Hond introduceren

[Marie-Josée]

Ik heb nu toch iets waarvan ik niet hoop dat het enkel mijn probleem is, vandaar dat ik het hier post.
Langhaar Tomas is 11 en heeft nooit met vreemde honden gekund, met geen enkele reu en ook niet met grote teven. Hij voelt zich al snel bedreigt en valt dan heftig uit, pakt de hond ook vast al maakt hij geen gaatjes.
We hebben problemen altijd kunnen vermijden al is het wel jammer dat hier geen hondenbezoek meer mogelijk is, op kleinere teefjes na dan. Het geeft bij hem ook enorm veel stress, na zo'n uitval is hij helemaal van de kook en trekt zich dat liefst ergens terug.
Nu heeft de vriendin van onze jongste haar hond uit Amerika laten overkomen, een 10 jaar oude labradorteef. Niet gewend aan andere honden kent ze de hondentaal niet en denkt dat ze altijd de liefste is.
De eerste keer brachten zij de teef onverwacht mee en lieten haar in de tuin. Het leek goed te gaan met Tomas tot ze binnen, met weinig ruimte wegens nog aanwezig bezoek,even aan zijn achterkant snuffelde en Tomas zich rot schrok en haar aanvloog. Daarna duldde hij haar niet meer in zijn buurt, iets wat ze niet helemaal snapte dus ik was vreselijk op mijn hoede.
Ook Sancho was erdoor van slag en vertrouwde de grote zwarte dame niet meer.
Mijn idee was ze een keer in het voorjaar als alles hier open kan blijven eerst met ze te gaan wandelen en dan samen mee naar huis te nemen.
Maar onze zoon is van het no-nonsensetype en wil haar vandaag weer meebrengen.Dat had hij tegen Martin gezegd en die vond dat een goed idee.
Ik niet zoals jullie al begrepen hadden maar misschien doe ik te moeilijk?
Ik wil wel graag dat ze het samen kunnen vinden want ik denk toch dat het onze oppashond gaat worden maar Tomas is zo'n enorme stresskip dat ik hem dat niet aan wil doen als hij zich niet op zijn gemak voelt. Dat zit bij hem echt heel diep, hij is dan minstens een dag van slag.
Er is geen haast bij het wennen aan elkaar dus ik wil niets forceren wat daardoor nooit meer goed komt, tips zijn welkom.

[Sterre]

Ik vind het eerlijk gezegd nogal dwingerig overkomen. Omdat jullie op moeten gaan passen op de labrador moet Tomas zich zo snel mogelijk schikken terwijl hij dat niet kan. Ik zou het veel rustiger opbouwen door heel veel samen te gaan wandelen zodat Tomas aan haar kan wennen en dan pas binnen gaan wennen.
O ik lees dat je dat zelf ook vindt. Sorry overheen gelezen.

[Marie-Josée]

Ja ik snap dat het zo overkomt als geloof ik niet dat het de bedoeling was om het af te dwingen. Het is meer van; mam doe niet zo moeilijk, dan komt het wel goed.Voorlopig gaan ze nog niet weg en anders blijf ik zolang in hun huis, dat is het probleem niet.
Maar ik vraag me soms af of ik echt te moeilijk doe.Ik ben eigenlijk de enige die altijd echt met honden bezig is geweest in ons gezin maar je kunt ook een soort bedrijfsblindheid hebben

[laeken]

En wat als je de honden nu eens goed uitlegt wat de bedoeling is? Dus even geen vrije omgang maar gewoon hup! Ruiken. Hup, naast elkaar en klaar.

Dus dat de honden van jullie uitgelegd krijgen wat je wil. Zo te lezen is Thomas nl erg onzeker eb daardoor onbetrouwbaar. Misschien heeft hij wat begeleiding nodig?

De optie van samen wandelen en langzaam wennen is uiteraard veel beter. Maar dat moeten ze wel willen. Soms helpt een zetje de goede kant op ook. Hier laten we elke hond binnen lopen. Bas vindt dat ook niet altijd fantastisch en dan zeggen we gewoon dat het goed is. He. Niet grommen. Hup, normaal doen. En dan gaat het heel snel prima. Soort van ouderwets wij bepalen want wij zijn de baas.

