Nek bijten afleren

[Hanneke2]

Is het überhaupt af te leren?

Toto kan heel erg leuk spelen met andere honden. Vandaag was hij bijvoorbeeld heerlijk aan het rennen met een volslagen onbenullig takje met blaadjes eraan en twee kleinere honden renden achter hem aan. Af en toe hield hij even in om uit te dagen van 'Kijk wat ik heb!' en dan gingen ze weer. Hij laat het ook net zo makkelijk uit zijn bek rukken en pikt het weer vrolijk terug en helemaal leuk en gezellig. Hij speelt gewoon het leukst als hij degene is die achterna wordt gezeten. Hij weet ook donders goed dat hij sneller is, en heeft daar duidelijk lol in.

Maar andersom heeft hij vooral kleinere honden zo ingehaald, en met honden die wel willen spelen maar niet rennen wil hij stoeien. En dan hapt hij dus in die nek. Nou vind ik dat niet eens zo'n punt als hij dat met een bouvier of labrador doet, maar hij doet het ook met kleintjes, en ik heb het een keer meegemaakt dat hij zelfs schudbewegingen ging maken. En het zal me eigenlijk worst wezen of hij het dan nog steeds ziet als spel (volgens mij wel) en of die andere hond protesteeert (niet, in dit geval), ik vind het heel vervelend gedrag en ik wil het niet hebben. Als ik er naast sta stopt hij direct met nek happen als ik UHUH of NEE zeg, maar het gebeurt uiteraard ook vaak op afstand. (Als een hond piept of gromt is het trouwens ook direct klaar, en bij Lilo waagt hij het niet.)

Is dit af te leren op deze manier?

En een ander ding waar ik een beetje mee zit is doorgaan als een hond op z'n rug gaat. Ik heb dat voorheen eigenlijk alleen gezien bij honden (van een ander) die heel vervelend dominanterig aan het doen waren, en dan meer eroverheen hangen en dreigen enzo. Dat zie ik bij Toto dan weer helemaal niet, het is douwen met die neus omdat die hond weer rechtop mot, speelbuiging en dan weer douwen. Bij honden die echt bang zijn doet hij het gek genoeg niet, dan draait hij keurig weg en negeert, het zijn met name van die wat onzekere stuiterballen/beklikkers waarbij hij die 'overgave' gewoon helemaal niet serieus neemt.

Ik heb al zitten peinzen of het misschien komt omdat hij een tijdje tussen de katten (opvanggezin met 15 katten) heeft gezeten? Binnen in huis speelt hij ook veel met Morrispoes, en als Morris op zijn rug gaat krijgt hij ook snelle douwen met die neus, en dan is het echt kattenspelgedrag waarbij Morrie probeert om (met nagels in) klappen uit te delen tegen die kop van Toto, en Toto hem af en toe gewoon over de vloer heen sjoelt. Met Pindapoes en Timberpoes kan Toto dan wel weer beschaafd doen. Vooral met ouwe Timber is hij echt stiklief en heel voorzichtig, zo kwam Timber van de week zeiknat van de regen binnen, en Toto heeft hem uitgebreid gewassen, terwijl Timber hem alsmaar kopjes moest geven.

Een beetje dubbel dus, Toto KAN voorzichtig en respectvol doen, maar slaat in mijn ogen toch door als er wild wordt gespeeld.

Wat denken jullie?

[Paisley]

Hij is nog jong toch? Het lijkt me een beetje een fase, wat ikzelf zou doorkomen door hem alleen met honden te laten spelen die van zich afsnauwen of honden waarbij hij het niet doet. Zo ervaart hij niet het succes hebben in pestgedrag.

Ik zie andere honden het ook wel eens bij mijn hond doen. Je zou het kunnen bestempelen als 'spelen' als in: Geen agressie.
Maar echt spelen vind ik het niet meer - het heeft vaak toch iets venijnigs en dominerend, op een pesterige manier.

[Marjoleine]

Jettejans doet het bij Polly en dat mag ze niet want het is zomaar stuk.
Voor het beeld: Jettejans is nu 15 kilo, Polly vier. Jettejans gaat rond de 25-28 worden en Polly rond de 6-7.
Dus nee, dat mag niet.

Ik breek het af, ook Polly want die doet zelf net zo hard mee, maar ze zal maar ergens tegenaan gekwakt worden en er zit een randje of zo.
Dan is ze dus wel stuk. Beetje lullig toch.
Dus nee, dat mag gewoon niet. Ze mogen bekken, sjorren aan dingen en zo, maar niet dat wild stoeien en beuken.
Dat doen ze maar met hun eigen maat.

edit: ja, het is dus af te leren. Dinthe deed het met Fien en dat mocht ze ook niet. Ze doet het nooit meer.

[Hanneke2]

Hij is nog jong toch? Het lijkt me een beetje een fase, wat ikzelf zou doorkomen door hem alleen met honden te laten spelen die van zich afsnauwen of honden waarbij hij het niet doet. Zo ervaart hij niet het succes hebben in pestgedrag.

Ik zie andere honden het ook wel eens bij mijn hond doen. Je zou het kunnen bestempelen als 'spelen' als in: Geen agressie.
Maar echt spelen vind ik het niet meer - het heeft vaak toch iets venijnigs en dominerend, op een pesterige manier.

