Alleen thuis blijven herplaatser - Update + vraag

[Kirra]

Vita is hier nu ongeveer 3 maanden. Ze is 8 jaar oud. Zoveel dingen gaan ondertussen geweldig. Ze loopt nu keurig mee aan de riem, luistert goed, is rustig in huis en zo kan ik nog wel even doorgaan.
We willen nu gaan werken aan het alleen thuis blijven, maar hoe pakken we dit aan?

In het asiel was weinig bekend over haar, maar ze verwachtten dat alleen thuis blijven geen probleem zou zijn.
We hebben haar toen we haar een maand hadden alleen thuis gelaten om te kijken hoe het zou gaan. Ongeveer 20 minuten.
Ze had een bot waar ze heerlijk op lag te knagen toen we weggingen. Ze lag in haar mand en zag ons dus niet weggaan.
Ze was ontzettend blij toen we weer thuis waren.
Op de opname hoorden we dat ze om de minuut aan het janken en blaffen was. En dat ze erg veel rond rende, niet de bedoeling dus.
We hebben het toen even gelaten, omdat het ons beter leek dat ze zich eerst wat meer thuis zou voelen voor we gingen trainen.

In het begin was ze een hele tijd van slag als er maar één van ons wegging, en de andere thuis bleef.
Nu gaat dat wel goed. Het werkt bij haar het beste als degene die weggaat haar naar de deur roept. We zeggen dan "tot straks" en dan heeft ze er geen problemen mee.
Als ze blijft liggen (ze gaat namelijk niet altijd zelf naar de deur), dan is ze een beetje in de war als de deur dichtgaat. In het begin kon dit wel een paar uur duren. Nu, als we een keer vergeten haar naar de deur te roepen, duurt dat misschien een half uurtje.

We oefenen alleen thuis blijven nu door heel kort de deur uit te gaan. We roepen haar dan naar de deur. Zeggen dat ze onder de kapstok moet liggen (daar ligt ze wel vaker), aaitje, "tot zo" en blijven dan een paar minuten buiten de deur staan. Ze kan ons dan niet zien.
Als we dan weer binnenkomen is ze best druk, en ze blijft ook echt niet op haar plek liggen, maar ja zo raar is dat niet?

Mijn gevoel zegt dat we haar naar de deur moeten roepen zodat ze ziet dat we weggaan.
Ik heb niet het idee dat iets te doen geven helpt. Een bot is namelijk direct niet meer interessant als er iemand weggaat.
Ik heb ook gelezen dat de hond op een bepaalde plaats moet liggen als je weggaat, omdat dat rust geeft.
Ik zie niet in hoe je dat moet doen als je weggaat, want dan doet de hond toch zijn eigen ding...
Ook gelezen dat je routines moet doorbreken, maar juist de routine van het weggaan werkt bij Vita erg goed als één van ons weggaat.

Nou ja, ik ben door alle tips die ik heb gelezen een beetje de weg kwijt.
Hoe kunnen we dit het beste aanpakken?

[lunaquinty]

ik heb gelukkig altijd herplaatsers die heel goed alleen kunnen blijven
ze zeggen juist altijd dat je geen speciale aandacht moet geven aan de hond voor je weggaat, alsof het de normaalste zaak van de wereld is. hoe nerveuzer jij bent, hoe moeilijker zij het zal vinden, want dat voelt ze.
ik zou beginnen met 1 minuut weggaan, heel goed luisteren, en naar binnen gaan als ze stil is, en dan belonen.
de volgende dag 2 minuten, enz. echt heel rustig opbouwen, dan komt het vast goed. maar ga niet naar binnen als ze blaft of jankt, want dan word dat beloond in haar ogen.

[-Lilo-]

Mijn herplaatser heeft er een half jaar over gedaan om alleen te blijven. Zij fungeert ook het best met routine. Wij sturen haar dus in haar mand als we weten dat we weggaan. Dan pakken we onze sleutels, schoenen, jas, etc. Gooien een koekje in haar bak en Lola mag niet uit haar mand zolang wij nog niet buiten staan.

Wat ze daarna doet, maakt niet uit. Als ze maar niet blaft. Bij Lola betekent het dat ze in de vensterbank checkt of we echt weggaan, dan richting haar voerbak-met-koekje rent en de rest van de tijd in de vensterbank wacht tot we terug zijn. Prima wat ons betreft.