Jammer dat dit zo ongeduldig moet. Ik zou een beetje boos zijn als iemand zo weinig rekening wenst te houden met mij en mijn hondje. Vriend van ons heeft een miniature bullterrier. Spijt me, die komt er niet in. Idem de berner pup van een vriendin. 25 kilo babyhond molt Bas gewoon per ongeluk door met haar te spelen. Ben ik heel duidelijk in. Niet welkom of aan de lijn of in de auto. Mijn huis en mijn regels en hond.

Verder elke hond en elke kat welkom. Als de buurkat binnen loopt zeg ik tegen Bas die dat afschuwelijk vindt, LIEF ZIJN JIJ! En dan accepteert ze de kat probleemloos.

[Wolfsblut]

Er wordt je iets opgedrongen in je eigen huis wat bij voorbaat al gedoemd is te mislukken. Weg rust en welkom stress.
Zo ken ik ook schoonmoeders/moeders die elke dag ongevraagd en tegen hun zin in van 7.00 tot 19.00 op de kleinkinderen moeten letten. Als ze commentaar leveren zijn het geen leuke moeders/schoonmoeders meer.

[Lucia]

Misschien eerst paar x wandelen samen?
Als dat goed gaat pas erover denken hoe je het in huis gaat doen.
Bijvoorbeeld eerst om en om in bench oid.

Een hond die zo van slag raakt zou ik dit niet van eisen in zijn eigen veilige huis.

[bouvierpoedel]

Gelijk regels stellen naar beide honden en zorgen dat er persoonlijke ruimte blijft , koekie erin en geen gezeik .
Ieder zijn eigen kleedje aan de andere kant van de kamer bij het baasje.

[Lucia]

Dubbel

[laeken]

Ja ik snap dat het zo overkomt als geloof ik niet dat het de bedoeling was om het af te dwingen. Het is meer van; mam doe niet zo moeilijk, dan komt het wel goed.Voorlopig gaan ze nog niet weg en anders blijf ik zolang in hun huis, dat is het probleem niet.
Maar ik vraag me soms af of ik echt te moeilijk doe.Ik ben eigenlijk de enige die altijd echt met honden bezig is geweest in ons gezin maar je kunt ook een soort bedrijfsblindheid hebben

Zeker. Herkenbaar. Ik kan ook problemen zien die er niet zijn en dan is een persoon die je over de drempel duwt heel verhelderend. Want als het wel goed gaat ben jij waarschijnlijk degene die er het meest van geniet. Ik neig ook naar vermijden van moeilijk of eng of spannend. Soms nergens voor nodig en fantastisch als iemand je dwingt je grenzen op te zoeken en het werkt gewoon.

Want als ze maatjes worden ben jij waarschijnlijk helemaal in je nopjes met dat succes. Zoals je nu denkt is die optie er niet eens. Dus loslaten is niet per definitie slecht.

Hoe denk je dat ik het vond om pup Eva bij Dapper te zetten die in geen jaren met vreemde honden had geroken laat staan geleefd. Hij had er alleen een paar gegrepen.....

[laeken]

Gelijk regels stellen naar beide honden en zorgen dat er persoonlijke ruimte blijft , koekie erin en geen gezeik .
Ieder zijn eigen kleedje aan de andere kant van de kamer bij het baasje.

Dat denk ik ook. Dus niet samen door een deur, samen in de keuken of tegelijk aaien. Gewoon jij hier jij daar en niet zeiken. Dan ontdooien ze vast wel denk ik.

[Hanneke2]

Is het een eenmalig iets dan vind ik duidelijke regels en bij elkaar uit de buurt blijven liggen een goeie optie, maar in dit geval is het doel dat ze uiteindelijk probleemloos samen in huis kunnen lopen, ook als de baas even naar de wc is of boodschappen moet doen. En dan denk ik dat dat je toch meer moet investeren in een situatie waarin beide honden zich veilig voelen met elkaar.

