Voernijd, in extreme en/of uitgebreide vorm.

[Zoie]

Maar waarom zou je dan niet op lossen trainen dan? De bek van een fila die z'n kaken op elkaar houdt, krijg je niet open hoor

Die van Willemijn ook moeilijk, maar dat is ook maar 19 kilo hond

Ik train er niet speciaal op omdat het zelden voorkomt dat het nodig is en ik wil eten niet belangrijker maken dan het is.
Ik vind dat eten geen issue moet zijn en als ik train op eten lossen wordt het dat wel denk ik.
Soms moet ze wet even haar botje geven maar omdat ze weet dat ze dat terugkrijgt is dat geen probleem.
Het is pas een probleem als ze wéét dat ze iets heeft dat niet mag. Tja, en dat weet ze dus altijd, want onrechtmatig verkregen.

Ik denk eerlijk gezegd dat honden dat laatste zelden begrijpen, en dat ik daarom zelf de strijd hierover niet aanga. Had ik maar beter moeten opletten, had ik het maar beter moeten aanleren. Uitzondering: het gebeurt onder mijn ogen tegen mijn verbod in. Dat begrijpt een hond denk ik wel.

Verder komen issues bij honden die daar gevoelig voor zijn niet van lossen, maar van afpakken. Gebeurt het misschien niet vaak, het gebeurt, en je hond rekent erop, en krijgt soms gelijk. Dat houdt het op zeker in stand. Juist bij een hond met issues zou ik nooit afpakken, altijd lossen, en het geloste laten ( wat ik bij training altijd doe ) , of op een andere plaats teruggeven, of afpakken in ruil voor ... zonder strijd what so ever.

[Zoie]

Zoals hier eerder beschreven bij Puck die uit de woonkamer komt aangelopen en uit d'r plaat gaat als iemand de koelkastdeur opent, die zou bij ons een retourtje woonkamer krijgen, op een niet mis te verstane manier. - Maar dat is natuurlijk geen advies aan baas Puck, omdat zulks hier niet gebeurt, en ik zeker weet dat onze honden een dergelijke terechtwijzing van ons zouden accepteren en begrijpen. Uit wat ik gelezen heb, lijkt het me verstandig in dit geval de therapeut zijn werk te laten doen.

Maar dát is dus ook het probleem. Puck kent zijn grenzen niet genoeg en neemt zn baas niet serieus. Iig niet serieus genoeg om dit zich te laten welgevallen. Er hoeft hier toch echt geen hond gaan te bepalen of ik wel of niet de koelkast opendoe of niet en dat weten ze maar al te goed, net als bij jullie. Het probleem bij hun is ook niet iets van de laatste tijd, dat geloof ik niet het is iets wat langzaam gegroeid is en waar je nu de excessen van ziet.

denk dat ik nu begrijp wat menig hier mss denken van mijn aanpak nu ik dit lees... Ja eindelijk. Nou geloof me..ondanks dat ik met pols in verband loop heb ik Puck bij dr nekvel van vloer gehad en buiten gezet om eerst de rest van dieren in veiligheid te brengen(gevalletje koelkast) . Maar ze flipt zo erg... in gevalletje kat zelfde en kat in kamer gelegt.Puck snel weer binnen gelaten zodat ze ik geen half uur bij wijze later aan straf begin dus kort op voorgevallene maar deed deur open en Puck zou mij alsnog ff. Toen heeft ze ook echt geen vloer aan dr poten gehad en snel weer buiten...

Best ff moeilijk keus maken maar moet deze in topic puck of hier

Trouwens las ook iets over waterbak... Puck had dus wel problemen eerste maanden met drinken uit bak water... durfde ze niet en deed ze niet.. mss dat er iets mee te maken? Ze drinkt nog altijd raar

ik citeer mezelf nog maar even: "Maar dat is natuurlijk geen advies aan baas Puck, omdat zulks hier niet gebeurt, en ik zeker weet dat onze honden een dergelijke terechtwijzing van ons zouden accepteren en begrijpen. Uit wat ik gelezen heb, lijkt het me verstandig in dit geval de therapeut zijn werk te laten doen. "

Je hond begrijpt en accepteert een terechtwijzing blijkbaar niet. Hoe dat zo gekomen is, weet ik niet, maar ik wil wel duidelijk gezegd hebben dat het niet de harde aanpak als zodanig is die ik propageer. Het hangt van de hond, de baas en de hond - baas- relatie af of zoiets werkt, of niet. En dan niet als alles al totaal is geëscaleerd, maar ver en ver daarvoor. Ik heb het idee dat je in een zinloze geweldspiraal met je hond terecht bent gekomen.

Ik zou maar met die gedragstherapeut aan de slag gaan, want ik denk niet dat je met adviezen van het forum hier nog uit gaat komen.

[ranetje]

Maar waarom zou je dan niet op lossen trainen dan? De bek van een fila die z'n kaken op elkaar houdt, krijg je niet open hoor

Die van Willemijn ook moeilijk, maar dat is ook maar 19 kilo hond

Ik train er niet speciaal op omdat het zelden voorkomt dat het nodig is en ik wil eten niet belangrijker maken dan het is.
Ik vind dat eten geen issue moet zijn en als ik train op eten lossen wordt het dat wel denk ik.
Soms moet ze wet even haar botje geven maar omdat ze weet dat ze dat terugkrijgt is dat geen probleem.
Het is pas een probleem als ze wéét dat ze iets heeft dat niet mag. Tja, en dat weet ze dus altijd, want onrechtmatig verkregen.