Hij is inderdaad nog heel jong, en ik moet zeggen dat Lilo ook heel ruw speelde in haar jonge jaren, maar zij is twee koppen kleiner, dat is toch anders. En bij Toto kan het best een beetje uitproberen/pesten zijn, maar ik heb niet echt de indruk dat hij nou zo nodig 'de baas' moet spelen. Het is echt dat schudden waar ik erg van schrok en daarna ben ik dat nek happen dus gaan verbieden/voorkomen. Ik ben dus banger voor misplaatst prooigedrag dan voor dominantie-agressie.

En ik probeer het dus al zoveel mogelijk te voorkomen. Bij kleine hondjes in zicht gaat hij sowieso aan de lijn, maar hij heeft bijvoorbeeld een stoere bouviervriendin die zwaarder en sterker is dan Toto, waar hij heel wild mee stoeit, en dan happen ze op 100 meter afstand in elkaars nek. Moet ik hem dan daar niet mee laten spelen om het gedrag af te leren? Ik vind het lastig.

[duitse herder]

Je zit het vaker bij windhonden types, zelf heb ik het idee dat het een combinatie is van spel en jagen. Zolang de andere hond het leuk vind, is er geen probleem lijkt mij. Wat je al aangeeft, met kleine hondjes zou ik wel voorzichtig zijn, zeker als je aangeeft dat hij erbij schud. Het zal niet de eerste windhond zijn die een chi of iets aanziet als prooi.

[gyanty]

Norah doet het ook heel ruw bij Kay. Die vind het niet echt leuk, maar zeker in begin (nu al iets meer) corrigeerde hij haar eigenlijk nauwelijks. Het probeert haar te negeren en gewoon door te rennen, maar dat is haast onmogelijk (hetzij gewoon onmogelijk). Gelukkig heeft (nou ja had) Kay behoorlijk wat haar op de hals en borst..... Maar uiteindelijk trok ze er hele plukken uit. En Kay bleef maar negeren en negeren of mij heel zielig aan staan kijken. Ik hoopte aanvankelijk dat hij haar goed zou vertellen dat het niet gewenst was, maar hij verwachte dat uiteindelijk toch van mij (kay kan dat heel erg duidelijk maken grappig genoeg)

Dus ik ben Norah gaan afkappen. Ik moest even zoeken hoe en wat. Ik heb het uiteindelijk gevonden in commando: 'klaar'. Iets wat ik bijvoorbeeld ook gebruik bij spelen met balletje (als ik opruim = KLAARRRRRR).

Ik moet Norah ook uit de state of mind houden, zoals eerder aangegeven door Cleva. Ik zie het al aan haar manier van rennen, de blik in haar ogen of de stand van de oren. Aanvankelijk liet ik het gaan tot moment dat ze echt te ruw werd, nu ben ik het vaak ook voor, dus op moment dat ze begint met omschakelen. Ze pikt het aardig op(mag ook wel ze is hier inmiddels ook wel dik 2 jaar en het gedrag is nog steeds niet volledig verdwenen, ze is niet bepaald een slimmerd wat dat betreft), dus ze kan los blijven lopen met Kay. We breiden het steeds verder uit en ik ben bang dat ik er met haar wel altijd een beetje boven op moet blijven zitten. Het is zo jammer dat ze niet met vreemde honden kan, een hond die haar spel op die manier wel zou waarderen zullen er genoeg zijn....

[Marco88]

Ik zou het zelf nooit doen maar binnenkort castreren maakt hem minder bazig in de toekomst.

Ballen weghalen is geen vervanging van opvoeding hoor, en ook geen garantie dat hij dan zich opeens als een engeltje gaat gedragen

[gyanty]

En ik probeer het dus al zoveel mogelijk te voorkomen. Bij kleine hondjes in zicht gaat hij sowieso aan de lijn, maar hij heeft bijvoorbeeld een stoere bouviervriendin die zwaarder en sterker is dan Toto, waar hij heel wild mee stoeit, en dan happen ze op 100 meter afstand in elkaars nek. Moet ik hem dan daar niet mee laten spelen om het gedrag af te leren? Ik vind het lastig.

Ik zou er zelf niet mee zitten als de andere hond er niet mee zit. Het hoort er bij als het spel blijft (dus dat de andere hond geen beschadigingen oploopt. Als je er iets mee wil kun je het beste honden uitzoeken die daar voor corrigeren.

Het is wel een bazig dingetje en het kan leiden tot vechtersbazerij als hij ouder is.
Ik zou het zelf nooit doen maar binnenkort castreren maakt hem minder bazig in de toekomst.

Ik heb dat ook altijd maar gezegd: ze gaan hun goddelijke gang maar en een andere hond geeft zijn grens wel aan. Tot de combi Kay en Norah. Tja uitzonderingen bevestigen ook wel eens de regels natuurlijk. Naast het feit dat Kay van haar gewoon alles pikt (en het dus niet goed is, want het maakt haar zeer scherp, waardoor ze dus een gevaar door de omgeving kan worden, want daar reageert ze dan ook scherper op) en keihard is (hij heeft velen tenen gebroken en bij bevoelen nooit echt duidelijke pijn aangegeven (alleen pupil even verwijden). Ik vind dat honden het in de regel binnen een roedel ook prima zelf zouden moeten kunnen uitvinden en ben ook niet schuw als onderling echt even de vlam in de pan zou slaan.

