Angst in de auto

[Paisley]

Mijn hond is altijd al een kleine druktemaker in de auto. Tot voor kort was ik altijd bijrijder, en kwam ik er al gauw achter dat Mayke het rustigst is als ik haar bij mijn voeten neem. Ze loopt zich dan de eerste tien minuten op te winden (dat kan ik beperken door dr wat gerust te stellen) en daarna gaat ze slapen.
Afgelopen zomer zijn we zelfs met haar op vakantie geweest met de auto, waar we dagelijks veel kilometers hebben gereden en dat ging hartstikke goed. Dus ik heb altijd gedacht dat als ik een eigen auto hebt, ze er wel aan gewend raakt.

Nu heb ik een eigen auto en krijgt haar angst voor het autorijden een nieuwe intensiteit. Als ik aan het rijden ben, heb ik niet de mogelijkheid om haar gerust te stellen, en nu draait ze volledig door. Ik heb haar op verschillende plekken geprobeerd; achterbank (vast aan een tuig), in een transportbox of in de kofferbak met hondenrek. Ik merk weinig verschil in angstig gedrag. Ik heb vanaf het begin structureel counterconditioning toegepast, dus er gingen hele ladingen kipfilet richting de achterbank tijdens het rijden. Ook ben ik de eerste week alleen korte stukjes gaan rijden naar leuke uitlaatplekken, in de hoop dat ze de associatie van leuke wandelingen met de auto legt.
Desondanks heb ik het gevoel dat het erger wordt. Vandaag heb ik 150km gereden, en 150km naar gepiep moeten luisteren. Ook stresst ze volledig de pan uit en probeert overal op te klimmen; staat zelfs tijdens het rijden op de rugleuning te balanceren met 4 poten.... Ondertussen probeer ik te berispen, en haal haar aan als ze even stil is, zover ik kan tijdens het rijden natuurlijk.

Soms komt ze heel even tot rust op een rustige weg, maar ik hoef maar heel even van het gas af te gaan of te schakelen/sturen, en ze schiet weer overeind en stuitert piepend de hele achterbank over. Ik heb kort geleden een opvanghondje gehad, en zijn aanwezigheid maakte haar wel iets rustiger tijdens het rijden. Echter is die nu weer weg en zijn we terug bij af.

Grappig genoeg vind ze de auto zelf niet eng en springt altijd vrijwillig de auto in. Ook laat ik haar met regelmaat even achter in de auto, wat ze helemaal niet erg vindt. Dan gaat ze rustig liggen slapen. Maar zodra de motor start en er beweging in de auto komt, breekt de pleuris uit.


Heeft iemand de gouden tip?

[DeDiana]

Bij Mila werkte een kleine maat stoffen bench, die fungeerde als een soort holletje, erg goed.
Mila raakte overigens niet zo hysterisch, maar was wel behoorlijk gestrest (hijgen, kwijlen, niet ontspannen). Ook alleen maar als we reden, en dan vooral in de stad met veel drempels, bochten, etc. Op de snelweg was ze al veel rustiger en wachten in een stilstaande auto is nooit een probleem geweest.
Sinds ik die bench heb gebruikt, op de achterbank geklemd tegen de voorstoelen, ging het heel snel beter. Ik heb dat wel gecombineerd met veel spelletjes en clickertraining in en rondom de auto, omdat zij na een tijdje zo'n aversie tegen de auto kreeg, dat ze er ook niet meer in wilde springen.
Nu heb ik alleen nog zo'n autodeken die over het gat tussen de achter- en voorstoelen heen hangt, en is er niets meer aan de hand.

Overigens heb ik in eerste instantie bij Mila ook bachbloesem (op maat gemaakte mix) gebruikt en dat hielp ook wel iets, maar de kleine bench bleek uiteindelijk echt de oplossing.

[Sterre]

Helaas geen gouden tip. Mijn vorige hond een weimaraner herplaatser deed dat ook. Ze sprong ook altijd blij de auto in en als we gingen rijden werd ze een gekooide tijger. Heen en weer en heen en weer lopen achter het rek. Ze piepte of blafte niet. We hebben haar vijf jaar gehad tot haar dood toen ze 12 jaar was. Van alles geprobeerd. Bach druppels. Wagenziekte pillen. Op de achterbank. Enz. Maar het heeft allemaal niets geholpen en het bleef afzien om haar een lange rit mee te nemen. Ik geloof trouwens niet dat het angst was maar meer een onaangenaam gevoel. Dus aan mij heb je niks maar wilde het toch vertellen.