Ik denk eerlijk gezegd dat honden dat laatste zelden begrijpen, en dat ik daarom zelf de strijd hierover niet aanga. Had ik maar beter moeten opletten, had ik het maar beter moeten aanleren. Uitzondering: het gebeurt onder mijn ogen tegen mijn verbod in. Dat begrijpt een hond denk ik wel.

Verder komen issues bij honden die daar gevoelig voor zijn niet van lossen, maar van afpakken. Gebeurt het misschien niet vaak, het gebeurt, en je hond rekent erop, en krijgt soms gelijk. Dat houdt het op zeker in stand. Juist bij een hond met issues zou ik nooit afpakken, altijd lossen, en het geloste laten ( wat ik bij training altijd doe ) , of op een andere plaats teruggeven, of afpakken in ruil voor ... zonder strijd what so ever.

Die "omweg" zonder strijd werkt bij mij en mijn honden ook nog altijd het beste

[johanna68]

Als je fysiek een strijd aangaat moet je 300% overtuigd zijn dat je gaat winnen en absoluut niet bang of onzeker zijn. Al die voorwaarden mis ik in t verhaal dus dan is t letterlijk gevaarlijk.

Wat ik bedoel met mijn stukje is dat mijn honden weten dat ze zoiets niet hoeven te proberen omdat die grens erg duidelijk is. Die grens hoef ik dus niet bij elk onderwerp te stellen omdat dit ooit al duidelijk is gemaakt en als ze al twijfelen is een waarschuwing of kleine correctie al voldoende om dit te verduidelijken.
Bij jou was en is dit alles behalve duidelijk dat blijkt uit alles. Dat is wat ik probeerde te verduidelijken en niet dat je fysiek de strijd aan moet gaan want die verlies je... het respect is er niet.

Begrijp wat je bedoel en je hebt gelijk. Als Puck zou merken dat ik onzeker ben zal ze gebruik maken en me niet serieus nemen.
Maar geloof me. Als je ziet hoe ze een kat van 19 staat dood te schudden enz...ik was totaal niet bang voor Puck. Had haar vast en ook al had ze mij in mijn arm...heb niet losgelaten was totaal niet onder indruk van haar. Hoe? vraag me niet maar had ondanks een zoontje dat overstuur was...een kat die opgegeven was zelfs nog besef...Puck buiten zetten... binnen veiligheid brengen betreft zoon en andere katten en Puck dr gelijk weer in...kijken wat ze doet en terecht zetten. Dat heeft denk ik...2 minuten tijd nodig gehad en toen ik buitendeur weer open deed en er dus totaal niks meer was dat zou triggeren wilde Puck mij aanvallen. Dat laatste (kan mis hebben) was om indruk te willen maken of ze zat nog op een piek betreft woede maar heb dr weer aangepakt zonder ook maar grijntje angst of onzekerheid. Klinkt mss stoer maar was het totaal niet hoor. Denk dat mijn adrealine door hele gebeuren op dat moment ook op de top stond en ik ook geen seconde heb getwijfeld dat Puck maar de kans zou krijgen mij te pakken op moment..

Wat ik wel denk te merken...denk dus. Is dat ze nu weer testen is. Omdat ze nu apart moet eten laat ze staan en gaat liggen voor de bak en begint te staren van mij naar de bak. Ze krijgt gewoon haar tijd en dan pak ik het weg. Maar dat weet ze ook en dan eet ze het wel op.

[DeDiana]

Maar waarom zou je dan niet op lossen trainen dan? De bek van een fila die z'n kaken op elkaar houdt, krijg je niet open hoor

Die van Willemijn ook moeilijk, maar dat is ook maar 19 kilo hond

Ik train er niet speciaal op omdat het zelden voorkomt dat het nodig is en ik wil eten niet belangrijker maken dan het is.
Ik vind dat eten geen issue moet zijn en als ik train op eten lossen wordt het dat wel denk ik.
Soms moet ze wet even haar botje geven maar omdat ze weet dat ze dat terugkrijgt is dat geen probleem.
Het is pas een probleem als ze wéét dat ze iets heeft dat niet mag. Tja, en dat weet ze dus altijd, want onrechtmatig verkregen.

Ik denk eerlijk gezegd dat honden dat laatste zelden begrijpen, en dat ik daarom zelf de strijd hierover niet aanga. Had ik maar beter moeten opletten, had ik het maar beter moeten aanleren. Uitzondering: het gebeurt onder mijn ogen tegen mijn verbod in. Dat begrijpt een hond denk ik wel.

Verder komen issues bij honden die daar gevoelig voor zijn niet van lossen, maar van afpakken. Gebeurt het misschien niet vaak, het gebeurt, en je hond rekent erop, en krijgt soms gelijk. Dat houdt het op zeker in stand. Juist bij een hond met issues zou ik nooit afpakken, altijd lossen, en het geloste laten ( wat ik bij training altijd doe ) , of op een andere plaats teruggeven, of afpakken in ruil voor ... zonder strijd what so ever.