Ik zou dus gaan wandelen, wandelen en nog eens wandelen. En er hele leuke wandelingen van maken, met veel lekkers en spelen met de baas en alles wat de honden leuk amusement vinden. Geen interactie afdwingen, gewoon leuke dingen doen waarbij die andere hond ook aanwezig is. En uiteindelijk komt er dan een moment dat je zonder gedoe met allebei de honden je huis in kan lopen. Voordeel van die manier lijkt mij ook dat je tijdens die wandelingen zelf veel meer ontspannen bent dan wanneer je alsmaar op moet letten of je hond wel op zijn plek blijft liggen.

[Marie-Josée]

Samen wandelen is al gedaan en dat ging goed. Maar eenmaal binnen snapt mevrouw niet dat ze bij hem weg moet blijven en hij gaat heel hol liggen grollen met zijn ogen in de stressmodus en als hij de kans krijgt gaat hij boven liggen. Zo niet, dan vliegt hij haar aan. Hij vertrouwt haar gewoon niet.
Nu was dat met pup Sancho in het begin ook het geval en ik heb me toen vaak afgevraagd waar ik aan begonnen was.
Tomas verbieden om uit te vallen werkte averechts. Toen ik hem het vertrouwen gaf om het zelf aan de pup "uit te leggen" ging het eigenlijk gewoon steeds beter en nu zijn ze onafscheidelijk.
Maar met een vreemde en grote hond durf ik dat niet aan, ze is tenslotte ook al op leeftijd en Tomas weegt toch zo'n 30 kg.Het huis is dan ook wat te klein om ze de benodigde ruimte te gunnen dus ik dacht het misschien het beste was om te wachten op warm weer zodat mensen en dieren ook gewoon in en uit kunnen. Meer ruimte geeft vaak minder stress.
Het is ook dat er zoveel mensen bij zijn, als ik met ze alleen was zou ik er geen problemen mee hebben denk ik.Nu wil ik niet dat schoondochter schrikt als haar hond wordt aangevallen, ik wil niet dat Martin dan op Tomas gaat foeteren ( dat werkt namelijk niet) etc. En als het te vaak fout is gegaan komt het bij Tomas niet meer goed. Negatieve dingen zetten zich bij hem echt muurvast.Dat uitvallen is ontstaan in zijn puppy-en jongehondentijd, toen was hij altijd het mikpunt van andere honden. Hij kroop in het begin achter me weg van de schrik maar is naderhand toch van zich af gaan bijten.
Dat uit elkaar houden, ieder zijn plek, is in elk geval ook een goed idee. Wandelen en dan pas samen naar binnen had ik ook in gedachten.
Misschien is het een goed idee om een dekentje met haar geur bij ons neer te leggen?
Ik zal ze straks even laten weten dat ze haar beter nog even thuis kunnen laten en dan gaan we samen maar eens in overleg.

[ranetje]

Ik zou ook proberen veel samen te wandelen.
Maar is dat een optie?
Wonen ze dicht genoeg in de buurt?

Verder zou ik denk ik ook vrij nuchter zijn en de hond gewoon laten meenemen.
Met als voorwaarde dat ze in huis elk een eigen ligplek hebben (elk aan een kant van de kamer).
En dat je zoon/schoondochter op de eigen hond let zodat jij niet verplicht bent om op te letten dat de Lab niet te dicht bij Thomas komt.
Zelf een oogje op Thomas houden lijkt me werk genoeg voor jou
Niet omdat ik denk dat er dan schade komt ...............
Maar omdat jij misschien (?) zelf te alert en te stressig probeert om alles goed te laten verlopen.
En dat werkt denk ik niet zo best bij Thomas.

Mijn idee op grond van wat je hier vertelt.
Hoe het echt in elkaar steekt weet jij alleen.

Het zou wel prettiger zijn als dat even gewoon besproken en afgesproken kan worden voor de Lab in de kamer staat.
Een inderdaad even buiten lopen voor jullie met beide honden naar binnen gaan

[sbientje]

kan die labrador niet aan de riem en dan een eind van thomas vandaan? Of ontdooit ie dan ook niet?

edit - en waarom is hij zo gestresst? Dat ie uitvalt vind ik niet raar, zijn wel meer honden die niets moeten hebben van een vreemde hond in hun persoonlijke ruimte, maar om daar de hele dag van slag over te zijn is wel een beetje overdreven. maak je het niet groter dan het is voor hem?