[Paisley]

Ja het is wel echt angst, maar ook in combinatie met protest. Soms doet ze protestblaffen, maar dat berisp ik direct (auw mijn oren) maar aan dat piepen kan ik weinig doen. Tegen het protestblaffen in de achterbak kan ik weinig doen, want ze voelt zich dan te weinig aangesproken ofzo

Bij Mila werkte een kleine maat stoffen bench, die fungeerde als een soort holletje, erg goed.
Mila raakte overigens niet zo hysterisch, maar was wel behoorlijk gestrest (hijgen, kwijlen, niet ontspannen). Ook alleen maar als we reden, en dan vooral in de stad met veel drempels, bochten, etc. Op de snelweg was ze al veel rustiger en wachten in een stilstaande auto is nooit een probleem geweest.
Sinds ik die bench heb gebruikt, op de achterbank geklemd tegen de voorstoelen, ging het heel snel beter. Ik heb dat wel gecombineerd met veel spelletjes en clickertraining in en rondom de auto, omdat zij na een tijdje zo'n aversie tegen de auto kreeg, dat ze er ook niet meer in wilde springen.
Nu heb ik alleen nog zo'n autodeken die over het gat tussen de achter- en voorstoelen heen hangt, en is er niets meer aan de hand.

Overigens heb ik in eerste instantie bij Mila ook bachbloesem (op maat gemaakte mix) gebruikt en dat hielp ook wel iets, maar de kleine bench bleek uiteindelijk echt de oplossing.

Bach is een goed idee, dat heb ik hier nog liggen van de opvanger (die resue dan). Ik heb haar ook in de achterbak gehad met de hoedenplank naar beneden. Klinkt een beetje zielig, maar de kofferbak is heel diep en daar heeft ze genoeg ruimte. Dat heeft ook het holletje-effect en daar doet ze het misschien nog het beste, maar het lijkt me zo benauwd en zo kan ik niet voeren (counterconditioning) dus daarom heb ik haar naar de achterbank verplaatst.
De kunststof transportbox zou ik misschien op de achterbank kunnen zetten, dan kan ik voeren en zit ze toch beschut.

[Lucia]

Als je richting middelen denkt zou het misschien nog een optie zijn om adaptil spray te gebruiken in combinatie met de plek waar ze zit.

Peer was hier bijvoorbeeld onrustig bij het alleen zijn in de auto en ze blaften naar andere honden die langsliepen, sinds ze in een transportbench zitten is geen van deze dingen meer aan de orde. Ik zie dat je al een bench oid gebruikt hebt, maar voor jezelf lijkt me dit ook wel het veiligst.

Misschien een kong geven, mits ze daar natuurlijk bereikbaar voor is.

[ranetje]

Drie van mijn honden begonnen als pup meteen te gillen als de auto in beweging kwam.
Ik heb ze voor de veiligheid vervoerd in een bench, zodat ik niet op ze hoefde te letten tijdens het rijden en ik heb de radio flink hard aangezet.
Ze mochten het zelf uitzoeken.

Dan inderdaad wel alleen uitjes (korte ritjes) naar plekken waar ze graag naar toe wilden en waar we leuke dingen deden.

Na een maand (in een geval twee maanden) was het stil.
Nooit meer geduvel gehad in de auto.

Ik kan niet rijden en me ook nog eens met de honden bemoeien.
Dat vind ik te gevaarlijk.

[Lunatic]

Laat je haar eerst plassen voor ze de auto in gaat?
Dat was bij Luna dé oplossing namelijk, die zat ook altijd te piepen zelfs bij kleine ritjes naar het bos, ze weet tenslotte niet hoelang ze in de auto moet zitten
Als ik haar eerst laat plassen dan piept ze niet, zo simpel was het bij haar.

[Miranda]

Cayuga piept niet (hij is heel erg niet vocaal), maar is zéker niet relaxt in de auto. Hij staat de hele tijd, durft gewoon niet te ontspannen. Hoe lang de rit duurt maakt niet uit. Twee uur rijden is twee uur staan met een strakke bek en veel gehijg.
In de personenauto is dat nog steeds zo.
In de bus is het anders. Ik heb een aangepaste bus, zonder tussenschot en met véél ruimte tussen de stoelen voor.
Als ik hem de ruimte geef om telkens steun te komen zoeken gaat het veel beter. Steun zoeken is pal naast de bestuurdersstoel komen staan en een hand van mij die dan kriebelt. Dat kan ook gewoon. Het is een automaat én er zit geen handrem in (die is elektrisch). Zolang hij dat kan doen gaat hij tussendoor telkens rustig zitten. En op lange ritten zelfs liggen op rustige stukken weg!