Die "omweg" zonder strijd werkt bij mij en mijn honden ook nog altijd het beste

Hier idem. Het commando 'los' wordt altijd direct 100% opgevolgd bij alles, en dan volgt natuurlijk een flinke beloning. Dat werkt bij Mila echt véél beter dan afpakken (hoewel ik dat wel gewoon kan doen als het moet, maar dat vindt zij vervelender dan zelf loslaten).

[ranetje]

Als je fysiek een strijd aangaat moet je 300% overtuigd zijn dat je gaat winnen en absoluut niet bang of onzeker zijn. Al die voorwaarden mis ik in t verhaal dus dan is t letterlijk gevaarlijk.

Wat ik bedoel met mijn stukje is dat mijn honden weten dat ze zoiets niet hoeven te proberen omdat die grens erg duidelijk is. Die grens hoef ik dus niet bij elk onderwerp te stellen omdat dit ooit al duidelijk is gemaakt en als ze al twijfelen is een waarschuwing of kleine correctie al voldoende om dit te verduidelijken.
Bij jou was en is dit alles behalve duidelijk dat blijkt uit alles. Dat is wat ik probeerde te verduidelijken en niet dat je fysiek de strijd aan moet gaan want die verlies je... het respect is er niet.

Begrijp wat je bedoel en je hebt gelijk. Als Puck zou merken dat ik onzeker ben zal ze gebruik maken en me niet serieus nemen.
Maar geloof me. Als je ziet hoe ze een kat van 19 staat dood te schudden enz...ik was totaal niet bang voor Puck. Had haar vast en ook al had ze mij in mijn arm...heb niet losgelaten was totaal niet onder indruk van haar. Hoe? vraag me niet maar had ondanks een zoontje dat overstuur was...een kat die opgegeven was zelfs nog besef...Puck buiten zetten... binnen veiligheid brengen betreft zoon en andere katten en Puck dr gelijk weer in...kijken wat ze doet en terecht zetten. Dat heeft denk ik...2 minuten tijd nodig gehad en toen ik buitendeur weer open deed en er dus totaal niks meer was dat zou triggeren wilde Puck mij aanvallen. Dat laatste (kan mis hebben) was om indruk te willen maken of ze zat nog op een piek betreft woede maar heb dr weer aangepakt zonder ook maar grijntje angst of onzekerheid. Klinkt mss stoer maar was het totaal niet hoor. Denk dat mijn adrealine door hele gebeuren op dat moment ook op de top stond en ik ook geen seconde heb getwijfeld dat Puck maar de kans zou krijgen mij te pakken op moment..

Wat ik wel denk te merken...denk dus. Is dat ze nu weer testen is. Omdat ze nu apart moet eten laat ze staan en gaat liggen voor de bak en begint te staren van mij naar de bak. Ze krijgt gewoon haar tijd en dan pak ik het weg. Maar dat weet ze ook en dan eet ze het wel op.

Puck zat op dat moment minstens net zo vol adrenaline als jij

Ik denk dat ze de situatie op dit moment niet snapt.
Betwijfel of je dat "testen" moet noemen.

Vaak is het zo dat als je een bepaalde manier van doen consequent volhoudt het kwartje wel gaat vallen.
dat heeft tijd nodig.

In ieder geval ........
Vandaag eerste telefonisch contact met de GT?

[Tiny]

Een vreemde hond mag ook niet te dicht bij mijn tas komen, of het nou verdedigen van mijn tas is of het idee dat er misschien iets te eten in zit, geen idee. Ik moet zorgen dat ik er scherp op blijf en haar de kans niet geef om de boel te verdedigen en helaas heb ik daar een paar keer in gefaald

Met mijn tas heeft Mila dat ook héél erg, terwijl ik daar nooit brokjes of voertjes in heb zitten. Ik kan mijn tas niet op de grond zetten ergens waar andere honden zijn, want geen hond mag in een straal van ca. 2 meter bij die tas in de buurt komen. Zulke situaties voorkom ik dus ook maar gewoon door mijn tas niet op de grond te zetten als er andere honden in de buurt zijn.

Akira heeft het ook met van tassen van andere en hoe ik ook oplet om haar daar gelijk vandaan te halen, ik kan het niet altijd voorkomen. Speelveldje Bello, een afgesloten terrein met leuke hondenspeeltjes, kan ik niet meer komen met haar. Mensen zitten aan een tafeltje met eten en drinken en vaak hun eigen tas ernaast, en hoe ik ook mijn best doe om haar te laten weten dat er niets te bewaken of verdedigen valt... het lukt mij echt niet. Er lijkt wel een knop om te gaan en is ze totaal niet te bereiken. Ik ontloop het maar.

[Lunatic]

Als je fysiek een strijd aangaat moet je 300% overtuigd zijn dat je gaat winnen en absoluut niet bang of onzeker zijn. Al die voorwaarden mis ik in t verhaal dus dan is t letterlijk gevaarlijk.

Wat ik bedoel met mijn stukje is dat mijn honden weten dat ze zoiets niet hoeven te proberen omdat die grens erg duidelijk is. Die grens hoef ik dus niet bij elk onderwerp te stellen omdat dit ooit al duidelijk is gemaakt en als ze al twijfelen is een waarschuwing of kleine correctie al voldoende om dit te verduidelijken.
Bij jou was en is dit alles behalve duidelijk dat blijkt uit alles. Dat is wat ik probeerde te verduidelijken en niet dat je fysiek de strijd aan moet gaan want die verlies je... het respect is er niet.

