Blaffen bij alleen zijn

[klaproos]

Sinds ruim twee weken hebben we een herplaatser in huis. Hij is altijd enige hond geweest, en is dat nu weer. Het is een schat van een hond, maar we lopen tegen één puntje aan waar ik eigenlijk geen ervaring mee heb: blaffen bij alleen zijn. Verder is het trouwens totaal geen blaffer.
Bij zijn vorige eigenaars kon hij uiteindelijk zo'n 6 uurtjes alleen zijn zonder te blaffen, echter hij heeft het er altijd wel wat moeilijk mee gehad. De bench scheen hij vreselijk te vinden en hij sloopt niets, dus hij mag los in huis. Hij slaapt overigens wel in een bench bij ons in de slaapkamer (ter gewenning) en dit gaat prima. In de woonkamer gaat hij er niet graag in.

Nu hoeft hij bij ons zelden alleen te zijn, echter voor een boodschap en bijvoorbeeld een avondje uit is het wel prettig als hij niet de buren tot waanzin blaft. We zijn het al aan het oefenen in kleine stapjes. We zorgen dat hij ons niet overal kan volgen, en zolang we in huis zijn gaat het prima (hij gaat wel vaak voor de keukendeur/badkamer/slaapkamer deur liggen wachten). We geven hem voor- en na het weggaan geen aandacht. Tevens hebben we een Adaptil/DAP verdamper in het stopcontact zitten als ondersteuning.

Na een week hebben we hem voor het eerst een uurtje alleen gelaten, en hiervan een geluidsopname gemaakt. Hij had zijn kluif laten liggen, stond hijgend voor de deur en was duidelijk erg zenuwachtig. Als er iemand binnenkomt is hij altijd een enorm vrolijke kwispelkont, maar na alleen thuis te zijn geweest leek hij enkel bezorgd en gestrest. Uit de geluidsopname bleek dat hij na ongeveer 5 minuten begon met piepen, janken en blaffen. Dit deed hij bijna onafgebroken. Op het moment dat wij binnenkwamen was hij wonder boven wonder net eventjes stil.

In de afgelopen week hebben we het nog een aantal keren geoefend met plusminus een half uurtje, dit leek goed te gaan op wat piepen na. Hij had deze keren wel gewoon een gedroogd oor gegeten en leek een stuk relaxter.

Vandaag gingen we vrij uitgebreid boodschappen doen, in totaal waren we iets meer dan een uur weg. Van te voren hebben we anderhalf uur gewandeld, zodat hij in ieder geval zijn energie kwijt was. Voor de zekerheid weer een geluidsopname gemaakt, al verwachtten we dat het wel los zou lopen. Helaas kregen we een blafconcert als nooit te voren. Bij thuiskomst hoorden we hem al luidkeels loeien en hij bleek het volle uur (beginnend na 5 minuten alleen zijn) aan één stuk door geblaft en gejankt te hebben. Hij sloopt overigens niets, is niet onzindelijk, het lijkt niet op regelrechte paniek maar hij was wel duidelijk gespannen. Pas na thuiskomst plofte hij doodmoe neer in diepe slaap.

Heeft iemand misschien tips om dit gemakkelijker te laten verlopen? Hem de komende periode juist niet alleen laten zijn omdat hij meer tijd nodig heeft om te wennen, of juist iedere dag blijven oefenen?

[Fotogravinnetje]

Met veel kleinere stappen werken! Hij kan een paar minuten alleen blijven zonder te blaffen en te janken, dus blijf je maximaal een paar minuten per keer weg. Tot hij die paar minuten lekker ontspannen is, dan kun je met 1 minuut tegelijk gaan opbouwen. Als hij dan 10 minuten ontspannen alleen kan blijven, kun je kijken of je met stappen van 2 minuten kunt gaan werken, maar je loopt dan wel het risico dat hij een terugval krijgt en je dus terug moet naar 7 a 8 minuten alleen blijven...

[Kirra]

Wij hebben iets soortgelijks meegemaakt met onze hond. Een herplaatser van 8 jaar.
Wij zijn toen 20 minuten weggegaan en verwachtten dat het wel goed zou gaan.
Toen we thuiskwamen was ze door het dolle heen. Op de opname hoorden we volledige paniek.

Wij hebben toen besloten haar voorlopig even niet alleen thuis te laten.
Een maand later of iets dergelijks zijn we weer begonnen met rustig opbouwen. 1 minuut, 2 minuten...
In het begin ging dat nog niet zo geweldig, maar toen hadden we een trucje uitgevonden: de slaapkamerdeur open laten.
Routines zijn nog steeds heel belangrijk voor haar. Ik zorg er altijd voor dat er geen onduidelijkheid is of ze wel of niet mee mag.
Dat doen we door onze handelingen: kleedje op bed, halsband af. En door "commando": Tot straks.
Ondertussen kan ze tot 6 uur alleen blijven. Dat hoeft gelukkig bijna nooit, ze is soms 2-3 uurtjes alleen.
Bot geven had bij haar trouwens geen nut. Of ze had er geen interesse in of ze had er wel interesse in, maar dan had ze niet door dat we weggingen en was de paniek alleen groter.

Maar de keuze of je nu meteen door wilt gaan met opbouwen of dat je wilt wachten, hangt af van het overige gedrag van de hond.
Onze hond plakte heel erg aan ons en was heel erg onzeker in huis (buiten weer totaal niet).
Op het moment dat ze minder aan ons ging plakken en ons niet meer overal in huis volgde, zagen we een hele andere houding. Vanaf dat moment weer begonnen aan oefenen met alleen thuis blijven.

Succes!

[runninggirl]

Alleen zijn in veel kleinere stapjes opbouwen. Het liefst nog voordat ie gaat piepen weer terug zijn. Dus begin inderdaad eens met een minuut en bouw van daar uit op zodat hij niet weer vervalt in paniek.
En als je de komende tijd echt langer weg moet, even een oppas regelen tot hij wel zo lang alleen kan zijn. Succes met oefenen!

[klaproos]

Bedankt voor jullie adviezen.
Een minuut gaat meer dan prima, vanaf ongeveer 5 minuten begint hij te blaffen.
We gaan hem wat meer tijd geven om te wennen.

Ik moet zeggen dat hij binnenshuis inderdaad ook erg 'plakkerig' is. Zodra één van ons opstaat staat hij direct naast je, zelfs als we hem compleet negeren. Buiten is hij juist heel vrij. Het is verder ook geen angstige of onzekere hond.

[Jaap*]

Zorg ervoor dat je nooit zomaar weg bent. Dat is hoogstwaarschijnlijk de zorg van je hond.
Als je eerlijk blijft en een herkenbaar ritueeltje hebt voor het weggaan, weet je hond na verloop van tijd in ieder geval dat hij zich er geen zorgen over hoeft te maken dat je zomaar van het ene op het andere moment weg bent.
Bij een ritueeltje wéét hij dat je weggaat. Ook niet leuk, maar wel duidelijk. Vrolijk blijven en altijd nog even de mogelijk geven om te poepen en te plassen.
Het is vooral een kwestie van vertrouwen. En dat komt te voet en gaat te paard. Verwacht geen snelle spectaculaire resultaten dus. Kleine stapjes, want je wilt zijn schrikbeeld niet bevestigen.