Nou zeg ik dus niet dat je een aangepaste bus moet kopen maar ik zou ruimte geven om om steun te komen vragen. Hoe, dat weet ik niet. Denk er eens creatief over na. In de personenauto klets ik continu tegen hem, en dan lijkt hij ook rustiger. Iig minder hijgerig. Al blijft hij in de personenauto nog steeds staan.

Sommige honden vinden autorijden gewoon niet leuk. Ze snappen het optrekken en remmen niet, snappen de bochten niet (Yuga leunt nooit in, dat doet Skadi wel), en het is al met al gewoon stom. Nou ja, dan is het dus jouw taak om ze er doorheen te helpen.

[cornelia]

Vandaag heb ik 150km gereden, en 150km naar gepiep moeten luisteren. Ook stresst ze volledig de pan uit en probeert overal op te klimmen; staat zelfs tijdens het rijden op de rugleuning te balanceren met 4 poten.... Ondertussen probeer ik te berispen, en haal haar aan als ze even stil is, zover ik kan tijdens het rijden natuurlijk.

Zo, dat zal een leuke rit geweest zijn

Misschien mist ze dan toch de aandacht van een bijrijder (die jij eerst was) Past ze niet in een bench die je voor de bijrijdersstoel zet ? Dan heeft ze goed zicht op jouw en de plek is misschien bekend voor haar (ook qua beweging en geluid etc.)

[j.werkman]

Gevaarlijk om zo rond te rijden. Ik zou hem mooi in een bench doen. Ten eerste is het duidelijker voor de hond als er 1 aanpak is. Ten tweede is er niet steeds interaktie met de hond, wat het ook erger kan maken, maar bovenal lijkt het me gewoon veiliger voor iedereen. En zet eens een raampje op een kier, Herman is rustiger als er een beetje frisse lucht is.

[Paisley]

Vandaag heb ik 150km gereden, en 150km naar gepiep moeten luisteren. Ook stresst ze volledig de pan uit en probeert overal op te klimmen; staat zelfs tijdens het rijden op de rugleuning te balanceren met 4 poten.... Ondertussen probeer ik te berispen, en haal haar aan als ze even stil is, zover ik kan tijdens het rijden natuurlijk.

Zo, dat zal een leuke rit geweest zijn

Misschien mist ze dan toch de aandacht van een bijrijder (die jij eerst was) Past ze niet in een bench die je voor de bijrijdersstoel zet ? Dan heeft ze goed zicht op jouw en de plek is misschien bekend voor haar (ook qua beweging en geluid etc.)

Ja ze mist die aandacht, maar ik ga niet iemand inhuren om mijn hond gezelschap te houden tijdens het rijden De bench past niet op de bijrijdersstoel en aangelijnd wil ik haar daar niet hebben, want ik weet zeker dat ze op mij gaat lopen klimmen en in de weg zit bij het schakelen.



Raampje open doe ik ook altijd, daar zie je haar ook echt van kalmeren. Als ze voorin zit, zit ze altijd met haar neus bij het ventilatierooster. Verder zorg ik er wel voor dat het rijden niet gevaarlijk is hoor, ze zit vast, of in een bench, of achter het autorek. Nu 1 aanpak kiezen vind ik lastig, want het liefst vind ik nu iets waar ze van kalmeert ipv honderden kilometers rondrijden met oordoppen in en een stressende hond, om er achter te komen dat het niet beter wordt.

[gyanty]

Kay had problemen met de auto, die zijn we gaan voeren in de auto. Als je dat nou combineert met auto motor aan en korte ritjes en dat uitbouwt? Kay vind het nu geweldig in de auto en wil altijd met de auto mee, zelfs als we daar helemaal niet mee weg willen. Hij bedelt om de auto.... We nemen hem nu zelfs voor korte ritjes even mee naar de supermarkt. Hij wilde zelfs mee als ik 3 uren les ging geven en hij alleen maar in de auto zat.

Norah is ook onrustig in de auto. Autotuig raakt ze in verstrikt. In de bak bleef ze niet zitten. Voor haar hebben we een autorek. Ze is onrustig van aard, maar vind het wel fijn inmiddels in de auto en ook op wedstrijden en trainingsdagen is het echt haar uitvalsbasis.