Waarom wil je zo graag dat de hond op de plek blijft oid? Laat 'm lekker gaan, als ie maar niet compleet in paniek zichzelf schor blaft, is het goed toch?

[Kirra]

Mijn herplaatser heeft er een half jaar over gedaan om alleen te blijven. Zij fungeert ook het best met routine. Wij sturen haar dus in haar mand als we weten dat we weggaan. Dan pakken we onze sleutels, schoenen, jas, etc. Gooien een koekje in haar bak en Lola mag niet uit haar mand zolang wij nog niet buiten staan.

Wat ze daarna doet, maakt niet uit. Als ze maar niet blaft. Bij Lola betekent het dat ze in de vensterbank checkt of we echt weggaan, dan richting haar voerbak-met-koekje rent en de rest van de tijd in de vensterbank wacht tot we terug zijn. Prima wat ons betreft.

Waarom wil je zo graag dat de hond op de plek blijft oid? Laat 'm lekker gaan, als ie maar niet compleet in paniek zichzelf schor blaft, is het goed toch?

Oh, dan had ik het misschien niet goed uitgelegd. Ik vind het helemaal niet nodig dat ze op haar plek blijft.
Dat lijkt me zelfs erg onnatuurlijk. Maar ik lees van alles, en weet niet meer wat ik moet opvolgen...

We zijn trouwens niet naar binnen gegaan toen ze jankte, we wisten het pas toen we de opnames terug hoorden.

In principe kunnen we denk ik best zo verder gaan, zolang we haar maar rustig opbouwen?
Vita bij de deur een "commando" geven dat we weggaan, kan geen kwaad? Vanuit haar mand heeft ze namelijk volgens mij niet zo goed door wat er gebeurd, want daar ziet ze ons niet weggaan.
Dat commando werkt namelijk zo goed als één van ons weggaat, maar dat is natuurlijk anders dan alleen thuis zijn.

[-Lilo-]

Mijn herplaatser heeft er een half jaar over gedaan om alleen te blijven. Zij fungeert ook het best met routine. Wij sturen haar dus in haar mand als we weten dat we weggaan. Dan pakken we onze sleutels, schoenen, jas, etc. Gooien een koekje in haar bak en Lola mag niet uit haar mand zolang wij nog niet buiten staan.

Wat ze daarna doet, maakt niet uit. Als ze maar niet blaft. Bij Lola betekent het dat ze in de vensterbank checkt of we echt weggaan, dan richting haar voerbak-met-koekje rent en de rest van de tijd in de vensterbank wacht tot we terug zijn. Prima wat ons betreft.

Waarom wil je zo graag dat de hond op de plek blijft oid? Laat 'm lekker gaan, als ie maar niet compleet in paniek zichzelf schor blaft, is het goed toch?

Oh, dan had ik het misschien niet goed uitgelegd. Ik vind het helemaal niet nodig dat ze op haar plek blijft.
Dat lijkt me zelfs erg onnatuurlijk. Maar ik lees van alles, en weet niet meer wat ik moet opvolgen...

je moet dat opvolgen wat het beste bij jullie past. Ik heb hier van alles geprobeerd (eerste hond, beetje erg onervaren ) en dat kan ik je vooral NIET aanraden: vanalles proberen.

Hier bleek dat Lola vooral blafte omdat ze 'boos' was dat ze alleen achter bleef. De hele dag gaven we haar geen regels die ze moest volgen en kon ze haar gang gaan en als wij dan weggingen en zij niet mee mocht, 'zei' ze daar wat van. Het was dus vrij snel opgelost toen we Lola heel duidelijk een plek gaven (in eerste instantie letterlijk een plek buiten onze zithoek) en toen we haar streng en consequent wat regels na lieten leven. Nu zitten de touwtjes een stuk losser hoor, maar Lola had gewoon behoefte aan duidelijkheid en rust in haar koppie.

De basis is toch vertrouwen in de baas en duidelijkheid van diezelfde baas. Hoe je dat vormgeeft, verschilt per baas en per hond.

[Brindlecardi]

Ik zou er niet te moeilijk over doen.
Geen aai of naar een plek sturen, gewoon weg gaan, en dan ook echt.
Je zou in het begin kunnen overwegen haar in een veilige ruimte alleen te laten mocht je bang zijn voor slopen.
Sommige honden geeft dat ook wel wat meer rust, een kleinere ruimte die ze kennen.
Is ze in huis verder ook heel aanhankelijk? En zo ja, hoe gaan jullie daarmee om ?