Begrijp wat je bedoel en je hebt gelijk. Als Puck zou merken dat ik onzeker ben zal ze gebruik maken en me niet serieus nemen.
Maar geloof me. Als je ziet hoe ze een kat van 19 staat dood te schudden enz...ik was totaal niet bang voor Puck. Had haar vast en ook al had ze mij in mijn arm...heb niet losgelaten was totaal niet onder indruk van haar. Hoe? vraag me niet maar had ondanks een zoontje dat overstuur was...een kat die opgegeven was zelfs nog besef...Puck buiten zetten... binnen veiligheid brengen betreft zoon en andere katten en Puck dr gelijk weer in...kijken wat ze doet en terecht zetten. Dat heeft denk ik...2 minuten tijd nodig gehad en toen ik buitendeur weer open deed en er dus totaal niks meer was dat zou triggeren wilde Puck mij aanvallen. Dat laatste (kan mis hebben) was om indruk te willen maken of ze zat nog op een piek betreft woede maar heb dr weer aangepakt zonder ook maar grijntje angst of onzekerheid. Klinkt mss stoer maar was het totaal niet hoor. Denk dat mijn adrealine door hele gebeuren op dat moment ook op de top stond en ik ook geen seconde heb getwijfeld dat Puck maar de kans zou krijgen mij te pakken op moment..

Wat ik wel denk te merken...denk dus. Is dat ze nu weer testen is. Omdat ze nu apart moet eten laat ze staan en gaat liggen voor de bak en begint te staren van mij naar de bak. Ze krijgt gewoon haar tijd en dan pak ik het weg. Maar dat weet ze ook en dan eet ze het wel op.

Stop met die aanpak, die werkt niet!
Een hond zit niet een paar minuten buiten te denken ik ben boos op de baas die ga ik zo nog even grijpen.....

[Gordonsetter23]

Oh, nou, mijn voernijdteef is Willemijn. Schatje, verdraagzaam, vredestichtend, maar wel voernijd.
Nou is Willemijn hier geboren natuurlijk en het is gewoon aanleg. Stabijs zijn felle donders en die sneppen dus of meer, als je pech hebt. Heel vervelend.
Ze weet dat er niet gezeurd mag worden. Haar plaats is duidelijk, wat ze wel en niet mag ook en over het algemeen gaat dat ook prima.
Ze mag niet in de keuken als ik kook en dat doet ze ook niet.
De rest mag dat wel zolang ze niet in de weg lopen, zij heeft er min of meer zelf voor gekozen het niet te doen.
Het is niet zo dat ik bv geen etensbak kan afpakken maar kluifjes en zo, dat is een probleem. Dan gromt ze en geeft ze niet af en als ik het toch afpak (bv omdat ze iets heeft gepikt of gevonden) kost dat strijd. Zodra het weg is, is ze weer kalm, al is ze het er dus niet mee eens.
Heeft ze een botje dan is iedereen de pineut de langskomt en dat mag dus ook niet. Zij mag echt alleen kluiven onder toezicht en als ze gaat bewaren (en dan dus claimen en happen) moet ze inleveren.
Ze weet heel goed dat ik het niet accepteer en soms grauwt ze terwijl ze me aankijkt en tegelijk onderdanig is, maar toch doet ze het. En als ik het afpak denk ik wel eens dat ze opgelucht is. Het is net of het sterker is dan zijzelf.

Ik denk dat als ze ergens anders had gewoond het wel had kunnen escaleren, omdat je er niet op rekent. Verder is ze een lammetje namelijk, heel zoet, nooit vervelend met andere honden, heel verzorgend.
Maar zodra het over eten gaat kan het foute boel worden.
Het gebeurt misschien tweemaal per jaar, maar ik zorg er dus voor dat de omstandigheden er niet zijn.
Hier liggen nooit kluifjes, er staan nooit lege etensbakken en eten ligt nooit in het zicht als wij er niet bij zijn (ook niet even in de keuken of zo).

Het verhaal wat jij hier opschrijft gaat gelijk voor Chocolate op, hij reageert net zo en ik doe zoveel mogelijk om die momenten van strijd er niet te laten zijn, door te zorgen dat de omstandigheden er niet naar zijn

[DeDiana]

Een vreemde hond mag ook niet te dicht bij mijn tas komen, of het nou verdedigen van mijn tas is of het idee dat er misschien iets te eten in zit, geen idee. Ik moet zorgen dat ik er scherp op blijf en haar de kans niet geef om de boel te verdedigen en helaas heb ik daar een paar keer in gefaald

Met mijn tas heeft Mila dat ook héél erg, terwijl ik daar nooit brokjes of voertjes in heb zitten. Ik kan mijn tas niet op de grond zetten ergens waar andere honden zijn, want geen hond mag in een straal van ca. 2 meter bij die tas in de buurt komen. Zulke situaties voorkom ik dus ook maar gewoon door mijn tas niet op de grond te zetten als er andere honden in de buurt zijn.

