Ik was bij een vriend met een Hollandse smous reu. Lola heeft Banjer ontmoet toen hij iets van twaalf weken was en heeft hem toen flink afgesnauwd omdat ze hem veuuulll te druk vond. Banjer snapte dat toen heel goed, al moest het natuurlijk af en toe herhaald worden.
Vandaag waren we weer bij Banjer op bezoek. Hij is inmiddels net een halfjaar geweest en een stuk rustiger. Lola heeft hem 1x verteld dattie haar niet zo lastig moest vallen en dat was het. Hij likte constant haar bek af en waar Lola dat normaal genoeg reden voor eeuwig vijandschap vindt, draaide ze nu alleen haar kop steeds weg.
Na verloop van tijd lag Lola op de grond en was Banjer op de bank gesprongen. Hij wilde heel graag spelen maar had ook respect voor Lola. Hij sprong op de grond en toen gebeurde er dit:
" onclick="window.open(this.href);return false;
Dit heb ik echt nog nooit gehoord van Lola. Ze piept soms uit enthousiasme en gaat dan over in blaffen, maar dan is ze enorm opgewonden en niet liggend op de grond zoals nu. Ze gooide ook steeds haar oortjes plat als Banjer blafte. Het begon trouwens met zachtjes piepen van Lola en werd dus uiteindelijk dit. Toen Banjer werd geroepen door z'n baas was het klaar, Lola bleef liggen, Banjer liep naar z'n baas.
We zijn even later naar buiten gegaan en Lola en Banjer hebben zich kostelijk vermaakt samen. Rennen, rennen en renneeeeennn! Het lijkt erop dat Lola het zowaar leuk vindt met deze jonge vent
iets wat maar heel zelden voorkomt en wat ik wel heel erg leuk vind.
.
Dus als ze iets te dichtbij komen dan komt dat schelle blafje er uit.
?
