Semi-los aan de lange lijn, al doen of niet?

[Hanneke2]

Ik zit weer eens vreselijk te twijfelen.

Ik heb een lange lijn liggen van 10 meter, en ik zat te denken om die morgen aan Toto te hangen, zoonlief mee te nemen naar het park en Tot dan heen en weer te laten rennen tussen ons voor een koekje. Eerst binnen die 10 meter en dus nog vast, en dan verder uit elkaar en die lijn loslaten. Het risico bestaat dan natuurlijk dat hij op enig moment iets ziet wat toch interessanter is en daar op afgaat, en dan is 10 meter natuurlijk helemaal niks.

Aan de lijn heeft hij momenteel wisselend aandacht voor me. Soms is hij vooral bezig met overal snuffelen en kijken, af en toe kijkt hij wel uit zichzelf naar me, en dat wordt uiteraard beloond. Het commando TOTOKOEKJE? beheerst hij al erg goed. Dan staat hij dus echt direct naast me. En als hij in de tuin loopt en ik fluit, komt hij ook vrijwel direct, maar buiten de tuin is natuurlijk wel hele andere koek. Apporteren doet hij graag en dat is misschien ook iets wat we buiten eerst aan die lijn kunnen proberen. Het verbaast me een beetje dat hij met apporteren ook nauwelijks van ophouden weet. Lilo heeft het nut van apporteren nooit gezien, en Jack apporteerde een balletje of knuffel heel enthousiast drie keer en dan werd het saai. In huis probeer ik hem nu LAATSTEKEER duidelijk te maken als het mooi geweest is, en daarna negeer ik even, anders blijft hij knuffels in mijn handen douwen.

Aan de ene kant denk ik van 'Ik kan ook nog wel een tijdje wachten, hij is hier nog maar zo kort, geen risico's nemen'. Aan de andere kant is hij zo toe aan echt rennen, hij maakt af en toe luchtsprongen om dan het begin van een sprint in te zetten, maar ja, hij weet inmiddels ook wel dat die flex ophoudt bij 8 meter.

Mijn twijfel zit hem eigenlijk vooral in het feit dat ik nog geen idee heb hoe ver hij gaat als hij echt gaat, en in hoeverre hij het concept van 'altijd terugkomen waar we elkaar het laatst hebben gezien' kent. En tuurlijk is er al een band tussen ons en ik denk dat hij het prima naar zijn zin heeft hier, maar het is wel een slimme zelfstandige stiknieuwsgierige hond met wellicht een forse dosis jachtinstinct. Hij is op straat gevonden toen hij een maand of 6,7 was, en dat zie ik ook wel terug. Net als Jack (ook van straat geplukt) heel erg gefocust op vreten en vreten zoeken. Lilo heeft nooit op straat geleefd en heeft dat buiten naar vreten zoeken veel minder.

Toto is ook enorm gefocust op vogels, veel meer dan Jack was of Lilo is. Misschien dat hij ooit een jonge vogel heeft kunnen vangen en opvreten, we zullen het nooit weten. Eigenlijk vind ik dat wel weer gunstig, aangezien vogels niet door de weilanden gaan rennen met die podenco erachteraan.

Maar goed, ik twijfel dus. Morgen gaan proberen en als het goed lijkt te gaan die lijn loslaten, of wachten? Als die lijn eenmaal los is gelaten, is de geest uit de fles, dan ga ik niet de dag erna niet even loslaten.

Ik moet bekennen dat ik eigenlijk vooral tegenargumenten zoek om te weerleggen. Het is een redelijk veilig, overzichtelijk losloopgebied, Toto kent de weg naar huis en hoeft geen wegen over te steken. Hij is soms wat onzeker en voorzichtig, maar zeker geen angstige hond die snel de paniek in schiet. Ik ga stukken rodiworst meenemen.

Doen of niet?

[LongFields]

Is er een omheind uitlaatveld in de buurt of op korte afstand? Dan zou ik het daar proberen op de manier die je beschreven hebt. Als dat er niet is zou ik het persoonlijk nu nog niet aandurven op grotere afstand dan je lijn lang is.

[Caro.]

Ik dacht ook meteen aan een omheind veld ofzo om het te proberen.
Ik zou het nog niet aandurven nu, zeker niet met die jachtdrift erin; als hij gaat, dan gaat hij hard en is hij binnen een paar seconde verdwenen.
Heb je niet nog een langere lijn of een kennis met een grote tuin waarin je meer kan oefenen?

[Hanneke2]

Is er een omheind uitlaatveld in de buurt of op korte afstand? Dan zou ik het daar proberen op de manier die je beschreven hebt. Als dat er niet is zou ik het persoonlijk nu nog niet aandurven op grotere afstand dan je lijn lang is.