Akira heeft het ook met van tassen van andere en hoe ik ook oplet om haar daar gelijk vandaan te halen, ik kan het niet altijd voorkomen. Speelveldje Bello, een afgesloten terrein met leuke hondenspeeltjes, kan ik niet meer komen met haar. Mensen zitten aan een tafeltje met eten en drinken en vaak hun eigen tas ernaast, en hoe ik ook mijn best doe om haar te laten weten dat er niets te bewaken of verdedigen valt... het lukt mij echt niet. Er lijkt wel een knop om te gaan en is ze totaal niet te bereiken. Ik ontloop het maar.

Wat lastig zeg Bij Mila is het gelukkig alleen mijn tas, dus dat is nog wel gemakkelijk te voorkomen.

[Tiny]

Er valt trouwens best wat te trainen aan voernijd. En dan niet met correcties, want daarmee maak je het meestal alleen maar erger, maar met herconditioneren, counter conditioning dus. Je maakt de andere hond of de mens die in de buurt komt geweldig leuk ipv bedreigend. Er is een boekje over van Jean Donaldson 'Mine!', in het Nederlands vertaald als 'Afblijven of ik bijt!' met hele uitgewerkte trainingsschema's van hoe je dat stapje voor stapje aanpakt en opbouwt. Erg nuttig.

Het effect van corrigeren bij flinke voernijd heb ik ooit gezien bij een Golden en haar baas. Die dacht wel even de gejatte rosbief af te pakken en zat dus ipv aan het kerstdiner, op de SEH met een tamelijk kapotte hand.

Een strijd die ik niet kan winnen ga ik niet aan, net zo dat ik het eten niet belangrijk maak. Wij kunnen dan ook aan haar eten komen, bij botten hangt er wel even overheen maar beseft al snel dat wij geen bedreiging zijn en mag ik het, als het nodig is, wegpakken. Haar andere "tik" is niet op te trainen denk ik dus ontwijk ik het of als dat niet kan gaat ze in haar bench zodat zij en andere honden veilig kunnen eten.

[pioenroos]

Ik train er niet speciaal op omdat het zelden voorkomt dat het nodig is en ik wil eten niet belangrijker maken dan het is.
Ik vind dat eten geen issue moet zijn en als ik train op eten lossen wordt het dat wel denk ik.
Soms moet ze wet even haar botje geven maar omdat ze weet dat ze dat terugkrijgt is dat geen probleem.
Het is pas een probleem als ze wéét dat ze iets heeft dat niet mag. Tja, en dat weet ze dus altijd, want onrechtmatig verkregen.

Mies is een zwerfteckel uit Polen en kwam ook met flinke voernijd. Ze was tonnetje rond trouwens, dus ze had goede zaken gedaan in het asiel
Natuurlijk ben ik gaan trainen want erg prettig vind ik het niet, een grommende en snauwende hond zodra er eten of kluiven in het spel waren. Alles en iedereen moet gewoon wegblijven van haar als ze eet/kluift. Ze waarschuwt wel netjes: eerst verstijven, dan tandje, grommen ,etc. Uitvallen is alleen naar het type plaat voor de kop die de waarschuwingen negeerde.
Ik ben gaan ruilen en eten bijgeven in bak of tijdens kluiven. Ruilen lukte alleen als ik echt iets heel veel lekkerders had, maar al snel was haar strategie als ze vermoedde dat ze iets niet terugkreeg om snel door te slikken als ik met wat lekkers aankwam als ze al iets had. Zo ook een keer iets van een kippenbotje op straat Sindsdien negeer ik haar als ze iets gejat of gevonden heeft. Dan gebruikt ze haar gezond verstand tenminste.
En nee, ook 7 kilo teckel die echt echt niet wil lossen krijg je niet met geweld iets van afgepakt. En ik ben echt niet flauw hoor of bang voor een beet. Het lukt gewoon niet zonder dat ze (gedeelte) toch doorslikt zonder nadenken
Door lekkers bijgeven is ze nu wel ontspannen in huis, geen gegrom tijdens eten en kluiven als ik langsloop. En Diem is uitermate beleefd en onder de indruk van haar (lees: hij zit volledig onder de plak) dus ze kunnen nu zelfs naast elkaar kluiven zonder dat ze moeilijk doet. Gedoe rond bv boodschappentas die ze ging claimen heb ik haar wel op gecorrigeerd en dat doet ze nu ook zelden meer.

[kiki78]

Daan was toen hij 10 jaar geleden bij mij kwam een ramp. Als hij een kauwbotje had en ik kwam in een straal van 2 meter bij hem in de buurt hing hij vol in mijn kuiten. En ik moet zeggen dat een cairn terrier vol in je kuiten niet grappig is. Ik heb hem in het begin dus steeds iets gegeven en hem dat ook echt rustig laten opeten. Daarna dingen even vast blijven houden terwijl hij het kreeg. Ik kon er wel mee leven maar hij kreeg nooit wat als er andere waren. Hoe weet ik niet maar het is er vanzelf redelijk uit gegaan. Daan was een echte terrorist op alle vlakke, ik denk dat door meer structuur en duidelijk in alles ook de voernijd verminderd is. Daan was 7 en altijd bij een oudere dame gewoond waar hij duidelijk de baas was in huis, hij probeerde katten te killen, viel alles op 4 poten aan, tilde rustig zijn poot op om tegen het vrouwtje aan te pissen en beet als hij iets niet aanstond. En ondanks dat hij aan geen enkele eis voldeed (of toch wel, hij was niet wit) keek ik hem aan en wist dat hij mijn hond was en dat we er wel zouden komen.