[Emmaaa]

Weet niet of wat ik nu zeggen al gezegd is, maar ik zou beginnen met eerst alleen maar samen wandelen (geen drukke wandelingen, maar gewoon een rustige en kalme wandeling, niet naast elkaar laten lopen) binnen zou ik ze iets uit elkaar op hun eigen plek laten liggen en dat ze bij het begin daar ook moeten blijven liggen, zodat ze hun plaats weten. Pas als je merkt dat ze wat aan elkaar beginnen te wennen, kun je een stap verder gaan, bv ze met de wandeling naast elkaar laten lopen, binnen misschien af en toe uit de mand. Zo blijf je bezig totdat ze wat langer samen kunnen, zoals in de tuin even snuffelen en dan weer naar binnen en zo verder gaan.

succes

[Marie-Josée]

Ik probeer er juist zo min mogelijk op te letten, ben ook niet zo snel in de stress wat hondengedrag betreft en hier kan en mag bijna alles.Maar ik ben nu niet alleen en heb rekening te houden met anderen Al ben ik niet de meest zelfverzekerde leider hoor( was het maar waar).Maar wel het meeste van alle gezinsleden.

Dat Tomas zo van slag raakt is een karaktertrekje van hem waar we zelf onderhand wel aan gewend zijn en daar doen we verder ook niets mee; we laten hem gewoon betijen, maar om die reden probeer ik wel liever teveel stress bij hem te vermijden.Het werkt ook door want na de vorige keer viel zelfs Sancho uit naar andere honden onder het wandelen. Oké, dat heb ik weer kunnen ombuigen maar zo kun je wel zien hoe ze elkaar beïnvloeden. Ik wil niet dat ook Sancho zich onzeker gaat voelen in zijn eigen huis.

Marjoleins stabijteefje is ook een keer hier geweest en toen is Martin met haar en Tomas in de auto naar het bos geweest terwijl Marjolein en ik weg waren.
Ging allemaal prima tot we terugkwamen; de honden kwamen ons begroeten, het liep allemaal waarschijnlijk te opgewonden en te kort langs elkaar en hoppa, Tomas vloog haar aan.Zonder schade dan wel, maar met een hoop herrie en een hevig van zichzelf geschrokken Tomas als gevolg.

Onze zoon woont helaas 80 km verder maar ik kan er wel de voorwaarde aan verbinden dat we steeds eerst even gaan wandelen. En dan de labrador maar aan de lijn als ze niet bij hem uit de buurt kan blijven.
Met onze honden naar hun kan ook, daar is meer ruimte maar het was eerst wel Tomas' huis. Geen idee of dat dan nog van invloed is.

[blondie]

Als je het zelf ook fijner vind dat de honden samen in huis ook normaal elkaar leren te accepteren zou ik inderdaad ook veel samen buiten oplopen.
Toen ik hier Jol wilde introduceren in huis ging dat prima omdat Finn de reu de buffer tussen de twee dames was. Na een akkefietje buiten tussen de twee teven was ik zelf terug bij af. Ik vertrouwde het niet meer.
Finn viel weg en Jol zou bij ons komen wonen. Voor mijn eigen zekerheid heb ik toen Jol weer in huis werd gehaald Bluf een muiltje om gedaan.
Daardoor werd ik zekerder en kon ik rustiger reageren. Ik merkte toen overigens wel dat niet Bluf, maar Jol degene was die erg intolerant was.
Beide honden vervolgens wel verbaal uit elkaar gehouden, en eigenlijk een uur later was de situatie al zo dat ik niet bang meer was dat Bluf wat zou doen en heb ik het muiltje afgedaan. Wel bleven we opletten op stress signalen of claimgedrag.
Misschien heb je wat aan mijn input.

[Jackira]

Wij passen ook af en toe op de hond van onze zoon en schoondochter. Maar we hebben een hek in huis gemaakt. Ongeveer op de helft tussen woonkamer en keuken met een hek wat normaal gebruikt wordt als puppyren.

Ik vertrouw Buck niet met de drukke Flip (10 maanden is hij) dus vandaar. Met Dino gaat het wel goed en Beer. Balou moet er niks van hebben, maar die zal hem ook niks doen. Snauwt alleen. Dat vind ik niet erg. Hij mag alleen Balou niet lastig vallen want ze is oud en loopt wat moeizaam, dan stuur ik Flip er bij weg.