In het andere park hier aan de overkant van de (drukke) weg is een omheind veldje, ongeveer twee keer zo groot als mijn tuin. Dat is dus geen optie, want daar kan hij niet rennen. Bovendien is dat hekje eromheen iets van een meter, dat is geen omheining voor Toetje.

Maar jij zou dus wachten. En waar wacht je dan op? Wat zou je doen in de tussentijd?

Ik ben nl. ook een beetje bang om te lang te wachten. Bij podenco's is dat rennen zo ongeveer de eerste levensbehoefte, en ik heb het idee dat als ze een tijdje niet kunnen rennen, dat je de druk op de ketel alsmaar vergroot. Ik bedoel, stel dat ik gek gezegd nog maanden zou wachten met loslaten, dan komt die hond echt nooit meer terug, dan ploft die ketel en dan rent hij tot hij erbij neervalt.

Het is best lastig. Soms wilde ik dat ik een braaf baasgericht ras had gekozen. Heel soms denk ik dat. En dan kijk ik naar Toto en dan zijn die gedachtes weer verdwenen als sneeuw voor de zon.

[Hanneke2]

Ik dacht ook meteen aan een omheind veld ofzo om het te proberen.
Ik zou het nog niet aandurven nu, zeker niet met die jachtdrift erin; als hij gaat, dan gaat hij hard en is hij binnen een paar seconde verdwenen.
Heb je niet nog een langere lijn of een kennis met een grote tuin waarin je meer kan oefenen?

Ik kan er nog 30 meter waslijn aan vastmaken, maar als hij echt gaat is dat ook zinloos. De keren dat Lilo en Jack echt de benen namen was dat wel tien keer een waslijn. En een grotere tuin blijft een tuin, hij kan daar niet uitrennen.

En aan jou ook de vraag: wat zou je dan nog meer gaan oefenen? Gehoorzaamheid is zo heel relatief bij een podenco. Ik kan mezelf alleen nog maar leuker proberen te maken, straffen bij niet luisteren werkt alleen maar averechts.

[Perle]

Misschien zeg ik iets heel dom nu...ben niet zo ervaren met jagende honden...
In wezen ben je bang dat hij zijn jagende neus (of ogen) toch achterna gaat en zijn aandacht niet meer heroriënteert op het baasje met een koekje. Voor dat koekje moet hij dan zelf bewust de keuze maken om zijn gedrag aan te passen. Zijn instinct daarentegen, zou het zomaar kunnen overnemen. Dus mss hem net aanspreken op die neiging?
Aangezien hij graag apporteert: zou je een apport kunnen vastmaken aan een andere lange lijn, en dan zoon (of je kan de rollen omdraaien en het zelf doen ) met dat apport over de grond slepend laten wegrennen. Zo wordt zijn instinct gericht op een prikkel die jullie in de hand hebben. En heeft hij dus minder aandacht over voor de omgeving. Bovendien leert hij dat, wanneer de jachtzin opduikt, hij 'bevrediging' daarvan kan vinden bij jullie.

Of zoiets . Erg moeilijk uit te leggen zo...

[Hanneke2]

Misschien zeg ik iets heel dom nu...ben niet zo ervaren met jagende honden...
In wezen ben je bang dat hij zijn jagende neus (of ogen) toch achterna gaat en zijn aandacht niet meer heroriënteert op het baasje met een koekje. Voor dat koekje moet hij dan zelf bewust de keuze maken om zijn gedrag aan te passen. Zijn instinct daarentegen, zou het zomaar kunnen overnemen. Dus mss hem net aanspreken op die neiging?
Aangezien hij graag apporteert: zou je een apport kunnen vastmaken aan een andere lange lijn, en dan zoon (of je kan de rollen omdraaien en het zelf doen ) met dat rapport over de grond slepend laten wegrennen. Zo wordt zijn instinct gericht op een prikkel die jullie in de hand hebben. En heeft hij dus minder aandacht over voor de omgeving. Bovendien leert hij dat, wanneer de jachtzin opduikt, hij 'bevrediging' daarvan kan vinden bij jullie.

Of zoiets . Erg moeilijk uit te leggen zo...

Dat is helemaal geen gek idee! En je legt het prima uit. De truuk bij die podi's is vaak verrassen, en als we opeens een boterham met leverworst aan een lijn haken en daar mee gaan rennen is dat enorm spannend en leuk. Ik vind het een superidee, dankjewel!

[Caro.]