[Kirra]

Ik zou er niet te moeilijk over doen.
Geen aai of naar een plek sturen, gewoon weg gaan, en dan ook echt.
Je zou in het begin kunnen overwegen haar in een veilige ruimte alleen te laten mocht je bang zijn voor slopen.
Sommige honden geeft dat ook wel wat meer rust, een kleinere ruimte die ze kennen.
Is ze in huis verder ook heel aanhankelijk? En zo ja, hoe gaan jullie daarmee om ?

Ik ben niet bang voor slopen. Ze blijft altijd van onze spullen af.
Ze heeft zelfs een keer mijn tas omgegooid 's nachts, waar hondensnoepjes in zaten. De volgende ochtend vond ik het zakje met snoepjes intact op de grond. Moest wel hard lachen toen.

Wat bedoel je precies met aanhankelijk? Of ze ons volgt?
In het begin volgde ze ons overal. Nou wonen we gelijkvloers, dus dat kon ze ook makkelijk.
Dat is aanzienlijk minder geworden. Ik heb dat volgen gewoon toegelaten, maar geen aandacht aan haar besteed.
Het is niet zo dat ze ons helemaal niet meer volgt. Maar als ze nu op de bank ligt te slapen dan blijft ze vaak gewoon liggen als we naar een andere kamer lopen.

Ja ik heb ook al tips gehad over een bench. Het is een optie... maar ja voor de rest heeft ze dat totaal niet nodig.

[Kirra]

Mijn herplaatser heeft er een half jaar over gedaan om alleen te blijven. Zij fungeert ook het best met routine. Wij sturen haar dus in haar mand als we weten dat we weggaan. Dan pakken we onze sleutels, schoenen, jas, etc. Gooien een koekje in haar bak en Lola mag niet uit haar mand zolang wij nog niet buiten staan.

Wat ze daarna doet, maakt niet uit. Als ze maar niet blaft. Bij Lola betekent het dat ze in de vensterbank checkt of we echt weggaan, dan richting haar voerbak-met-koekje rent en de rest van de tijd in de vensterbank wacht tot we terug zijn. Prima wat ons betreft.

Waarom wil je zo graag dat de hond op de plek blijft oid? Laat 'm lekker gaan, als ie maar niet compleet in paniek zichzelf schor blaft, is het goed toch?

Oh, dan had ik het misschien niet goed uitgelegd. Ik vind het helemaal niet nodig dat ze op haar plek blijft.
Dat lijkt me zelfs erg onnatuurlijk. Maar ik lees van alles, en weet niet meer wat ik moet opvolgen...

je moet dat opvolgen wat het beste bij jullie past. Ik heb hier van alles geprobeerd (eerste hond, beetje erg onervaren ) en dat kan ik je vooral NIET aanraden: vanalles proberen.

Hier bleek dat Lola vooral blafte omdat ze 'boos' was dat ze alleen achter bleef. De hele dag gaven we haar geen regels die ze moest volgen en kon ze haar gang gaan en als wij dan weggingen en zij niet mee mocht, 'zei' ze daar wat van. Het was dus vrij snel opgelost toen we Lola heel duidelijk een plek gaven (in eerste instantie letterlijk een plek buiten onze zithoek) en toen we haar streng en consequent wat regels na lieten leven. Nu zitten de touwtjes een stuk losser hoor, maar Lola had gewoon behoefte aan duidelijkheid en rust in haar koppie.

De basis is toch vertrouwen in de baas en duidelijkheid van diezelfde baas. Hoe je dat vormgeeft, verschilt per baas en per hond.

Vita is ook onze eerste hond, en ik probeer wel vast te houden aan één manier.
Maar is het wel even zoeken soms. Niet altijd makkelijk.

Wat grappig dat je het zo omschrijft waarom Lola het niet leuk vond dat jullie weggingen.
Ik zie bij Vita daar ook wel wat van terug, maar dan meer dat ze iedereen bij elkaar wilt houden.
Dat zie ik ook als we bijvoorbeeld op een barbecue zijn en er mensen het huis in lopen, waar zij niet achteraan kan.
Dan blijft ze vaak bij de deur wachten tot die mensen weer terug zijn. Terwijl zij die mensen niet kent.
Misschien is dit wel normaal, maar het viel mij op.