Een bazig dingetje is het wel, maar of dat met de ballen te maken heeft. Norah is een teef, deed die al ver voor haar sterilisatie (en die heeft hier geen invloed op gehad, dus onveranderd op dat gebied)

[Hanneke2]

Norah doet het ook heel ruw bij Kay. Die vind het niet echt leuk, maar zeker in begin (nu al iets meer) corrigeerde hij haar eigenlijk nauwelijks. Het probeert haar te negeren en gewoon door te rennen, maar dat is haast onmogelijk (hetzij gewoon onmogelijk). Gelukkig heeft (nou ja had) Kay behoorlijk wat haar op de hals en borst..... Maar uiteindelijk trok ze er hele plukken uit. En Kay bleef maar negeren en negeren of mij heel zielig aan staan kijken. Ik hoopte aanvankelijk dat hij haar goed zou vertellen dat het niet gewenst was, maar hij verwachte dat uiteindelijk toch van mij (kay kan dat heel erg duidelijk maken grappig genoeg)

Dus ik ben Norah gaan afkappen. Ik moest even zoeken hoe en wat. Ik heb het uiteindelijk gevonden in commando: 'klaar'. Iets wat ik bijvoorbeeld ook gebruik bij spelen met balletje (als ik opruim = KLAARRRRRR).

Ik moet Norah ook uit de state of mind houden, zoals eerder aangegeven door Cleva. Ik zie het al aan haar manier van rennen, de blik in haar ogen of de stand van de oren. Aanvankelijk liet ik het gaan tot moment dat ze echt te ruw werd, nu ben ik het vaak ook voor, dus op moment dat ze begint met omschakelen. Ze pikt het aardig op(mag ook wel ze is hier inmiddels ook wel dik 2 jaar en het gedrag is nog steeds niet volledig verdwenen, ze is niet bepaald een slimmerd wat dat betreft), dus ze kan los blijven lopen met Kay. We breiden het steeds verder uit en ik ben bang dat ik er met haar wel altijd een beetje boven op moet blijven zitten. Het is zo jammer dat ze niet met vreemde honden kan, een hond die haar spel op die manier wel zou waarderen zullen er genoeg zijn....

Oh, dat is heel verhelderend, en ik denk dat Toto een makkelijker geval is dan Norah, want hij laat Lilo keurig met rust als ze niet meer wil spelen en is op zich heel sociaal met alle andere honden. KLAAR gebruik ik wel binnen als het mooi is geweest met spelen met mij, dat snapt hij ook, dus misschien geen gek idee om dat ook buiten te gaan gebruiken.

[Hanneke2]

En ik probeer het dus al zoveel mogelijk te voorkomen. Bij kleine hondjes in zicht gaat hij sowieso aan de lijn, maar hij heeft bijvoorbeeld een stoere bouviervriendin die zwaarder en sterker is dan Toto, waar hij heel wild mee stoeit, en dan happen ze op 100 meter afstand in elkaars nek. Moet ik hem dan daar niet mee laten spelen om het gedrag af te leren? Ik vind het lastig.

Ik zou er zelf niet mee zitten als de andere hond er niet mee zit. Het hoort er bij als het spel blijft (dus dat de andere hond geen beschadigingen oploopt. Als je er iets mee wil kun je het beste honden uitzoeken die daar voor corrigeren.

Het is wel een bazig dingetje en het kan leiden tot vechtersbazerij als hij ouder is.
Ik zou het zelf nooit doen maar binnenkort castreren maakt hem minder bazig in de toekomst.

Zijn ballen zijn er al af. Voor mij hoefde dat nog niet en ik heb de stichting destijds nog gevraagd om die ballen te laten hangen omdat hij nog zo jong was (11 maanden pas), maar toen was het al gebeurd.

Podencoreutjes zijn sowieso met of zonder ballen wel hele meneertjes, en Toto is op zich gewoon stiksociaal en makkelijk, maar hij vindt Lilo's talloze verkeringen dus weer niet heel leuk. Hij gaat dus ook aan de lijn als Lilo op een verliefdheid af mag rennen, want die verkeringen van Lilo vinden Toto ook niet heel leuk en zo voorkomen we dingen.

Hij is verder echt niet vervelend dominanterig of zo. Hij is vaak nog heel onnozel en onvolwassen in relaties met andere honden, maar echt intimiderend patsgedrag naar onzekerder honden zit echt niet in zijn karakter. Ik heb ook wel goeie hoop hoor, dat hij uiteindelijk gewoon een lekker stabiele zelfverzekerde volwassen hond gaat worden. Jack was een half jaar ouder toen hij hier kwam en een stuk verstandiger, ik hoop dat Toto dat verstand hier leert.

[laeken]

Ik zou gewoon zijn speelkameraden op passendheid uitzoeken en hem niet laten sollen met kleine hondjes of gevoelige honden. Maar dat is iets wat je altijd moet doen normaal gesproken. Een labrador kan niet goed dollen met een tekkel als hij lomp is en een whippet is niet de beste match voor een pekinees. Elke hond heeft gedrag waardoor hij met de ene hond wel en de andere hond niet klikt. Ik vind persoonlijk podenco met nekbijt en zelfs lichte schudneigingen niet te combineren met kleine swiffers. Gewoon niet meer doen en hem verder in zijn waarde laten. Want stel je komt een hondje als Bas tegen dat heel erg geïntimideerd is door hem. Dat gaat rennen maar dan echt vluchtend. 4 kilo, warrelige bruine haartjes en misschien ook nog piepen erbij. Er kan dan bij elke podenco een knop omgaan zodra er een diertje komt dat hun prooidriften gaat aanwakkeren.