Ik dacht ook meteen aan een omheind veld ofzo om het te proberen.
Ik zou het nog niet aandurven nu, zeker niet met die jachtdrift erin; als hij gaat, dan gaat hij hard en is hij binnen een paar seconde verdwenen.
Heb je niet nog een langere lijn of een kennis met een grote tuin waarin je meer kan oefenen?

Ik kan er nog 30 meter waslijn aan vastmaken, maar als hij echt gaat is dat ook zinloos. De keren dat Lilo en Jack echt de benen namen was dat wel tien keer een waslijn. En een grotere tuin blijft een tuin, hij kan daar niet uitrennen.

En aan jou ook de vraag: wat zou je dan nog meer gaan oefenen? Gehoorzaamheid is zo heel relatief bij een podenco. Ik kan mezelf alleen nog maar leuker proberen te maken, straffen bij niet luisteren werkt alleen maar averechts.

Ik zou wachten totdat alles meer vertrouwt is voor hem: dus de weg goed kennen in de buurt, jou meer vertrouwen zodat hij weer
terugkomt bij je en ook niet bij angst wegrent.
Dus puur de tijd en de omgang met de hond.

Overigens vind ik het idee van Perke ook een hele goede en sowieso als hij dol op eten is (?) dan echt super lekkere dingen voor
hem meenemen: ook Puchu luistert beter bij leverworst dan een Frolic brokje

[dagmar88]

Ik had Pjotr best snel los met een lange lijn er aan, maar in het begin in een groep honden. Daar bleef hij vanzelf bij in de buurt.

[Paisley]

Ik gooi mijn opvangers tot nu toe zonder uitzondering gewoon dag 1 al los. Geen lange lijnen, maar op hoop van zegen. Is tot nu toe altijd goed gegaan. Bij een angstige hond zou ik het niet doen maar die heb ik nog niet gehad.

Dus ik zou t gewoon lekker doen.

[ellen en de birmanen]

als je twijfelt niet doen. ik heb Lorraine na 3 weken los gegooid. nu was ze wel een week na aankomst loops maar oke. eerst aan de lange flex, toen aan de lange lijn, toen de lange lijn gewoon los achter haar laten slingeren en vervolgens helemaal los. wel op getraind met naar je toe komen is koekje er in. roepen is koekje erin.
ellen

[Laura84]

Fix liep na 1 dag al los mee maar goed, dat is een herder

[jacq1970]

Ik zou het niet doen.. nog even wachten.. zoek een plek op waar hij enigszins veilig zou los kunnen als t'leesten of de hilversumse hei..dat heeft nog iets van een omheining al is bij het leesten wel aardig wat wild en op de hoornboegse hei ( Hilversum) dat zo goed als niet het geval... weetje als hij de benen neemt en je hem niet meer terug kan roepen oid zijn de rapen gaar.. neem nog geen risico ga de band samen opbouwen, je weet zelf ook dat je pas na enige tijd iets kan zeggen over het ware aard van je hond, het duurt even voordat ze hun rugzakje uitpakken, denk niet dat je je dier al kan inschatten wb loslopen.

[Hanneke2]

Iedereen bedankt voor het meedenken! Ik heb het nog niet gedaan, maar ik zit wel te overwegen om met die lange lijn te gaan lopen omdat ik echt horendol wordt van die flex. Vandaag zat er bijna een andere hond in vast, dat werd een koprol over Toto heen die zich helemaal gek schrok.

Ik zou het niet doen.. nog even wachten.. zoek een plek op waar hij enigszins veilig zou los kunnen als t'leesten of de hilversumse hei..dat heeft nog iets van een omheining al is bij het leesten wel aardig wat wild en op de hoornboegse hei ( Hilversum) dat zo goed als niet het geval... weetje als hij de benen neemt en je hem niet meer terug kan roepen oid zijn de rapen gaar.. neem nog geen risico ga de band samen opbouwen, je weet zelf ook dat je pas na enige tijd iets kan zeggen over het ware aard van je hond, het duurt even voordat ze hun rugzakje uitpakken, denk niet dat je je dier al kan inschatten wb loslopen.

Ik ben het deels met je eens, maar niet wat betreft de plek. Ik zou juist een nieuwe hond nooit mee durven nemen naar vreemd gebied. Zelfs niet aangelijnd.

Daarom loop ik juist steeds dezelfde route naar, en in steeds hetzelfde losloopgebied, naast wat korte rondjes in de buurt. Daarom mijd ik het andere losloopgebied hier nog (is wel iets dichterbij, maar we zouden een drukke weg over moeten steken). Als Toto de benen zou nemen in 'ons' losloopgebied, weet hij in het allerergste geval de veilige weg naar huis, en ik ben ervan overtuigd dat hij dit absoluut al als zijn 'thuis' ziet. Verdwaald in vreemd gebied, daar krijg je volgens mij juist langdurig vermiste of dooie honden van.