Als Daan iets had/heeft wat echt niet mag dan pak ik hem onder de arm, probeer met 1 hand zijn bekkie los te wrikken en schudden maar, uiteindelijk laat hij het dan los en kan ik het oprapen voordat ik hem weer neerzet. In het begin stond ik rustig 10 minuten met Daan onder mijn arm geklemd te wachten totdat hij losliet.

Tegenwoordig komt hij met eten dat hij niet weg krijgt bij mij en dan geeft hij het en lopen we samen naar de keuken om het kleiner te maken of ruilen we het voor iets anders. Het heeft even geduurd maar hij is milder geworden en nu hij bijna 17 is levert het geen problemen meer op.

[DeDiana]

Mies is een zwerfteckel uit Polen en kwam ook met flinke voernijd. Ze was tonnetje rond trouwens, dus ze had goede zaken gedaan in het asiel

Ik lees hier enkele berichten over honden die ooit uit een situatie van schaarste zijn gekomen en nu voernijd hebben.
Ik ben heel benieuwd naar de ervaringen hiermee.

Dit vind ik wel interessant, nu ik hier een roedeltje zwerfhonden voor de deur heb zitten die ik kan observeren. Deze honden zijn echt mager en hongerig, maar hebben geen van allen voernijd. Daar gooi ik gewoon een grote berg brokken voor neer, en die eten ze neus aan neus op. Maar als ik Mila bij me heb, moet ik die op een paar meter afstand een 'blijf' geven, want dat weldoorvoede prinsesje dat nooit iets tekort gekomen is, zou zich het liefst alles toe-eigenen door de rest weg te snauwen.

Mijn voormalige opvanghondjes, waarvan sommige ook een zwervend bestaan hadden gehad, vast en zeker honger hadden geleden, mager waren en ontzettend gefocust op eten, hadden allemaal geen voernijd. Terwijl mijn eigen hond, die ik van pups af aan heb en die nooit schaarste heeft gekend, het dus wel heeft.
Ik heb daardoor altijd het idee gehad dat voernijd meer een kwestie is van karakter/temperament dan iets anders. Ik kan me wel goed voorstellen dat het verergert door voedselschaarste.
Ik ben heel benieuwd wat jullie ervaringen zijn met honden die echt honger hebben geleden en voernijd.

[TessaThomas]

Mijn voormalige opvanghondjes, waarvan sommige ook een zwervend bestaan hadden gehad, vast en zeker honger hadden geleden, mager waren en ontzettend gefocust op eten, hadden allemaal geen voernijd. Terwijl mijn eigen hond, die ik van pups af aan heb en die nooit schaarste heeft gekend, het dus wel heeft.
Ik heb daardoor altijd het idee gehad dat voernijd meer een kwestie is van karakter/temperament dan iets anders. Ik kan me wel goed voorstellen dat het verergert door voedselschaarste.
Ik ben heel benieuwd wat jullie ervaringen zijn met honden die echt honger hebben geleden en voernijd.

Tessa heeft niet gezworven, maar was wel minimaal 5 kilo te licht. Die heeft echt geen enkel spoortje van voernijd. Tay kwam als pup en heeft geen schaarste gekend dus en die heeft er wel licht last van. Ik denk dus dat je gelijk hebt qua karakter/temperament en soms in combinatie met schaarste wat het erger maakt.

[dagmar88]

Mijn voormalige opvanghondjes, waarvan sommige ook een zwervend bestaan hadden gehad, vast en zeker honger hadden geleden, mager waren en ontzettend gefocust op eten, hadden allemaal geen voernijd. Terwijl mijn eigen hond, die ik van pups af aan heb en die nooit schaarste heeft gekend, het dus wel heeft.
Ik heb daardoor altijd het idee gehad dat voernijd meer een kwestie is van karakter/temperament dan iets anders. Ik kan me wel goed voorstellen dat het verergert door voedselschaarste.
Ik ben heel benieuwd wat jullie ervaringen zijn met honden die echt honger hebben geleden en voernijd.

De twee die echt heel erg tekort zijn gekomen hadden in eerste instantie voernijd. Spike kreeg bij de vorige eigenaren zelfs geen deken meer in de bench, omdat hij die direct naar binnenwerkte
Met geven in plaats van afnemen, uit de hand eten en goed gevulde honden, is dat helemaal verdwenen.
Voor Spike hielp het enorm altijd een voersilo te hebben staan.
De bulgaren en niko zijn nooit tekort gekomen. De laatste maakt geen punt van eten, Pjotr is redelijk bezitterig maar niet agressief, Tibbe zeker wel.
Tibbe is extreem onzeker, Pjotr iets. Spike was en Charlie en Niko zijn zelfverzekerd. Ik denk dat dat een grotere rol speelt.