[Paisley]

Het lijkt alsof ik wat gevonden heb. Gisteren ben ik naar het natuurgebied gereden, en ze zat in de achterbak en begon al met haar blaf en piepconcert voor ik de straat uit was. Ik raakte behoorlijk geirriteerd, heb de auto aan de kant gezet en haar eruit gehaald en op de bijrijders plek gezet (tegen mijn eigen standpunten in, want ik was bang dat ze met het rijden moeilijk zou maken). Met de energie die ik uitstraalde was er voor haar geen twijfel over mogelijk dat ik gesodemieterij niet ga accepteren. De baas is boos Maat is vol, de koek is op!
Ze heeft 1 keer geprobeerd op me te klimmen, en ik heb haar behoorlijk bot weer op dr plek gezet, en toen was het klaar. Als ze voorin zit, kan ik beter contact met haar maken en ze zit op de plek waar ze gewend is te zitten. Ze heeft de hele rit braaf op de vloer gezeten, met haar neus in de blazers zoals ze altijd doet als ik zelf op de bijrijdersplek zit. Ik heb dr niet meer gehoord En tussen het schakelen door heb ik een hand vrij om haar een beetje aan te halen, wat haar kalmeert waardoor ze zich zichtbaar beter voelt.

Het lijkt wel alsof ze die sturing echt nodig heeft, en zonder dat gaat ze flippen en versterkt ze zichzelf in dr eigen dramaqueenerij.

Ik ga morgen op kraamvisite en neem Mayke mee. Een grote rit en ik ben van plan haar weer voorin te nemen. Het zou echt een uitkomst zijn als dat zou werken in de toekomst. Voorin is sowieso gezelliger vind ik, maar het kan alleen als ze zich blijft gedragen anders wordt t gevaarlijk.

[gyanty]

Je kan er natuurlijk voor kiezen (voor als je toch bang bent dat ze je in de toekomst te veel gaat afleiden/het veiliger vind), om als je zelf als bijrijder meerijd toch te trainen om haar meer naar achteren in de auto te krijgen. Kay is ook voor op de stoel begonnen. Al snel op de achterbank, waar hij lang gezeten heeft en uiteindelijk hadden we een auto met grote kofferbak. Ook Santos heeft begeleiding nodig gehad om te leren in de achterbak te blijven. Norah had Kay al, dus dat ging makkelijker, al is er voor haar uiteindelijk nog wel een hondenrek in de auto gekomen, voor als ze langer in de auto moet blijven zitten dan ik erin zit.

[Paisley]

Ik had Mayke als pup ook altijd op de achterbank, maar helaas is het hierdoor ook mis gegaan en heb ik te laat signalen opgepakt. Mijn vriend rijdt altijd pittig door, in een piepklein, instabiel autotje. Daarom lijken ritten als passagier naast hem altijd meer op een achtbaanrit dan een autorit. Ik word er zelf ook kotsmisselijk van. Ik dacht dat Mayke zich wel zou redden op de achterbank en dat ging ook maanden goed, maar ze werd steeds onrustiger tot ik haar tussen mijn benen begon te nemen. Dan kan ik haar goed klemzetten zodat ze niet heen en weer geslingerd wordt.

Inmiddels rij ik niet meer als passagier mee, omdat ik altijd zelf wil rijden als ik met mijn vriend ben ivm wagenziekte en omdat mijn auto een stuk comfortabeler is dan die van hem. Ook is mijn rijstijl vloeiender wat voor Mayke ook prettiger is.


Maar de problemen lijken opgelost en dat voelt heerlijk. Ik heb vandaag tegen dit blije bekkie aan mogen kijken, een hele verademing!
De eerste minuten nog een beetje onrustig, daarna redelijk op haar gemak. Op de middenconsole of passagiersstoel klimmen is een Zwaar Misdrijf, dat weet ze inmiddels en probeert ze niet meer.

[ZaZa]

Fijn dat dit de oplossing lijkt te zijn!

ZaZa is ook heel gestressed in de auto. Bij haar valt het op dat ze met haar tuig aan een stuk rustiger is, dan met een halsband. Verder helpt het haar als ze de stress kan wegkauwen met bijvoorbeeld een touwbal.

[Zamunda]

Wat ontzettend fijn dat het op deze manier zoveel beter gaat .
Het lijkt me ook heel fijn voor Mayke dat ze niet meer als een bal over de achterbank slingert. Nou ben ik een watje, maar ik vind dat gewoon sneu. Met honden in de auto rijd ik dan ook een stuk vloeiender dan zonder.