Ik denk dat ik het niet ga 'plannen', maar gewoon ga wachten op het juiste moment, met leuke speelvriendjes en een stel bekende bazen. En dat kan dan morgen of volgende week zijn, we zien wel.

[Charlie]

Jaren geleden hadden wij een duitse herder uit Spanje geadopteerd. Tenminste dat dachten we. Achteraf bleek dat er ook heel veel podenco in zat. Aangezien we in het begin dachten dat het een echte duitse herder was, dachten we dat hem wel los konden laten. Herders blijven toch meestal bij hun baas.

Nou mooi niet natuurlijk : het podenco jachtinstinct vierde hoogtij. Hij zag een konijn, erachter aan en ja hoor hij had hem te pakken. Dit vergde dus een andere aanpak. Inderdaad een 10 meter lijn en hem van de een naar de ander laten lopen.

Dan proberen uit te vissen welk beloningssnoepje hij het lekkerste vond. Als je weet waar ik allemaal mee in mijn zak heb rondgelopen..... je kom me van ver al ruiken. Het lekkerste vond hij namelijk camembert en stinkende visjes. Daar zou hij een moord voor gedaan hebben.

Uiteindelijk is het allemaal goed gekomen en kon ik op een normale manier met hem wandelen. Zelfs kon hij ook los lopen, wel in een omgeving waar ik overzicht had.

[Valerie]

Misschien vindt hij een flirtpole ook leuk om mee te spelen?





Het is de bedoeling om het over de grond te laten gaan.. niet de hond te laten springen dus zoals bij deze man:

https://www.youtube.com/watch?v=sEJJxJ9G05A

[Lunatic]

Het gaat om je eigen gevoel en jou vertrouwen in de situatie.

Toen wij Max kregen was ons ook verteld dat hij absoluut niet los kon, hij ging z'n neus achterna en weg was hij. Ik heb heel hard aan de band tussen hem en mij gewerkt en binnen 2 weken liep hij in het bos los, ik had er vertrouwen in dat hij én bij de andere honden zou blijven en bij mij, wamt ik had heel veel lekkers bij me...en komen als ik roep levert de jackpot op

Mart was er een stuk onzekerder over, wat hij dan ook uitstraalde, dus als hij alleen met de honden ging lopen dan kwam Max niet los, dan liep hij aan de flex, dit heeft een maand of 3 geduurd.
Het gaat dus om je eigen gevoel, heb jij er vertrouwen in dan straal je dat ook naar je hond uit is mijn ervaring.

Maar waarom niet aan een lange lijn van 10 of 20 meter die je desnoods aan een heupgordel vastmaakt, dan heeft hij behoorlijk wat beweegruimte en kan jij kijken hoe hij het doet, waar de eventuele aandachtspunten liggen en kan je lekker trainen op terug komen. Zo zou ik het doen denk ik met een hond waar ik over twijfel maar die wel beweging nodig heeft!

[jacq1970]

Iedereen bedankt voor het meedenken! Ik heb het nog niet gedaan, maar ik zit wel te overwegen om met die lange lijn te gaan lopen omdat ik echt horendol wordt van die flex. Vandaag zat er bijna een andere hond in vast, dat werd een koprol over Toto heen die zich helemaal gek schrok.

Ik zou het niet doen.. nog even wachten.. zoek een plek op waar hij enigszins veilig zou los kunnen als t'leesten of de hilversumse hei..dat heeft nog iets van een omheining al is bij het leesten wel aardig wat wild en op de hoornboegse hei ( Hilversum) dat zo goed als niet het geval... weetje als hij de benen neemt en je hem niet meer terug kan roepen oid zijn de rapen gaar.. neem nog geen risico ga de band samen opbouwen, je weet zelf ook dat je pas na enige tijd iets kan zeggen over het ware aard van je hond, het duurt even voordat ze hun rugzakje uitpakken, denk niet dat je je dier al kan inschatten wb loslopen.

Ik ben het deels met je eens, maar niet wat betreft de plek. Ik zou juist een nieuwe hond nooit mee durven nemen naar vreemd gebied. Zelfs niet aangelijnd.

Daarom loop ik juist steeds dezelfde route naar, en in steeds hetzelfde losloopgebied, naast wat korte rondjes in de buurt. Daarom mijd ik het andere losloopgebied hier nog (is wel iets dichterbij, maar we zouden een drukke weg over moeten steken). Als Toto de benen zou nemen in 'ons' losloopgebied, weet hij in het allerergste geval de veilige weg naar huis, en ik ben ervan overtuigd dat hij dit absoluut al als zijn 'thuis' ziet. Verdwaald in vreemd gebied, daar krijg je volgens mij juist langdurig vermiste of dooie honden van.