[DeDiana]

Mijn voormalige opvanghondjes, waarvan sommige ook een zwervend bestaan hadden gehad, vast en zeker honger hadden geleden, mager waren en ontzettend gefocust op eten, hadden allemaal geen voernijd. Terwijl mijn eigen hond, die ik van pups af aan heb en die nooit schaarste heeft gekend, het dus wel heeft.
Ik heb daardoor altijd het idee gehad dat voernijd meer een kwestie is van karakter/temperament dan iets anders. Ik kan me wel goed voorstellen dat het verergert door voedselschaarste.
Ik ben heel benieuwd wat jullie ervaringen zijn met honden die echt honger hebben geleden en voernijd.

De twee die echt heel erg tekort zijn gekomen hadden in eerste instantie voernijd. Spike kreeg bij de vorige eigenaren zelfs geen deken meer in de bench, omdat hij die direct naar binnenwerkte
Met geven in plaats van afnemen, uit de hand eten en goed gevulde honden, is dat helemaal verdwenen.
Voor Spike hielp het enorm altijd een voersilo te hebben staan.
De bulgaren en niko zijn nooit tekort gekomen. De laatste maakt geen punt van eten, Pjotr is redelijk bezitterig maar niet agressief, Tibbe zeker wel.
Tibbe is extreem onzeker, Pjotr iets. Spike was en Charlie en Niko zijn zelfverzekerd. Ik denk dat dat een grotere rol speelt.

Ja, dat denk ik dus ook. Marjoleine schreef het eerder ook al ergens.
Zeker omdat ik bij Mila (die inderdaad ook onzeker is) zie dat duidelijkheid en weten dat ze niets te vrezen heeft van een andere hond het probleem voor 98% oplost.

Mila is ook heel bezitterig over haar speeltjes. Als ik met haar met de bal speel en er zijn andere honden bij, dan is ze constant aan het opletten of die niet op haar bal azen (ze mogen er eigenlijk niet eens naar kijken van haar). Ik speel dan ook alleen met haar met de bal bij honden die niets om ballen geven, anders is het vragen om problemen. Als ze na een tijdje doorheeft dat die andere honden haar bal helemaal niet hoeven, is het goed en is ze daar niet meer mee bezig.

[dagmar88]

Dat geldt iig ook voor Kátur, en ook voor andere honden met voernijd die ik ken. Ze zijn onzeker. Omgekeerd geldt volgens mij dan weer niet, dwz dat een hond onzeker is betekent niet noodzakelijk dat z/hij ook voer- of speeltjesnijd heeft.

Ligt er denk ik aan hoe belangrijk het voor ze is. Hier hebben ze geen van allen een probleem met speeltjes delen.
Speeltjes zijn meer een middel om met een ander te spelen of om zich op af te reageren, maar zo niet echt interessant.
Alleen Charlie vindt uit knuffels geplukte vulling te mooi om te delen, daar kan ze echt een ander om in de haren vliegen.

[Tineke]

Mijn voormalige opvanghondjes, waarvan sommige ook een zwervend bestaan hadden gehad, vast en zeker honger hadden geleden, mager waren en ontzettend gefocust op eten, hadden allemaal geen voernijd. Terwijl mijn eigen hond, die ik van pups af aan heb en die nooit schaarste heeft gekend, het dus wel heeft.
Ik heb daardoor altijd het idee gehad dat voernijd meer een kwestie is van karakter/temperament dan iets anders. Ik kan me wel goed voorstellen dat het verergert door voedselschaarste.
Ik ben heel benieuwd wat jullie ervaringen zijn met honden die echt honger hebben geleden en voernijd.

Ik weet niet of Tash ooit honger heeft geleden , ze zag er niet mager uit toen ze kwam.
Wel leefde ze samen met een reu en waren ze door een echtscheiding hele dagen alleen en was de reu vrij overheersend naar haar toe.
Wellicht dat ze niet altijd rustig aan eten toekwam door hem.
Simpelweg rust geven als ze at was voor haar voldoende om haar voernijd te laten varen met de tijd.
Tash bleek overigens een rustige en zelfverzekerde hond te zijn die wel wat issues had toen ze kwam maar die eigenlijk alle achter zich liet na verloop van tijd.

[Tineke]

Dat geldt iig ook voor Kátur, en ook voor andere honden met voernijd die ik ken. Ze zijn onzeker. Omgekeerd geldt volgens mij dan weer niet, dwz dat een hond onzeker is betekent niet noodzakelijk dat z/hij ook voer- of speeltjesnijd heeft.

Tash was niet onzeker maar had toch voernijd al is het wel helemaal weggegaan na verloop van tijd.
Rio is geen onzekere hond heeft nog nooit enige agressie getoond met eten van zichzelf of wat hij gevonden had naar ons toe, maar als andere hond heb je wel van zijn eten af te blijven want dan toont hij wel agressie.
Speeltjes deelt hij ook zonder problemen net als de andere honden hier.

[DeDiana]

Dat geldt iig ook voor Kátur, en ook voor andere honden met voernijd die ik ken. Ze zijn onzeker. Omgekeerd geldt volgens mij dan weer niet, dwz dat een hond onzeker is betekent niet noodzakelijk dat z/hij ook voer- of speeltjesnijd heeft.

Ligt er denk ik aan hoe belangrijk het voor ze is. Hier hebben ze geen van allen een probleem met speeltjes delen.
Speeltjes zijn meer een middel om met een ander te spelen of om zich op af te reageren, maar zo niet echt interessant.
Alleen Charlie vindt uit knuffels geplukte vulling te mooi om te delen, daar kan ze echt een ander om in de haren vliegen.

