Het is alsof je Diem omschrijft in je openingspost
Diem is nu bijna 5 en nog steeds moet ik hem kort houden en regelmatig de regels even aanscherpen. Hij heeft nauwelijks privileges, itt Mies.
De eerste jaren heb ik eindeloos met hem getraind. Op aandacht vragen geoefend, leren volgen, etcetc. En dat beheerst hij ook perfect hoor. TOTDAT hij een kat, prooidier of reu van formaat zag, dan moest hij altijd uitvallen en zich vreselijk druk maken. Was het dier buiten beeld, dan kon hij weer netjes naast mij huppelen.
En ik heb mijn zelfbeheersing ook aardig wat keren verloren hoor, vreselijk boos als hij me weer pijn deed, dan kon ik hem wel wurgen

Mijn moeder is zelfs een aantal keren flink gevallen door hem (zonder de riem los te laten overigens

)
Hier is het nu beheersbaar en wandelen is weer leuk door 2 dingen:
-Castreren. Uiteindelijk tot hij 3 jaar was gewacht ivm aarzelen, nadelen, etc. Ik wou dat ik het eerder had gedaan

Ja, er zijn nadelen. Maar feit is dat je er de scherpe kantjes in hun gedrag vanaf haalt. Ze worden minder scherp. Vaak niet nodig bij reuen, maar bij uitzonderingsgevallen heel fijn.
-Ik ben geen enkele misstap meer gaan accepteren. En dan niet dat hij even inbond en dan vrolijk verder. Maar zodat hij uit zichzelf weer netjes naast me komt lopen of gaat zitten en mij aankijkt en/of stopt met fixeren. Doorgaan dus met afdwingen tot hij zijn gedrag echt stopt.
Bij Diem deed ik dat door ten eerste trekken nooit meer te accepteren, het lijntje mag nooit strak staan dus. Ook niet als hij wil plassen, daar geef ik toestemming voor en anders niet. Inlopen op hem als hij voorlangs wil kruisen, achterlangs moet hij ook direct terug anders lopen we niet door. Ik bepaal aan welke kant hij loopt.
En bij uitvallen direct, in een nanoseconde, hem achter mij gooien en voor hem gaan staan (met rug naar de oorzaak dus, zodat hij zeker weet dat het mij om hém te doen is, dat ik niet met hem méédoe) en zijn aandacht opeisen. Door zijn kop vast te pakken, indringend toe te spreken, door elkaar rammelen en ja, ook wel eens door een draai om z'n oren. Niet uit boosheid of frustratie dus, en zeker niet om hem pijn te doen. Maar gewoon om duidelijk te maken dat ik het echt, echt meen.
Bij Diem heeft dit na jaren frustratie snel geholpen. Ik bleek al die jaren dus echt niet tot hem door te dringen

Ik heb nu (bijna altijd) genoeg aan een streng 'denk erom!'. Hij dribbelt, piept en kijkt wel, maar het lijntje blijft slap.
Leuk is wel anders natuurlijk. Ik wil eigenlijk geen gedrag 'afdwingen' op deze manier bij mijn hond. Maar ik had steeds meer last van mijn schouders, hij is immers fysiek gewoon te sterk. En, zoals onze trainster ook zei: Je moet uitkijken dat je niet maar een beetje boven hem uitkomt met correcties, dat het een soort 'deze vuist op deze vuist' wordt. Doordat hij telkens toch weer kans ziet om het gedrag te laten zien wordt zijn intensiteit steeds groter, hij wordt steeds harder. De tip om situaties dus ook te voorkomen door hem vast te leggen of in bench zodat je niet telkens zijn eigen initiatieven moet corrigeren lijkt mij ook erg nuttig. Voldoende andere, positieve, uitdagingen ook natuurlijk. Ik zou dus als het even kan wél met hem gaan trainen. Misschien niet voor dit gedrag, maar dan vooral om samen bezig te zijn. Mss privéles? Dat heb ik met Diem.
Ik train dus persoonlijk echt veel liever door een hond te motiveren, ik gebruik graag beloningen en spel. En een hond mag ook in overleg met mij over bepaalde zaken of tot een bepaalde hoogte iets afmaken voordat ze luisteren. Maar het werkte gewoon niet bij Diem. Ballengek lukte niet en al het lekkers van de wereld en mijn stem kon hem gestolen worden op die momenten. Te harde kop, te zelfverzekerd, te zelfstandig en te reactief of mss geen goede match. Maar ik ben wél gek op hem, dus weg doen was geen optie voor mij.