Ik denk dat ik het niet ga 'plannen', maar gewoon ga wachten op het juiste moment, met leuke speelvriendjes en een stel bekende bazen. En dat kan dan morgen of volgende week zijn, we zien wel.

De laatste jaren heb ik en vele discussie als deze gevoerd uiteraard.. wat ik veelal gehoord hebt en wat mij ook bij mijn honden zelf is opgevallen dat is dat honden beter op je letten en bij je blijven op vreemd terrein... uiteraard moet je dan wel een band met je hond hebben en je hond niet angstig zijn maar zelfs Samara kon beter los op veilige plekken waar ze minder bekend was dan hier op de dijk, Bowie is ook veel vrijer en zelfstandiger op bekendere plekken dan bv een nieuw strand.
Ook tijdens wandelingen met mensen met niet (half) windhonden werd dat vaak aangegeven, dus in zover jou redenatie ben ik het niet met je eens.
Ik denk dat je hetzelf wel merkt wanneer de hond los kan, maar doe het niet te vlug als in een gevoel van " ohh hij moet los anders is hij zooo ongelukkig" ..een maand later wordt hij niet ongelukkiger van.

[Hanneke2]

Het gaat om je eigen gevoel en jou vertrouwen in de situatie.

Toen wij Max kregen was ons ook verteld dat hij absoluut niet los kon, hij ging z'n neus achterna en weg was hij. Ik heb heel hard aan de band tussen hem en mij gewerkt en binnen 2 weken liep hij in het bos los, ik had er vertrouwen in dat hij én bij de andere honden zou blijven en bij mij, wamt ik had heel veel lekkers bij me...en komen als ik roep levert de jackpot op

Mart was er een stuk onzekerder over, wat hij dan ook uitstraalde, dus als hij alleen met de honden ging lopen dan kwam Max niet los, dan liep hij aan de flex, dit heeft een maand of 3 geduurd.
Het gaat dus om je eigen gevoel, heb jij er vertrouwen in dan straal je dat ook naar je hond uit is mijn ervaring.

Maar waarom niet aan een lange lijn van 10 of 20 meter die je desnoods aan een heupgordel vastmaakt, dan heeft hij behoorlijk wat beweegruimte en kan jij kijken hoe hij het doet, waar de eventuele aandachtspunten liggen en kan je lekker trainen op terug komen. Zo zou ik het doen denk ik met een hond waar ik over twijfel maar die wel beweging nodig heeft!

Ja, ik ga morgen met een lange lijn lopen. Rodiworst mee, speeltje mee, eens kijken hoe dat gaat.

[Hanneke2]

Iedereen bedankt voor het meedenken! Ik heb het nog niet gedaan, maar ik zit wel te overwegen om met die lange lijn te gaan lopen omdat ik echt horendol wordt van die flex. Vandaag zat er bijna een andere hond in vast, dat werd een koprol over Toto heen die zich helemaal gek schrok.

Ik zou het niet doen.. nog even wachten.. zoek een plek op waar hij enigszins veilig zou los kunnen als t'leesten of de hilversumse hei..dat heeft nog iets van een omheining al is bij het leesten wel aardig wat wild en op de hoornboegse hei ( Hilversum) dat zo goed als niet het geval... weetje als hij de benen neemt en je hem niet meer terug kan roepen oid zijn de rapen gaar.. neem nog geen risico ga de band samen opbouwen, je weet zelf ook dat je pas na enige tijd iets kan zeggen over het ware aard van je hond, het duurt even voordat ze hun rugzakje uitpakken, denk niet dat je je dier al kan inschatten wb loslopen.

Ik ben het deels met je eens, maar niet wat betreft de plek. Ik zou juist een nieuwe hond nooit mee durven nemen naar vreemd gebied. Zelfs niet aangelijnd.

Daarom loop ik juist steeds dezelfde route naar, en in steeds hetzelfde losloopgebied, naast wat korte rondjes in de buurt. Daarom mijd ik het andere losloopgebied hier nog (is wel iets dichterbij, maar we zouden een drukke weg over moeten steken). Als Toto de benen zou nemen in 'ons' losloopgebied, weet hij in het allerergste geval de veilige weg naar huis, en ik ben ervan overtuigd dat hij dit absoluut al als zijn 'thuis' ziet. Verdwaald in vreemd gebied, daar krijg je volgens mij juist langdurig vermiste of dooie honden van.