Wij hadden vroeger altijd greyhounds op bezoek. Zij waren van een kattenfokster. Wij hadden ook katten en die honden waren zo mak dat onze katten er gewoon langs liepen. Onze katten waren geen honden gewend maar met die greyhounds hadden ze totaal geen probleem. Buiten in de tuin hetzelfde. Prima omgang tussen de greyhounds en onze katten. Op een dag liep ik in het park achter ons huis met een van de greyhounds. Onze kat liep gezellig mee en ineens kwam er een vreemde hond aan. Die zag onze kat, nam een spurt en op dat moment nam de greyhound ook een spurt. Kat kon goddank wegkomen.

Ik zou mijn hond dus niet gaan leren op bepaalde manieren te spelen maar gewoon zijn speelkameraden uitzoeken. Hij is zoals hij is. Je kan maanden lang gaan trainen, toch kan zijn vlammetje aanwakkeren en kan hij op een dag een klein hondje doorpakken en echt schudden. Of hij dat doet hangt helemaal af van of hij die neiging heeft. Niet van wat jij hem leert. Immers, die greyhound waar ik over sprak woonde bij een kattenfokker en was de beste maatjes met elke kat. Behalve als die zelfde kat prooi werd. Er was bijna geen hond die beter met katten kon dan hij en toch heeft hij bijna onze kat vermoord. Want dat was hij vast van plan toen hij die spurt nam. Geen enkele training, gewenning of oefening had dat kunnen voorkomen want die hond zou iedereen als 100% katveilig ingeschat hebben. Hij kroop zelfs super voorzichtig tussen de katten op de bank en lag erbij alsof die katten zijn pups waren zo lief.

Een podenco die nog erg jong is is in ontwikkeling. Een pup jaagt zelden serieus. Ik zou die kleine schudbeweging en die kleine greep naar de nek van dat kleine hondje dus best wel serieus nemen en dat gedrag goed in de gaten houden. Nooit denken dat je dat weg kan trainen maar eerder gewoon omgaan met wat je aan de riem hebt. Uiteraard wel terugroepen als je het ziet en hem bv aanlijnen of zorgen dat hij met een grotere hond gaat spelen.

Je hebt natuurlijk een oerhond aan de riem gefokt om hazen uit het veld te vangen en om niets te laten ontsnappen als dat eenmaal als prooi aangemerkt is. Podenco's maken dat ook af dus ze stoppen pas als de prooi slap is.

[blondie]

Norah doet het ook heel ruw bij Kay. Die vind het niet echt leuk, maar zeker in begin (nu al iets meer) corrigeerde hij haar eigenlijk nauwelijks. Het probeert haar te negeren en gewoon door te rennen, maar dat is haast onmogelijk (hetzij gewoon onmogelijk). Gelukkig heeft (nou ja had) Kay behoorlijk wat haar op de hals en borst..... Maar uiteindelijk trok ze er hele plukken uit. En Kay bleef maar negeren en negeren of mij heel zielig aan staan kijken. Ik hoopte aanvankelijk dat hij haar goed zou vertellen dat het niet gewenst was, maar hij verwachte dat uiteindelijk toch van mij (kay kan dat heel erg duidelijk maken grappig genoeg)

Dus ik ben Norah gaan afkappen. Ik moest even zoeken hoe en wat. Ik heb het uiteindelijk gevonden in commando: 'klaar'. Iets wat ik bijvoorbeeld ook gebruik bij spelen met balletje (als ik opruim = KLAARRRRRR).

Ik moet Norah ook uit de state of mind houden, zoals eerder aangegeven door Cleva. Ik zie het al aan haar manier van rennen, de blik in haar ogen of de stand van de oren. Aanvankelijk liet ik het gaan tot moment dat ze echt te ruw werd, nu ben ik het vaak ook voor, dus op moment dat ze begint met omschakelen. Ze pikt het aardig op(mag ook wel ze is hier inmiddels ook wel dik 2 jaar en het gedrag is nog steeds niet volledig verdwenen, ze is niet bepaald een slimmerd wat dat betreft), dus ze kan los blijven lopen met Kay. We breiden het steeds verder uit en ik ben bang dat ik er met haar wel altijd een beetje boven op moet blijven zitten. Het is zo jammer dat ze niet met vreemde honden kan, een hond die haar spel op die manier wel zou waarderen zullen er genoeg zijn....

Oh, dat is heel verhelderend, en ik denk dat Toto een makkelijker geval is dan Norah, want hij laat Lilo keurig met rust als ze niet meer wil spelen en is op zich heel sociaal met alle andere honden. KLAAR gebruik ik wel binnen als het mooi is geweest met spelen met mij, dat snapt hij ook, dus misschien geen gek idee om dat ook buiten te gaan gebruiken.