Dus Buck en Flip houden we uit elkaar. Het hek is ook makkelijk weer weg te halen.

We doen het op die manier omdat ik graag wil dat ze hun hond mee kunnen nemen want die hoort er gewoon bij. Op deze manier gaat dat prima. Meestal zitten onze honden in de huiskamer en Flip in het gedeelte van de keuken. Keuken is bijna net zo groot als huiskamer. En met de afgelopen verjaardagsvisite hebben we onze honden in de keuken gedaan want die zijn oud en slapen overal doorheen, en Flip wil niet alleen in de keuken zitten als iedereen binnen zit, logisch. Ging perfect.

Ik zou als honden echt niet met elkaar overweg kunnen geen onrust zaaien, en ze scheiden. Want Thomas is toch ook al wat ouder? Ik vind dat dan echt sneu worden bij mijn eigen honden.

[Marjoleine]

Haha, ik ben net zo'n stresskip als jij, ik zie ze ook volledig opgevreten worden, maar de waarheid is dat dat best meevalt.
Dus ik snap je wel hoor, en Martin snap ik ook.

Maar het zou best kunnen werken als je eerst gaat wandelen en dan Tomas en de teef beide op een plek legt en verder geen gewandel. Ik weet wel hoe Tomas is (en Willemijn ook ), maar als je hem wat kort houd, juist bij drukte, en de teef ook? Dat zou goed moeten gaan.
Daar moet Martin dan wel even goed in mee. Juist omdat deze teef vaker gaat komen moet dat wel in harmonie komen.
Even met je slof op tafel slaan dus

[Marie-Josée]

Tomas is 11 en de labrador 10 dus beide honden zijn niet meer de jongsten.
Voordat ze zouden komen schoot me te binnen dat ons tweetal al 3 weken aan het kwakkelen is met maag en darmen en dat schijnt erg besmettelijk te zijn ( veel honden hebben dat nu) dus ik heb hun gewaarschuwd, maar de keuze aan hun gelaten. Ze kozen ervoor om haar thuis te laten wat mij mooi de gelegenheid bood mijn twijfels over de bruuske aanpak te uiten en daar waren ze het wel mee eens. Ik heb een dekentje meegegeven waar de dame op mag liggen en als het vol zit van haar geur komt het hier te liggen zodat onze honden alvast aan de geur wennen.
Ze hoort er nu zeker ook bij vinden wij, zeker omdat ze na 10 jaar veel alleen te zijn geweest ( ze zat bij de werkende ouders van schoondochter altijd buiten) nu het gezelschap opzoekt en niet meer wil missen De emigratie, alhoewel voor haar gewoon een verhuizing, zal daar ook aan bijgedragen hebben.
We gaan het doen zoals jullie ook al adviseren, alleen het scheiden gaat hier niet, de keuken is te open om af te scheiden, dan zou alleen de hal in aanmerking komen want daar zit een glazen deur in maar ik denk dat geen van de honden het prettig vindt apart gezet te worden. Lijntje eraan als ze goed moegewandeld zijn moet ook kunnen hoop ik.
Iedereen hier is het er nu ook mee eens.
De slof op tafel is aanvaard

[ranetje]

Was een goeie slof

[Marie-Josée]

En voor moeders sloffen hebben ze respect leren hebben

[Marjoleine]

Haha, klein maatje, maar toch, wel een slof!

[Jackira]

Om te scheiden heb ik een puppyren, met 8 panelen van 80 breed. Die kun je aan elkaar vastmaken dus dan heb je 6.40 meter lengte aan hek. Met 1 deurpaneel erbij. De hekken zijn 1 meter hoog. Dus op zich kun je ook heel open ruimtes daarmee van elkaar afscheiden. Wij hebben ook keuken en woonkamer aan elkaar vast.

Als tip voor als het echt niet zou gaan

[Marie-Josée]

Haha, klein maatje, maar toch, wel een slof!