Ik denk dat ik het niet ga 'plannen', maar gewoon ga wachten op het juiste moment, met leuke speelvriendjes en een stel bekende bazen. En dat kan dan morgen of volgende week zijn, we zien wel.

De laatste jaren heb ik en vele discussie als deze gevoerd uiteraard.. wat ik veelal gehoord hebt en wat mij ook bij mijn honden zelf is opgevallen dat is dat honden beter op je letten en bij je blijven op vreemd terrein... uiteraard moet je dan wel een band met je hond hebben en je hond niet angstig zijn maar zelfs Samara kon beter los op veilige plekken waar ze minder bekend was dan hier op de dijk, Bowie is ook veel vrijer en zelfstandiger op bekendere plekken dan bv een nieuw strand.
Ook tijdens wandelingen met mensen met niet (half) windhonden werd dat vaak aangegeven, dus in zover jou redenatie ben ik het niet met je eens.
Ik denk dat je hetzelf wel merkt wanneer de hond los kan, maar doe het niet te vlug als in een gevoel van " ohh hij moet los anders is hij zooo ongelukkig" ..een maand later wordt hij niet ongelukkiger van.

Ik denk dat we het over twee verschillende dingen hebben. Ik geloof zeker wel dat honden in vreemd gebied beter op je letten, dus dan verklein je het risico van de benen nemen. Maar het gaat mij erom dat ALS een hond de benen neemt, dat je het risico verkleint dat hij verdwaalt.

[Hanneke2]

Kun je hem niet lekker naast de fiets meenemen?

Dat lijkt me geen strak plan, tenzij ik in de krant wil komen. Toto stuitert, en heeft nog geen notie van netjes naast lopen, dus dat worden opzienbarende ongelukken. Bovendien weet ik niet precies hoe hard een podenco rent (50 km per uur ofzo?), maar volgens mij mag je niet eens zo hard op een omafiets.

[Paisley]

Ik gooi liever de eerste keer los in voor de hond onbekend gebied. Bekend voor mij, onbekend voor de hond. Als hij zijn eigen routes al kent, wordt hij zelfstandiger, lijkt me. Mijn eigen hond kan zich soms verschrikkelijk misdragen in bekend gebied, maar in onbekend gebied heeft ze me nodig en is hartstikke braaf.

Ik gooi tot nu toe altijd aan het begin de nieuwe hond los omdat gebrek aan vertrouwen in de omgeving ervoor zorgt dat ze meer aan hun vaste baken hangen - namelijk mij en mijn andere hond. (overigens echt alleen wanneer de hond geen paniekvogel is. In paniek doen honden gekke dingen).

Ik heb mijn laatste opvangertje maar kort gehad, maar de eerste dagen bleef hij dicht bij me. Ik heb toen al wat kunnen werken aan de eerste stappen in het hierkomen. Toen hij wat zelfstandiger werd, ging hij verder weg en kon ik gebruik maken van de basis die ik de eerste dagen had gelegd toen hij mij nog harder nodig had.
Eén van mijn andere opvanghonden was een fanatieke jager maar de 'uitdagingen' in het loslopen begonnen pas na een paar weken. Maar toen had ik al redelijk appel en bleef het toch doenlijk om haar los te laten lopen.

Een zekere mate van 'onverschilligheid' helpt ook, of beter gezegd: vertrouwen dat het goed gaat. Ik zie wel eens mensen die via onze stichting een hond hebben, hem los doen en gelijk gaan lopen roepen en lokken. Dat doe ik niet. Aflijnen, doorlopen en zoek t uit. Honden zijn eerder geneigd om iemand te volgen die lekker doorloopt en geen aandacht heeft voor de hond, dan iemand die zich steeds op de hond richt.
Als ze zijn uitgeraasd (vaak is het de allereerste keer in hun leven dat ze hun poten kunnen strekken) roep ik een keer, en als ze niet komen draai ik om en loop de andere kant op. Dat helpt tot nu toe altijd.

Zo heb ik ook grote doorbraak gemaakt in aan de voet volgen los van de lijn bij Mayke, zowel op het trainingsveld als in het natuurgebied. 1 keer commando volgen - en doorlopen, niet achterom kijken waar mijn hond blijft. Dan volgt ze. Als ik steeds oogcontact en aandacht probeer vast te houden al dan niet met voer, dan gaat ze lopen rotzakken en ontsnapt ze vroeg of laat.

[dre]

Ik gooi mijn opvangers tot nu toe zonder uitzondering gewoon dag 1 al los.