[laeken]

Je hebt er niks aan maar ik was op dag 1 al 10 minuten weg gegaan. Dan hangt ze nog niet zo aan jullie. Maargoed, dat is een koe in de kont kijken. Ik geef mijn hond altijd wat lekkers bij het weg gaan en zeg, mooi braaf zijn, baasje is zo terug. En dan is het weggaan zelf iets positiefs. Ik probeer dat dus leuk te maken met als gevolg dat mijn hond het ook zo lijkt te ervaren. Als ik weg ga gaat ze kwispelen en dan rent ze blij mee naar de keuken waar ze dan wat lekkers krijgt.

Alleen, mijn hondje heeft geen verlatingsangst oid. Dus dat is makkelijk praten denk ik.

Ik kwam laatst een hond uit Spanje tegen die niet alleen kon zijn. Alles slopen, gillen en meer. Zij hebben een bench gekocht waar de hond zelf in kan en het probleem is opgelost. Deur is open van de bench maar hij voelt zich er veilig en is niet bang meer alleen.

[Adjani & Tyson]

Bij Tyson helpt het wel om hem naar zijn plaats te sturen van te voren. Als we zomaar de vertrekken en de deur dichttrekken is hij te onrustig. Maar dat zal voor iedere hond anders zijn
En hij volgde mij nogal veel in huis, dat hebben we ook afgeschaft.

[JBK]

Routine inbouwen is hier juist de sleutel tot succes geweest.
Ook hier hebben we een herplaatser van 8 jaar. We hebben haar sinds 1 januari en het was niet bekend of ze alleen kon blijven (ze komt bij een broodfokker vandaan)
Zodra wij onvoorspelbaar deden met weggaan, werd ze nerveus en begon bij het minste geringste te blaffen. Toen we rituelen invoerden en "commando's" gingen geven, merkte je bij haar gelijk dat er rust in kwam.

Ons ritueel; Wij roepen ze naar de deur, maar meestal staan ze daar zelf al. Dan het ritueel van schoenen aan, jas aan etc. en vervolgens moeten ze zitten. Daarna krijgen ze een snoepje en de "vraag" of "commando" dat ze goed het huis moeten bewaken. Daarna zeggen we niks meer en lopen weg. Dit fenomeen hebben we er eerst ingebakken door vaak te doen en kort weg te blijven.

We hebben tijden een babyfoon-app gebruikt, daarbij konden we luisteren en zien hoe het ging. Als we merkten dat er spanning was, gingen we een stapje terug. Met de app konden we ook verbaal ingrijpen als Truus ging blaffen.

Bij thuiskomst mogen ze enthousiast zijn, zeg ik gematigd hoi, begroet mijn vriend en dan gaan we knuffelen. Ik kan niet verwachten dat ze dan nog rustig blijven liggen (het zijn enorme mama's kindjes ) Maar dat hoeft ook niet. Ik ben tenslotte ook blij om weer thuis te zijn
Ondertussen kan het kind reuze goed alleen zijn, ligt ze hele dagen op de bank te snurken en springt ze ervan af als ik of vriend thuiskom

[kooi]

Ik heb ook altijd een ritueel bij het weggaan.
Hond (- en) gaan op de gang en krijgen een snackreepje. Hier heeft dat inderdaad voor rust gezorgd en stoppen met slopen.
( behalve die keer dat ik een tas schone was, met bovenop mijn lievelingsjasje, op de gang liet staan. Dat was het einde van dat jasje.)
Kooiker ging dan wel op de overloop liggen en berner bleef in het halletje.
De kooiker heb ik als pup laten wennen aan een bench, eerst met gesloten deur, later met geopende deur. Hij heeft dat nog lang als zijn veilige plek gezien.

[Kirra]

Bedankt voor het delen van jullie ervaringen. Daar kan ik wel wat mee.
Ik zou trouwens zeggen dat het nog te vroeg is om te spreken over verlatingsangst (niet dat iemand dat doet).
Ze kon gewoon niet direct alleen zijn, dus zullen we er iets meer moeite in moeten steken.
Wat lekkers kunnen we best weer proberen, maar ik denk niet dat ze er nog aandacht voor heeft als we weggaan.
Bovendien wordt ze vaak enthousiast/drukker van wat lekkers, dus ik weet niet zeker of dat een goed idee is.

