze persoon is dat net even wat anders, geen idee waarom.

Hij gaat dan vervolgens net zo blij weer met mij mee, maar waarom die aantrekkingskracht op die persoon zo sterk is?
Geen idee.

[blondie]

Ik bedenk me nu dat Bas sowieso niet veel doet met anderen anders dan wij. Ze is uitermate vriendelijk maar puur op ons gericht. Mijn moeder. Martijn, wie dan ook. Leuk maar verder weinig enthousiast gedrag. Wij waren bij die ontmoeting al echt haar baasjes dus wie weet is Bas alleen enthousiast naar eigen baas? Ik zie haar nooit echt vrolijk worden van iemand anders. Gewoon aardig. Dat wel.

Misschien ligt het inderdaad ook wel een beetje aan het karakter van de hond. Jol zag de ex en haar dochter waar ze bij is opgegroeid en leek ze ook totaal niet te herkennen. De begroeting was toen ze het doorhad ook erg lauw.

En sommige honden hechten zich blijkbaar ook sterk aan een bepaalde baas of roedel.

[Devel]

Hoe hebben jullie de honxen aangesproken dan? Door een hoge toon zou het ook kunnen wezen dat ze daar op reageren, hee hondje wat leuk om jou eens te zieeeeeeeeen enz...

of lopen jullie stil naar binnen of waar de hond is?

[M@scha]

sam herkende zijn fokker nog erg goed toen hij haar voor het eerst na jaren weer zag.

en macho van samantha kan ik door maar 1 woord te zeggen uit zijn opperste concentratie halen. zelfs hondengoeroe samantha kan er dan niks meer mee jaren geleden voor het laatst getest, maar ik weet zeker dat hij het nog steeds doet samantha werd er ook zielsgelukkig van als ik in de buurt was

[sbientje]

Pom vindt haar fokkers ook heel erg leuk, maar ik moet wel eerlijk zeggen dat Pom iedereen die haar roept eigenlijk heel erg leuk vindt. Er zijn maar weinig mensen die ze niet als een oude vriend begroet..

[Machie]

Dumas word ook helemaal gek als ie zn fokkers weer eens zien. Die ziet ie hooguit eens per jaar. Ook mensen waar hij 2 weken is huis heeft gewoond en daarvoor geregeld heeft gezien zijn nog zn beste vrienden
Verder onthoudt ie niks