Ik ben weer heel wat grijze haren rijker. Ik ben ontzettend kwaad op mezelf, maar ook ongelooflijk opgelucht en best wel trots op ons meisje.
Aura komt, ook als ze in paniek schiet, toch weer bij me terug. Fijn om te weten, minder fijn is de reden waarom.
Ik heb, stomstomstom, de klos van de flex laten vallen. Aura schrok en die stomme klos schoot natuurlijk op haar af, dus ze schiet ervandoor, alsof de duivel haar op de hielen zat, wat ook wel een beetje zo was, want die klos danste achter haar aan.
Na 200 meter ongeveer bleef ze staan, ik denk dat de klos toen ofwel op het gras is beland ofwel achter een paaltje hing. Maar goed, ze bleef staan, keek om zich heen en kwam bijna net zo hard weer terug op me af. Ik heb haar opgevangen en we hebben samen even de schrik van ons af geknuffeld. De rest van de wandeling ging wat moeizamer, ipv een blije, dartele Aura liep er weer een timide, schrikachtig hondje. Belangrijkste verschil met toen we haar net hadden, is dat ze nu wel om de haverklap even contact en steun bij me kwam zoeken (wat ze uiteraard gekregen heeft) en gelukkig kwam haar staart weer omhoog op haar favoriete paadje. Het scheelt toch echt dat ze de route inmiddels op haar duimpje kent.
Enige positieve hieraan is dat ik het nu wel aandurf om haar, op een veilige plek, los te gaan laten.