@ Laeken: In het begin plakte ze enorm aan ons. Uit onzekerheid denk ik.
Ik denk niet dat het toen goed zou zijn geweest om haar toen alleen thuis te laten. Maar dat weet ik natuurlijk niet zeker.
Ze voelt zich nu veel meer thuis. Vandaar dat we er nu aan willen gaan werken.

@ Adjani & Tyson: Vita heeft ook duidelijkheid nodig. Anders gaat ze een tijdje zoeken wanneer één van ons zomaar weggaat.

@ JBK: Leuk om te lezen Dat is ook hoe wij het aanpakken als één van ons weggaat. Alleen dan meestal geen snoepje.
Ik denk dat we doorgaan op deze manier. Het heeft al succes gehad in de zin dat ze er nu geen moeite meer mee heeft dat één van ons weggaat. We gaan het langzaam opbouwen.

@ Kooi: Eerlijk gezegd maak ik me echt niet druk om slopen. Ik zie haar dat echt niet doen. Dat is wel fijn.
De bench doe ik liever niet.... Dat zal de volgende stap zijn als het zonder niet lukt.

[Miranda]

Je hebt er niks aan maar ik was op dag 1 al 10 minuten weg gegaan. Dan hangt ze nog niet zo aan jullie.

Dat is precies wat ik deed met mijn herplaatser van 8 jaar.
Om bij terugkeer een ondergepiste bijkeuken te vinden. Was pure angst.
Ben het toen maar op gaan bouwen, dat leek me handiger

Kirra, ik zou het bij jouw hond heel rustig opbouwen, minuut voor minuut.

Als ik hier de schoenen aantrek om naar buiten te gaan, staan er twee te stuiteren omdat ze denken dat ze mee mogen. Daar heb ik een 'commando' voor. Of eigenlijk een paar zinnen.
"Nee, schatjes, jullie mogen niet mee. Jullie moeten oppassen op het huis. Héél belangrijk werk.".
Dat herkennen ze, ze weten dan dat ze alleen thuis moeten blijven.

Ik zou er niet teveel gedoe van maken. Gewoon kordaat en beslist zeggen dat ze thuis moet blijven, en hóp de deur uit.
En als je terug komt is er ook niet zoveel aan de hand. Even begroeten, en over tot de orde van de dag.

[JBK]

Komt helemaal goed, zo te lezen!
En als je zo'n babyfoon app kunt gaan gebruiken, zou ik het zeker doen. Zeker als je wat verder bent gekomen met opbouwen.
Wij zijn wat rondjes gaan lopen door de wijk, vriendlief zijn oordopjes in en maar luisteren hoe het ging. Dat geeft jezelf ook rust, zonder dat je de hond daarbij "lastigvalt".

[Marjoleine]

Ritueeltje doe ik. Voor als ze mee mogen, maar een ander voor als ze niet mee mogen.
Rituelen geven duidelijkheid.

Dus als ze mee mogen roep ik ze naar de hal.
Als ze niet mee mogen krijgen ze een koekje en commando: lief zijn..
Ik heb er een die me haast de deur uitkijkt trouwens: "kom nou maar op met dat koekje "
Prioriteiten he

[renee-uk]

riet staat te springen als ik mijn sleutels pak.
als ze niet mee mag zeg ik dat tegen haar en ik gebruik daar steeds hetzelfde zinnetje voor 'nee je kan niet mee, maar ik ben zo terug'
dat kent ze, dat zinnetje.

iets lekkers geef ik haar niet, dat eet ze toch niet op.
als ik terugkom gebruik ik ook een zinnetje trouwens 'zie je wel dat ik zo terug was, ik zei het toch'.
dat kent ze eveneens, maar dat zal ook komen omdat ze dan wel een koekje krijgt

ik heb riet (herplaatser van 9 toen ze bij me kwam) niet meteen alleen gelaten.
de eerste keer dat ik even wegging was ze er al een week of drie/vier.
eerst maar eens rust in zo'n hondje en wennen aan het nieuwe leven dan komt de rest vanzelf wel.

[j.werkman]

Ik zeg altijd, helaas pindakaas en daar hoort een bijpassende houding bij. Vaak weet hij al dat ik wegga, nog voor het aan de orde is.