Ik gebruik dat buiten ook hoor. Een hé! Als ik al zie dat hij wat onverschrokken op een andere hond af wil gaan bijvoorbeeld. Eigen hond Jol pikt tegenwoordig iets meer, maar in het begin beet ze behoorlijk van zich af. Met de buurhonden speelt hij ook zo wild, en helaas zie ik dat hij met Sook van Eef gewoon te heftig doet en dat dat maar moeilijk een halt toe is te roepen.
Die manier van "spelen" is moeilijk eruit te krijgen. Duitsers hebben er natuurlijk ook een handje van. Bluf deed zo wild, en ik zie dat Aki dus ook snel voor de nek gaat (en de kont) als hij interactie heeft met andere honden.
Bij vreemden vind ik normaal kennis maken prima, maar als hij al in speed modus erheen wil dan breek ik het toch af/sta het niet toe. Al moet ik dan wel alle zeilen bijzetten, het stoppen gaat natuurlijk niet vanzelf.

Al je met bepaalde honden loopt en je gaat naar strand kun je niet altijd uitkiezen met welke bekende honden hij mag spelen. Dit bedoel ik dus in zijn algemeenheid. Je kunt nog zo willen dat hij met x wel om mag gaan en met y niet, maar als y zelf komt buurten en uitdaagt tot spel dan sta je soms wel eens voor een verrassing nietwaar.

Ik gebruik dus een uh, en klaar en zwaai met een bal om de aandacht weer te krijgen als ik de andere partij geen leuke match vind voor mijn hond. En daarbij denk ik eigenlijk altijd aan de andere partij die het niet zo leuk gaat vinden, dat lompe nekhap gedoe.

Afleren is bijna onmogelijk denk ik omdat het vanaf kleins af aan er toch wel al flink in zit.

[Hanneke2]

Ik zou gewoon zijn speelkameraden op passendheid uitzoeken en hem niet laten sollen met kleine hondjes of gevoelige honden. Maar dat is iets wat je altijd moet doen normaal gesproken. Een labrador kan niet goed dollen met een tekkel als hij lomp is en een whippet is niet de beste match voor een pekinees. Elke hond heeft gedrag waardoor hij met de ene hond wel en de andere hond niet klikt. Ik vind persoonlijk podenco met nekbijt en zelfs lichte schudneigingen niet te combineren met kleine swiffers. Gewoon niet meer doen en hem verder in zijn waarde laten. Want stel je komt een hondje als Bas tegen dat heel erg geïntimideerd is door hem. Dat gaat rennen maar dan echt vluchtend. 4 kilo, warrelige bruine haartjes en misschien ook nog piepen erbij. Er kan dan bij elke podenco een knop omgaan zodra er een diertje komt dat hun prooidriften gaat aanwakkeren.

Wij hadden vroeger altijd greyhounds op bezoek. Zij waren van een kattenfokster. Wij hadden ook katten en die honden waren zo mak dat onze katten er gewoon langs liepen. Onze katten waren geen honden gewend maar met die greyhounds hadden ze totaal geen probleem. Buiten in de tuin hetzelfde. Prima omgang tussen de greyhounds en onze katten. Op een dag liep ik in het park achter ons huis met een van de greyhounds. Onze kat liep gezellig mee en ineens kwam er een vreemde hond aan. Die zag onze kat, nam een spurt en op dat moment nam de greyhound ook een spurt. Kat kon goddank wegkomen.

Ik zou mijn hond dus niet gaan leren op bepaalde manieren te spelen maar gewoon zijn speelkameraden uitzoeken. Hij is zoals hij is. Je kan maanden lang gaan trainen, toch kan zijn vlammetje aanwakkeren en kan hij op een dag een klein hondje doorpakken en echt schudden. Of hij dat doet hangt helemaal af van of hij die neiging heeft. Niet van wat jij hem leert. Immers, die greyhound waar ik over sprak woonde bij een kattenfokker en was de beste maatjes met elke kat. Behalve als die zelfde kat prooi werd. Er was bijna geen hond die beter met katten kon dan hij en toch heeft hij bijna onze kat vermoord. Want dat was hij vast van plan toen hij die spurt nam. Geen enkele training, gewenning of oefening had dat kunnen voorkomen want die hond zou iedereen als 100% katveilig ingeschat hebben. Hij kroop zelfs super voorzichtig tussen de katten op de bank en lag erbij alsof die katten zijn pups waren zo lief.

Een podenco die nog erg jong is is in ontwikkeling. Een pup jaagt zelden serieus. Ik zou die kleine schudbeweging en die kleine greep naar de nek van dat kleine hondje dus best wel serieus nemen en dat gedrag goed in de gaten houden. Nooit denken dat je dat weg kan trainen maar eerder gewoon omgaan met wat je aan de riem hebt. Uiteraard wel terugroepen als je het ziet en hem bv aanlijnen of zorgen dat hij met een grotere hond gaat spelen.

Je hebt natuurlijk een oerhond aan de riem gefokt om hazen uit het veld te vangen en om niets te laten ontsnappen als dat eenmaal als prooi aangemerkt is. Podenco's maken dat ook af dus ze stoppen pas als de prooi slap is.

Volgens mij apporteren ze juist vaak levend.

Maar tuurlijk heb je gelijk, het blijven jagers en dat betekent altijd voorzichtig blijven met kleine harige dingen die hard weg rennen. Aan de andere kant heeft Lilo - die buiten minder 'katsociaal' is dan Toto - wel eens een wegrennende kat in het park ingehaald en alles wat er gebeurde was dat ze die kat al rennend een por gaf omdat hij harder moest rennen. En ik heb geen 100% garantie, maar volgens mij is Toto er ook de hond niet naar om zich vanuit pure jachtdrift te vergissen tussen een konijn en een klein hondje. Ik zie dat (eenmalige) schudden dan toch meer als veels te lomp spelgedrag. En dat mag absoluut niet, en uiteraard gaat hij aan de lijn als we een vreemde kleine hond zien.