Ik gooi liever de eerste keer los in voor de hond onbekend gebied. Bekend voor mij, onbekend voor de hond.

Ik vind het dodelijk (advies) om een hond die net in Nederland is, voor het "eerst" buiten een asiel, onbekend met alles en niet gewend aan onze maatschappij gelijk al los te laten op de wandeling. En dat vind ik niet eens alleen voor honden uit het buitenland gelden, maar voor een heleboel honden die na lange tijd asielleven in huis komen. Ze "kennen" geen hierkomen en ook geen appel. Het leren hierkomen kan je ook aan de lange lijn, kan ook al vanaf het begin en is voor de hond echt een stuk veiliger.
Want al die ontsnapte en weggelopen honden zijn echt niet allemaal bange honden, dat zijn ook honden die in een situatie gewoon de benen hebben genomen.
Nou ja, ik vind het gewoon één van de domste dingen die je kan doen, een net nieuw aangekomen hond gelijk losgooien en ik hou mijn hart vast voor de eerste hond die jou niet nodig meent te hebben.




@Hanneke, ik heb de lange lijn er gewoon aanhangen en die hou ik altijd vast. Als ik merk dat focus echt bij mij of mijn hond is ben ik geneigd voor die periode de lijn even los te laten en flink te belonen. Je merkt vanzelf als je de lijn gewoon los kan laten tijdens het "gewone" wandelen. En vergeet niet af te wisselen, dus dan eens heen en weer roepen en met zoon snoepjes delen, dan eens een apportje weggooien, dan eens het samen op een rennen zetten en dat alles met heel veel koekjes
Je merkt zelf echt wel wanneer hij los kan, je weet genoeg om dat moment aan te voelen.

In het andere park hier aan de overkant van de (drukke) weg is een omheind veldje, ongeveer twee keer zo groot als mijn tuin. Dat is dus geen optie, want daar kan hij niet rennen. Bovendien is dat hekje eromheen iets van een meter, dat is geen omheining voor Toetje.

Wat ik nog wel eens doen, hier is namelijk in het park ook een afgezet speeltuintje. Nieuwe hond los in het afgezette veld, even testen hoe hij reageert, veel koekjes erin stoppen, leuk doen en als je er vertrouwen in hebt gewoon hek openmaken en park inlopen alsof er niets aan de hand is en ondertussen heel veel belonen.

[DeDiana]

Ik ga altijd uit van mijn gevoel: als ik twijfel, doe ik het niet.
Ik moet zeggen dat ik podenco's ook wel erg lastig vind wat dat betreft; het is gewoon een heel ander type hond dan ik ben gewend. En ik heb best wel opvangers gehad met wat jachtinstinct die niet overal los konden, maar podenco's zijn vaak zo oorspronkelijk en dat instinct kan echt héél sterk aanwezig zijn. Dat in combinatie met de grote zelfstandigheid... hmm, ik denk dat ik in jouw situatie zou gaan zoeken naar een geschikte plek waar hij wel kan rennen, waar weinig wild is zodat je het loslopen ook kunt trainen, en waar hij écht niet weg kan.

[Paisley]

Ik gooi mijn opvangers tot nu toe zonder uitzondering gewoon dag 1 al los.

Ik gooi liever de eerste keer los in voor de hond onbekend gebied. Bekend voor mij, onbekend voor de hond.

Ik vind het dodelijk (advies) om een hond die net in Nederland is, voor het "eerst" buiten een asiel, onbekend met alles en niet gewend aan onze maatschappij gelijk al los te laten op de wandeling. En dat vind ik niet eens alleen voor honden uit het buitenland gelden, maar voor een heleboel honden die na lange tijd asielleven in huis komen. Ze "kennen" geen hierkomen en ook geen appel. Het leren hierkomen kan je ook aan de lange lijn, kan ook al vanaf het begin en is voor de hond echt een stuk veiliger.
Want al die ontsnapte en weggelopen honden zijn echt niet allemaal bange honden, dat zijn ook honden die in een situatie gewoon de benen hebben genomen.

Ik ben wel benieuwd, of die honden de benen hebben genomen in de eerste week bij de nieuwe eigenaar, of wanneer de hond zelfvertrouwen genoeg heeft om eens te gaan struinen.
Los meelopen achter een leidersfiguur in een roedel is heel honds. Aan de lijn lopen niet, appel ook niet. Ik beroep me liever op overwicht en vertrouwen dan aangeleerde kunstjes als hierkomen voor een koekje. Bij mijn eigen hond werkt die eerste altijd, die laatste vaak niet....