[Machie]

Ik heb ook een ritueeltje als ik weg ga. Ik gooi voor de mannen een hand koekjes in de keuken en voor csiv een handje koekjes in dr bench. Zeg dat ze lief moeten zijn en ik zo weer terug ben

[Marbas]

Ik heb een hond van 22 maanden die nu ruim 6 maanden bij mij is. In het begin was alleen laten echt niet fijn....huilen als een wolf....
Langzaam opbouwen en vaste rituelen zijn al genoemd en inderdaad heel belangrijk! De hond weet dan tenminste waar hij aan toe is.
Wat bij mij heel goed heeft geholpen is een bench. Kennelijk voelt hij zich daar veilig. Als ik weg ga pak ik een paar brokjes en dan rent hij vrolijk voor me uit naar de bench.. Daar gaat hij inmiddels rustig slapen tot ik terug ben. Ik zorg wel altijd dat hij lekker moe is en gegeten heeft zodat hij tevreden kan gaan liggen
De bench heeft hij verder ook niet nodig en ook 's nachts gaat hij daar niet in. Ook als ik kort weg ga gaat hij er niet meer in maar hij blijft dan onrustig in de gang wachten.
Zolang die bench hem kennelijk rust geeft mag hij er lekker in!

[Kirra]

We zijn bezig met opbouwen, we gaan nu elke dag even 10-15 minuten weg en nemen het dan op.
Ze blafte 1-2 minuten en bleef dan zachtjes piepen. Maar dat is toch al beter dan de allereerste keer dat we haar alleen lieten. Toen stopte het blaffen niet.

Vandaag ging het perfect. Ze heeft niet geblaft en volgens mij zelfs niet gepiept!
Ze was goed moe en voor het eerst hadden we de slaapkamerdeur open laten staan (expres).
Ze gaat daar wel vaker liggen, maar eigenlijk is dat niet helemaal de bedoeling.
Maar ik merk dat ze zich daar graag terugtrekt.
En het leek goed te werken dus. Morgen weer proberen met de slaapkamerdeur open.
Want als het werkt, ach, dan mag ze van mij best in de slaapkamer liggen. Slopen doet ze toch nooit.
Hopelijk blijft de vooruitgang voortzetten.

[Sterre]

Wat fijn voor jullie. Ik doe ook een ritueeltje als ik weg ga. Een paar koekjes en zeggen even braaf zijn.
Succes verder.

[Dartel]

Hier ook een ritueel. Ik trek mijn schoenen aan en dan komen ze meteen aanrennen. Zodra ze druk gaan doen omdat ze denken dat ze mee mogen kap ik dat af. Ik vertel ze rustig, met een lage stem: Nee, jullie mogen NIET mee. Jullie moeten THUISBLIJVEN. Dan zie je de koppies en staartjes zakken en zoeken ze alvast hun plekjes op. Soms moet ik het nog een keer herhalen voor de hardnekkigste druktemaker. Gewoon heel rustig duidelijk maken waar ze aan toe zijn, dat werkt hier het beste.

Mijn man vergeet dat vaak en dan blijven ze enthousiast om hem heen draaien. Dan is het veel lastiger om ze weer rustig te krijgen, ze verwachten dan mee te mogen.

Daarna gaan ze in hun eigen kamertje, met voor de oudste ook nog een bench. 3 van de 4 zitten daar, met een hekje voor de deur. Vooral de oudste is echt veel rustiger in haar eigen bench, en ook graag de deur dicht. Een jaar of 2 terug probeerde ik haar weer een keer los op te laten, toen was ze 12 en dacht ik dat ze dat nu toch wel zou kunnen. Nee dus, fruitschaal leeggehaald, kussens van de bank, aanrecht afgeschuimd en een Dayka die volledig overstuur was toen ik terugkwam. Dus heb ik mijn eigen gevoel opzij gezet en naar haar geluisterd. Ik vind het zielig als ze een paar uur in de bench moet, zij vindt dat veel prettiger. Koekje erin en ze gaat tevreden slapen. Moet haar nu wakker maken als ik thuiskom.

Als laatste voor we weggaan krijgen ze een koekje, gewoon als onderdeel van het ritueel. Koekje, braaf zijn, vrouwtje is zo terug.