Kátur vindt eten dus zeer belangrijk maar speeltjes totaal niet. Die zijn idd om mee te spelen of een ander tot spelen te verleiden. En worden ook niet gesloopt, zijn puppy-pluche beest ligt nog ergens, intact. Die van Logi ook trouwens.

Tja, Mila vindt dus inderdaad eten, speeltjes en alles wat zij vindt (takjes en andere gevonden voorwerpen) héél belangrijk. Honden die Mila kent en waarbij ze op haar gemak is, mogen wel met haar speeltjes spelen. Maar ze moeten het wel aan haar afgeven als zij het terug wil. Dat doen ze ook allemaal zonder slag of stoot en dan pakken ze gewoon een ander speeltje.

Aan mensen afgeven is overigens totaal geen probleem, ze heeft alleen nijd richting andere dieren. Als heel jonge pup gromde ze wel eens wat naar mij als ze een heel lekker kluifje had, maar ze kwam het dan wel brengen als ik het vroeg. Nu komt ze het liefst bij me liggen kluiven, zodat ik de katten weg kan sturen als die te nieuwsgierig zijn.

[pioenroos]

Mies is zeker geen onzekere/angstige hond, in tegendeel Ik weet niet of ze ooit schaarste heeft gekend, maar ze zal neem ik aan als kleintje in het asiel wel voor haar zelf opgekomen moeten zijn. Zo ver ik weet leefde ze op straat samen met haar baas dus echt knokken voor eten was denk ik nooit nodig.

Speelgoed deelt ze ook niet graag, het liefst pakt ze alles af waar Diem alleen nog maar naar kijkt. Inmiddels kan ze wel tegelijk spelen als ik stuur welk speelgoed voor haar is en welk voor Diem. Ik moet er wel bovenop zitten. Eenmaal speelgoed vast, moet een andere hond ver weg blijven. Spelen met speelgoed doe je alleen of met een mens, niet met andere honden. Lossen vindt ze lastig, maar lukt als je haar veel kusjes op haar neus geeft Ze speelt wel met andere honden die ze graag mag, maar de lol is dan vooral er gillend achteraan rennen.
Met aandacht moet je bij haar ook uitkijken. Ik ben streng, dus ze snapt nu wel dat Diem wegsnauwen altijd resulteert in veel knuffels voor Diem en voorlopig niks voor Mies. Maar ze zal altijd proberen honden weg te sturen als ze knuffels krijgt van iemand.

De voer/speelgoed/aandachtnijd bij Mies is denk ik dus gewoon karakter: Tis een hebberige/bazige teckel met groot ego
Misschien zijn er verschillende soorten voernijd? En bijbehorende achtergronden en eventuele oplossingen? Bij Mies levert het eigenlijk geen problemen op met andere honden. Die accepteren vrijwel probleemloos dat alles voor Miesje is (En nee, natuurlijk mag dat niet van mij)

[DeDiana]

Mies is zeker geen onzekere/angstige hond, in tegendeel Ik weet niet of ze ooit schaarste heeft gekend, maar ze zal neem ik aan als kleintje in het asiel wel voor haar zelf opgekomen moeten zijn. Zo ver ik weet leefde ze op straat samen met haar baas dus echt knokken voor eten was denk ik nooit nodig.

Speelgoed deelt ze ook niet graag, het liefst pakt ze alles af waar Diem alleen nog maar naar kijkt. Inmiddels kan ze wel tegelijk spelen als ik stuur welk speelgoed voor haar is en welk voor Diem. Ik moet er wel bovenop zitten. Eenmaal speelgoed vast, moet een andere hond ver weg blijven. Spelen met speelgoed doe je alleen of met een mens, niet met andere honden. Lossen vindt ze lastig, maar lukt als je haar veel kusjes op haar neus geeft Ze speelt wel met andere honden die ze graag mag, maar de lol is dan vooral er gillend achteraan rennen.
Met aandacht moet je bij haar ook uitkijken. Ik ben streng, dus ze snapt nu wel dat Diem wegsnauwen altijd resulteert in veel knuffels voor Diem en voorlopig niks voor Mies. Maar ze zal altijd proberen honden weg te sturen als ze knuffels krijgt van iemand.

De voer/speelgoed/aandachtnijd bij Mies is denk ik dus gewoon karakter: Tis een hebberige/bazige teckel met groot ego
Misschien zijn er verschillende soorten voernijd? En bijbehorende achtergronden en eventuele oplossingen? Bij Mies levert het eigenlijk geen problemen op met andere honden. Die accepteren vrijwel probleemloos dat alles voor Miesje is (En nee, natuurlijk mag dat niet van mij)

Ja, Mila is dus ook een hebberd, maar aandacht is bij haar dan weer geen issue. Bij haar merk ik dus wel dat het samenhangt met onzekerheid en dus ook minder wordt bij duidelijkheid (regels door mij, maar ook in haar positie t.o.v. andere honden). Maar zo te lezen zijn er ook honden met voernijd die niet onzeker zijn, dus een één-op-éénrelatie is er duidelijk niet. Ik kan me zeker voorstellen dat de oplossingen voor en het omgaan met voernijd anders zijn als je te maken hebt met een onzekere hond versus een zekere hond.