[DeDiana]

Podenco's zijn echt andere koek Paisley, die hebben meestal niet zoveel boodschap aan leidersfiguren. Dat, in combinatie met een alles-overheersende jachtpassie, maakt dat je ze echt niet zomaar kunt losgooien. Ik merk nu met opvanger Jimi (die gewoon een hond is zoals een hond hoort te zijn) pas hoe enorm dat verschil is met de podenco's die ik heb.

Helemaal eens. Met een hond als Jimi, en driekwart van de honden die ik heb opgevangen, kan dat prima. Die willen je echt niet kwijtraken en dan is omdraaien en de andere kant op lopen al genoeg.
Maar ik vind de meeste podenco's wat dat betreft ook echt andere koek. Er zijn er heus wel met wat minder jachtinstinct of wat meer baasgerichte individuen, maar de meerderheid is gewoon zéér zelfstandig en heeft een enorm jachtinstinct, waarbij ze echt totaal het bestaan van een baas vergeten, en dat makkelijk voor 3 uur of langer.

[Hanneke2]

Update: Vandaag dus voor het eerst aan de lange lijn in plaats van de flex. Het ging geweldig.

Hij kon nu veel makkelijker met andere honden kennismaken en er wat omheen draaien of spelen zonder dat gehannes met die flex, bleef uit zichzelf al bijna constant binnen die tien metergrens van de lijn, dus hij trok nauwelijks. En het leek wel alsof hij twee keer zo goed luisterde als gisteren, kwam telkens netjes als ik riep voor een koekje, en kwam ook uit zichzelf regelmatig even kijken of er nog een koekje te verdienen was. En honden waarvan ik weet dat ze niet zo gesteld zijn op enthousiaste begroetingen, daar kon ik hem veel makkelijker langs loodsen dan aan de flex.

Ik heb twee keer de lijn even losgelaten, een keer toen hij rondjes ging rennen om een boom heen en een keer toen hij met Lilo de struiken in dook en bij het terugkomen allemaal struikgewas dreigde mee te nemen. Maar al met al ging het dus helemaal top.

Enige nadeel is wel dat die lijn ongelofelijk smerig wordt. En ik dus ook, want ik ben er nog niet zo handig in.

Ik heb de lijn vanavond effe in de was gegooid, maar ja het is ook zoiets om dat ding elke dag te wassen. Hoe doen andere mensen dat?

[Paisley]

Podenco's zijn echt andere koek Paisley, die hebben meestal niet zoveel boodschap aan leidersfiguren. Dat, in combinatie met een alles-overheersende jachtpassie, maakt dat je ze echt niet zomaar kunt losgooien. Ik merk nu met opvanger Jimi (die gewoon een hond is zoals een hond hoort te zijn) pas hoe enorm dat verschil is met de podenco's die ik heb.

Je moet het natuurlijk ook aanvoelen, en die intuitie vertrouwen ! De enige podenco die ik ken, is heel baasgericht en zie ik altijd los. Maar juist bij een zelfstandige hond zou ik juist van de onzekerheid van een onbekend gebied gebruik maken en daarmee voorkomen dat de hond denk "Ik ken de weg, ik zie je later wel weer"
En als je een omheind losloop terrein uitkiest, wat kan er dan werkelijk mis gaan, buiten een gekrenkt ego en een illusie armer om?

[Zamunda]

Podenco's zijn echt andere koek Paisley, die hebben meestal niet zoveel boodschap aan leidersfiguren. Dat, in combinatie met een alles-overheersende jachtpassie, maakt dat je ze echt niet zomaar kunt losgooien. Ik merk nu met opvanger Jimi (die gewoon een hond is zoals een hond hoort te zijn) pas hoe enorm dat verschil is met de podenco's die ik heb.

Je moet het natuurlijk ook aanvoelen, en die intuitie vertrouwen ! De enige podenco die ik ken, is heel baasgericht en zie ik altijd los. Maar juist bij een zelfstandige hond zou ik juist van de onzekerheid van een onbekend gebied gebruik maken en daarmee voorkomen dat de hond denk "Ik ken de weg, ik zie je later wel weer"
En als je een omheind losloop terrein uitkiest, wat kan er dan werkelijk mis gaan, buiten een gekrenkt ego en een illusie armer om?

Wat voor omheining heb jij dan voor ogen? Een beetje podenco springt toch zó over elke willekeurige omheining heen ?

[Perle]

Ik heb de lijn vanavond effe in de was gegooid, maar ja het is ook zoiets om dat ding elke dag te wassen. Hoe doen andere mensen dat?

Ik heb antislip-lijnen, synthetisch met rubber er in gestikt. Op de verwarming leggen om te drogen, effe uitschudden, en je kan weer verder. En dan af en toe wassen.