[Kirra]

Ik wou iedereen nog bedanken voor het meedenken.
Jullie ideeën en ervaringen hebben geholpen om ons wat zekerder te maken in wat we deden (duidelijke routines). Heel belangrijk natuurlijk als je iets wilt oefenen. Doorzetten was hier toch wel het meest belangrijke met het alleen thuis leren blijven.

De stapjes worden steeds groter.
Gister is Vita 1 uur en 10 minuten alleen thuis gebleven. Op de opname was ze zo goed als stil.
Een enkele keer heb ik haar even horen janken. Niet heel hard en niet lang. Misschien dat ze iets buiten hoorde, maar als het zo kort is maakt dat eigenlijk ook niet uit.
Ons doel is om uiteindelijk tot de 4 uur te komen. Heel snel gaat het allemaal niet, maar dat maakt niet uit. We nemen de tijd.
Duidelijk is al lang dat ze geen verlatingsangst heeft, waar ik in het begin nog wel bang voor was.
Als ze nu jankt is het gewoon omdat ze het probeert. Ik hoor er geen paniek meer in zoals het geval was de allereerste keer.
De slaapkamerdeur laten we nog steeds open (we wonen gelijkvloers) en dat heeft echt geholpen. Ze zal zich daar wel het veiligst voelen. Misschien ook wel omdat het bed naar ons ruikt of iets dergelijks? Maakt niet uit, het werkt.

[-Lilo-]

Wat een fijne update. Mooi dat het goed gaat. Ik denk dat je nu wel met grote(re) stappen punt opbouwen hoor. Als ze dik een uur alleen kan zijn zonder paniek, dan kan ze dat ook wel langer. Geniet van jullie vooruitgang

[Kirra]

Ik denk dat je gelijk hebt. Nu dat de basis goed is, kan de opbouw ook wat sneller.
Ik ben dolgelukkig dat het zo goed gaat. Het is zo veel simpeler nu en er hoeft nu al veel minder gepland te worden. Heerlijk.

[Kirra]

Een update en een vraag dit keer.
Alleen thuisblijven gaat heel goed gelukkig. We zijn nu op 4 uurtjes en dat is voorlopig genoeg.
Dus helemaal goed.

De vraag dan, die gaat over gedrag:
Het gedrag doet ze als één van ons thuis is en de ander komt thuis of als ze alleen thuis is gebleven en er komt iemand (of beide) thuis .
Via de opname weten we (en als de ander thuis blijft) dat als ze ons hoort binnenkomen bij de galerij, ze eerst bij de deur gaat luisteren of wij het echt zijn. Als ze daarvan overtuigd is, dan rent ze de kamer in om een bal te pakken. Als wij dan binnenkomen staat ze bij de deur met bal in de bek en rent ze de huiskamer meteen weer in. Daar gaat ze parmantig op de bank zitten met bal in de bek. Soms maakt ze nog een klein rondje huiskamer met bal, waarbij ze ons om aandacht vraagt, om daarna als nog op de bank te zitten. Dat aandacht vragen negeren we tot ze rustig is.
Ze wil de bal eigenlijk niet afgeven. Als we commando los geven, laat ze met tegenzin de bal los. Ze wil die dan terug. Als we de bal geven of gooien gaat ze daarna weer op de bank zitten met bal. Het lijkt me dus geen uitnodiging tot spel.
Is de bal dan een manier om beter met de spanning om te gaan als de baasjes weer thuiskomen?

[ranetje]

ja de bal is een hulpmiddel voor haar geworden om zich voldoende te beheersen.

Een paar van mijn vroegere honden gebruikten ook een bal of een bot ook als er bezoek kwam.
Een van hen heb ik dat zelf geleerd omdat hij anders ons of het bezoek aan broekspijp of rokpunt mee de kamer in sleurde.
En daar konden niet alle kledingstukken tegen.


Zo'n bal is op dat moment dus geen uitnodiging om te gaan spelen.
Loslaten is op dat moment dus ook niet leuk.

[Machie]

Luca pakt ook altijd een speeltje in zn bek als we thuis komen. Lekker zo laten en niet willen afpakken

[Kirra]

We zijn ook opgehouden met "los" toen we merkten dat ze er niets aan vindt. Hondje pesten is natuurlijk niet de bedoeling.
Dan klopte mijn idee dus dat het een manier is om met die spanning om te gaan.
Beetje zoals met een papiertje spelen of haar of iets dergelijks als mensen spanning voelen.