Maar jouw voorbeeld over Bas: ik denk niet dat Bas weg zou rennen voor Toto, en ik denk ook niet dat hij daar achteraan zou gaan. Pas nog een bang hondje dat na 10 minuten blij met die nieuwe hele grote vriend mee huppelde.

Toto is gewoon een goeie hond, lekker sociaal, eerlijk en open naar andere honden, en jong en speels en in sommige situaties nog te lomp en te ruw. En dat laatste wil ik eruit hebben. En dat gaat eigenlijk zowel over ruw spelen met kleine hondjes als tegen mij opknallen tijdens spel met een andere hond (dan krijgt hij echt de wind van voren, ik vind dat zo respectloos, dat pik ik niet). Ik hoop dat naarmate hij volwassen wordt, het sowieso beter zal gaan, maar in de tussentijd blijf ik bepaald gedrag wel corrigeren.

[Hanneke2]

Een bevriende baas bedacht vandaag trouwens dat Toetje misschien te vroeg bij de moeder en nest weg was gehaald, en dat zou ook best wel kunnen, we weten het niet, maar het zou wel verklaren waarom hij niet helemaal normaal kan spelen.

Gisteren viel een andere hond tijdens het verder heel gezellig spelen op zijn rug, en Toto pakte een achterpoot en ging daaraan lopen sjorren. Dat doe je niet als normaal gesocialiseerde hond, en uit alles blijkt dat hij het echt niet vervelend bedoelt, maar dat hij het domweg niet snapt en niet geleerd heeft waar de grenzen liggen. Ik heb gewoon een dommige levensgrote pup. En dat is toch wel effe een uitdaging waar ik niet op had gerekend.

[gyanty]

Een bevriende baas bedacht vandaag trouwens dat Toetje misschien te vroeg bij de moeder en nest weg was gehaald, en dat zou ook best wel kunnen, we weten het niet, maar het zou wel verklaren waarom hij niet helemaal normaal kan spelen.

Gisteren viel een andere hond tijdens het verder heel gezellig spelen op zijn rug, en Toto pakte een achterpoot en ging daaraan lopen sjorren. Dat doe je niet als normaal gesocialiseerde hond, en uit alles blijkt dat hij het echt niet vervelend bedoelt, maar dat hij het domweg niet snapt en niet geleerd heeft waar de grenzen liggen. Ik heb gewoon een dommige levensgrote pup. En dat is toch wel effe een uitdaging waar ik niet op had gerekend.

Is het bekend dat hij te vroeg bij nest is weggehaald? Ik denk niet dat je door moet denken over wat er allemaal mis kan zijn gegaan en wat zijn gedrag verklaard. Het is geen vreemd speelgedrag. Het is niet altijd even handig en het vraagt om uitgekozen vriendschappen, maar dat maakt hem nog niet abnormaal... Elke gek zijn gebrek en daar hebben we niet altijd een verklaring of achterliggende gedachte achter....

[Hanneke2]

Een bevriende baas bedacht vandaag trouwens dat Toetje misschien te vroeg bij de moeder en nest weg was gehaald, en dat zou ook best wel kunnen, we weten het niet, maar het zou wel verklaren waarom hij niet helemaal normaal kan spelen.

Gisteren viel een andere hond tijdens het verder heel gezellig spelen op zijn rug, en Toto pakte een achterpoot en ging daaraan lopen sjorren. Dat doe je niet als normaal gesocialiseerde hond, en uit alles blijkt dat hij het echt niet vervelend bedoelt, maar dat hij het domweg niet snapt en niet geleerd heeft waar de grenzen liggen. Ik heb gewoon een dommige levensgrote pup. En dat is toch wel effe een uitdaging waar ik niet op had gerekend.

Is het bekend dat hij te vroeg bij nest is weggehaald? Ik denk niet dat je door moet denken over wat er allemaal mis kan zijn gegaan en wat zijn gedrag verklaard. Het is geen vreemd speelgedrag. Het is niet altijd even handig en het vraagt om uitgekozen vriendschappen, maar dat maakt hem nog niet abnormaal... Elke gek zijn gebrek en daar hebben we niet altijd een verklaring of achterliggende gedachte achter....

Nee, dat is niet bekend, en je hebt wel gelijk dat gaan zitten denken waar gedrag vandaan zou kunnen komen een beetje zinloos is. Maar vind jij aan een achterpoot gaan trekken echt geen vreemd speelgedrag? Ik had het nooit eerder gezien, en ik vind het tamelijk respectloos naar een bevriende hond toe.

Ik loop er voor mijn gevoel met Toto een beetje tegenaan dat ik veel ervaring heb met weinig honden, en heel weinig ervaring met veel honden, en dat ik mijn ervaring een beetje heb overschat.