Sjjjjt, ik heb mijn oudste zoon daar ooit een blauw oog mee bezorgd. Hij zat buiten mijn bereik te etteren en ik schoot letterlijk uit mijn slof. Normaal kan ik niet mikken maar de slof trof doel

Om te scheiden heb ik een puppyren, met 8 panelen van 80 breed. Die kun je aan elkaar vastmaken dus dan heb je 6.40 meter lengte aan hek. Met 1 deurpaneel erbij. De hekken zijn 1 meter hoog. Dus op zich kun je ook heel open ruimtes daarmee van elkaar afscheiden. Wij hebben ook keuken en woonkamer aan elkaar vast.

Als tip voor als het echt niet zou gaan

Oh goeie tip! Voor de twijfelmomenten als ze hier logeert en ik naar de wc moet

[Hanneke2]

Tomas is 11 en de labrador 10 dus beide honden zijn niet meer de jongsten.
Voordat ze zouden komen schoot me te binnen dat ons tweetal al 3 weken aan het kwakkelen is met maag en darmen en dat schijnt erg besmettelijk te zijn ( veel honden hebben dat nu) dus ik heb hun gewaarschuwd, maar de keuze aan hun gelaten. Ze kozen ervoor om haar thuis te laten wat mij mooi de gelegenheid bood mijn twijfels over de bruuske aanpak te uiten en daar waren ze het wel mee eens. Ik heb een dekentje meegegeven waar de dame op mag liggen en als het vol zit van haar geur komt het hier te liggen zodat onze honden alvast aan de geur wennen.
Ze hoort er nu zeker ook bij vinden wij, zeker omdat ze na 10 jaar veel alleen te zijn geweest ( ze zat bij de werkende ouders van schoondochter altijd buiten) nu het gezelschap opzoekt en niet meer wil missen De emigratie, alhoewel voor haar gewoon een verhuizing, zal daar ook aan bijgedragen hebben.
We gaan het doen zoals jullie ook al adviseren, alleen het scheiden gaat hier niet, de keuken is te open om af te scheiden, dan zou alleen de hal in aanmerking komen want daar zit een glazen deur in maar ik denk dat geen van de honden het prettig vindt apart gezet te worden. Lijntje eraan als ze goed moegewandeld zijn moet ook kunnen hoop ik.
Iedereen hier is het er nu ook mee eens.
De slof op tafel is aanvaard

Nou, de eerste stap is alvast gezet.

[Marie-Josée]

Bedankt voor het meedenken iedereen, ik heb aan elk berichtje iets omdat ik er veel bruikbaars uithaal of omdat het mijn gedachten over de aanpak bevestigt.
Tomas is helemaal geen moeilijke hond zolang je hem maar niet in situaties brengt die hij niet aankan en dat is eigenlijk alleen de omgang met honden die hij niet vertrouwt. Dus daar waar dat niet te voorkomen is moet ik gewoon nog wat duidelijker zijn, ook voor mezelf. Hij mag niet uitvallen als ze uit zijn buurt blijft en we straffen niet als hij eenmaal uitgevallen is want dan is hij al bang genoeg, maar hij mag wel aangeven dat ze te dichtbij komt. Zo deed hij dat met pupje Sancho in het begin ook. De kennismaking ging toen eigenlijk heel lief en voorzichtig maar Sancho begon bij voorbaat te gillen. Toen wist Tomas niet meer wat hij met het kleine ding moest en snauwde hem voortaan weg. Toen Sancho dat eenmaal doorhad ( dat duurde wel even want Sancho heeft een harde kop en al spelend kwam hij ook wel eens per ongeluk te dicht bij Tomas ) was er niets meer aan de hand. Nu gaat het geweldig samen al zullen ze b.v nooit tegen elkaar aan liggen.
Als ik vroeger had kunnen voorzien hoe gevoelig Tomas eigenlijk is had ik zijn puppytijd heel anders aangepakt maar ik kreeg na zelfverzekerde reuen ineens een hond met een heel gevoelig zieltje en daar heb ik zelf een fout gemaakt; ik had hem veel meer in bescherming moeten nemen en niet de heersende trend moeten volgen van; zelf uitzoeken, daar wordt hij zekerder van. Daar moeten we het nu dus mee doen.
Ik hoop dat dit goedkomt maar dat vertrouwen heb ik er wel in.Ik hou jullie op de hoogte en ideeën blijven welkom