Vanochtend ook weer zo'n - moment. Honden liepen los, en er komt een man aan met een buggy aan zijn hand en peuter op zijn arm, en een stafford ook los. Lilo liep er netjes met een boogje omheen, maar staff en Toto maakten kennis en gingen spelen. Dat wil zeggen dat Toto ging rennen met staff achter hem aan. Niks aan de hand, helemaal gezellig. En op een gegeven ogenblik zag ik aan Toto dat hij het niet leuk meer vond. Dus ik riep hem, maar in plaats van dat die gek dan bij me komt houdt hij stil, draait zich naar die hond en grauwt hem weg, waarop die andere hond met blikkerende tanden terug gaat staan grommen, en Toto ook nog harder gaat staan grommen. Ik zag in gedachten Toetje al versnipperd worden en van die baas hoefde ik ook niks te verwachten want die had zijn handen vol. Ze stonden op dat moment gelukkig heel dichtbij, dus ik heb een brul gegeven, ben er naar toe gelopen en heb die staff een frolic in zijn mik gedouwd en een aai over zijn kop gegeven, omdat ik hoopte dat Toto dan vanzelf afstand zou nemen en zou kalmeren, en godzijdank was dat ook zo, maar voor hetzelfde geld had Toto zijn kans gegrepen en zijn tanden in die staff zijn kont gezet. Nou, dan hadden we de krant misschien wel gehaald.

Ik vind het soms zo moeilijk dat ik Toto nog niet door en door ken. Hij is nog zo onvoorspelbaar en zo onlogisch in sommige dingen. En ja, ik weet het, het is een jongvolwassen podencoreutje, daar kan je je handen aan vol hebben, en dat is ook niet erg, en daar heb ik voor gekozen, maar ik zie nog zo weinig systeem in zijn gedrag. Hij kan stikvoorzichtig zijn met sommige vreemde honden, hij kan heel beleefd zijn, en soms weer juist helemaal niet. Met mensen ook, soms duikt hij in elkaar als iemand hem wil aaien en soms zegt een voorbijganger hallo en probeert Toto meteen te tongen.

Al met al is het wel een uitdaging.

[Jackira]

Als Buck zulke aanvaringen heeft zeg ik altijd "doorlopen". Hij begrijpt dat commando en ik loop dan zelf ook direct door en blijf niet staan. Ik loop er nooit direct naar toe (binnen 1 meter afstand bijvoorbeeld) omdat hij zich dan sterker voelt en dat zou dan de druppel kunnen zijn om echt aan te vallen.

Ook hoef ik echt niet een andere hond dan een frolicje te geven. Ook aanleiding om op elkaar te klappen. Ik zou inderdaad de contacten een beetje uitzoeken. Hem niet maar met alle reuen laten spelen dus ook niet naar alle honden toe laten lopen.

[Hanneke2]

Als Buck zulke aanvaringen heeft zeg ik altijd "doorlopen". Hij begrijpt dat commando en ik loop dan zelf ook direct door en blijf niet staan. Ik loop er nooit direct naar toe (binnen 1 meter afstand bijvoorbeeld) omdat hij zich dan sterker voelt en dat zou dan de druppel kunnen zijn om echt aan te vallen.

Ook hoef ik echt niet een andere hond dan een frolicje te geven. Ook aanleiding om op elkaar te klappen. Ik zou inderdaad de contacten een beetje uitzoeken. Hem niet maar met alle reuen laten spelen dus ook niet naar alle honden toe laten lopen.

Ik lijn het stel normaal gesproken altijd aan bij een stafford in zicht, en vaak draai ik dan ook gewoon om en loop de andere kant uit, en ik laat Toto zeker niet op alles en iedereen aflopen, maar nu kon het niet anders. Toto is overigens met andere 'stoere' honden vaak juist heel voorzichtig, bij herders lijn ik Lilo bijvoorbeeld altijd even aan, maar Toto kan dan altijd prima even aftasten en kapt de kennismaking direct af als het niet gezellig lijkt. Deze situatie was gewoon heel dubbel, want in het begin was het probleemloos spelen, tot die staff echt ging jagen en Toto wil graag het konijn spelen, maar niet het konijn zijn.

En ik ging er in dit geval, of eigenlijk altijd, vanuit dat als mijn hond uit de situatie is, dat het klaar is. Als ik die andere hond aandacht en koekies geef, is het dus klaar. Ik wist het niet zeker omdat ik Toto nog niet goed genoeg ken, maar in de regel zijn die Spanjaardjes echt niet uit op een gevecht.

[Dee]

Ik zou Toto gewoon niet meer toevallige ontmoetingen geven. Lekker laten spelen met honden waarvan je weet dat t ok is. Anders terugroepen, straks treft ie een verkeerde ( ook al denk jij dat die van jou t niet verkeerd bedoeld ).

[duitse herder]

Een bevriende baas bedacht vandaag trouwens dat Toetje misschien te vroeg bij de moeder en nest weg was gehaald, en dat zou ook best wel kunnen, we weten het niet, maar het zou wel verklaren waarom hij niet helemaal normaal kan spelen.

Gisteren viel een andere hond tijdens het verder heel gezellig spelen op zijn rug, en Toto pakte een achterpoot en ging daaraan lopen sjorren. Dat doe je niet als normaal gesocialiseerde hond, en uit alles blijkt dat hij het echt niet vervelend bedoelt, maar dat hij het domweg niet snapt en niet geleerd heeft waar de grenzen liggen. Ik heb gewoon een dommige levensgrote pup. En dat is toch wel effe een uitdaging waar ik niet op had gerekend.

Volgens mij ben je allemaal redenen aan het bedenken waardoor het kan zijn dat hij zulk gedrag vertoont, terwijl dat helemaal niks uit maakt lijkt mij. Heel abnormaal is het niet hoor, als ik soms zie hoe honden spelen, vooral staart en halsband pakken en sleuren zie je vaak Het is alleen meestal niet gewenst gedrag omdat de tegenpartij het niet accepteert. De honden die ik ken die dus zo spelen, kennen elkaar heel goed, dat is over en weer. Bij een vreemde hond zou ik het contact beperken van hem, blijkbaar geniet hij iets teveel van de vrijheid.

[Cindy52]

Mijn mastinpup liep laatst ook te rukken en te sleuren aan de poot van een logeetje hier en zij is wel zonder moeder met vier weken in het asiel beland

[Paisley]

Een hond zonder bekende historie kopen en achteraf alles proberen te achterhalen, daar schiet niemand wat mee op. Er zijn honden die te vroeg bij de moeder weg gehaald worden en stiksociaal worden. Er zijn honden die ondanks de goede opvoeding bullebakken worden.
Hij vertoont vervelend gedrag en daar moet een oplossing voor komen. De geschiedenis is onbekend en ook niet relevant, want aan geschiedenis is niets te doen.


Ik zie het bij eigenaren van buitenlandse honden heel veel dat er hele drama's worden gefantaseerd om probleemgedrag te verklaren. Het heeft geen zin en bovenal - zo plaats je het probleem buiten jezelf en buiten je hond, en ben je bezig met oorzaken in het verleden en niet met oplossingen voor de toekomst.

[Hanneke2]

Ik zou Toto gewoon niet meer toevallige ontmoetingen geven. Lekker laten spelen met honden waarvan je weet dat t ok is. Anders terugroepen, straks treft ie een verkeerde ( ook al denk jij dat die van jou t niet verkeerd bedoeld ).

Ja maar dan ga ik dus aan symptoombestrijding doen en los ik niks op. Ik wil honden die los probleemloos andere loslopende honden kunnen passeren of er vriendelijk mee kennis maken en er eventueel mee spelen. Als ik hem alleen laat spelen met zijn stoere vriendinnen en aanlijn bij risico's loop ik over vijf jaar nog steeds alsmaar aan- en af te lijnen en daar leert hij ook helemaal niks van.

Volgens mij moet je ook wel risico's nemen als je gedrag wil veranderen. Vanochtend liet ik hem voor het eerst los die eenzame zwaan passeren die hier vaak midden op het gras zit. En dat ging nu prima met even afleiden met een koekje. En hij mag ook los met de colliepup die in het park loopt want na twee keer UHUH als hij in dat nekje wil bijten gaan ze gewoon samen lopen snuffelen, en die pup vindt hem GEWELDIG (en wordt straks groter dan Toto, haha, dat weet Toto nog niet ).

En hij gaat wel aan de lijn als we Lilo's bc-verkering tegenkomen. Want die heeft vanaf dag 1 een hekel aan Toto en Toto mot hem ook niet, dat zouden zomaar eens hechtingen kunnen worden. Maar vandaag kon ik zowaar wel op een meter of vijf afstand een praatje maken met die baas, allebei de honden aangelijnd, zonder dat er een grommetje viel. En het doel is dat ze gewoon allebei los kunnen zonder toestanden. Jack mocht van die reu zelfs aan het kind in de buggy snuffelen, dat wil ik met Toto ook.

Ik heb het hier vaker gezegd, maar ik vind dat mensen zich veel te vaak neerleggen bij probleemgedrag en dan alleen nog maar aan vermijden doen onder het mom van 'verantwoordelijk' bezig zijn. En ik vind -mits een hond de potentie heeft om dat gedrag te veranderen - dat je met vermijden niks bereikt. Een hond leert ook nooit om niet weg te lopen als hij nooit los gaat.

[Jackira]

Dat is een goed streven. Inderdaad niet te snel opgeven en problemen proberen op te lossen. Maar niet door excuses te zoeken omdat het gedrag je niet aanstaat, dat proef ik een beetje uit dat hij w.s te vroeg bij de moeder weg is. Van Buck weet ik zeker dat hij te vroeg bij de moeder weg is, en het is de zachtaardigste hond met spelen die ik ken. Zowel naar honden als mensen. Soms is iets zoals het is en hoort het bij de hond. En soms is het goed op te lossen.

En het is volstrekt normaal als ze eens niet met een andere hond kunnen. Want ook de interactie met de andere hond doet er toe, het ligt niet alleen aan het karakter van je eigen hond. En Als ik zo jouw beschrijving lees lijkt Toto me een leuke hond.

[runninggirl]

Zolang de andere hond het als spel zit, ís het ook spelen. Dat betekent dat niet alle honden en alle types spelen goed met elkaar matchen, dus daar draag jij als baas zorg voor om de juiste speelkameraden uit te zoeken.

Mijn hond bijvoorbeeld accepteert bijna alles in het spel met haar vriendjes, nekbijten, wanghappen, noem maar op. Wie ben ik dan om te zeggen dat het niet oke is?
Als ik zie dat ze het niet leuk vindt (wat voor spel het dan ook om gaat) dan haal ik ze gewoon even uit elkaar voor een korte pauze en meestal kan het daarna gewoon weer leuk verder.

En dit soort spelen komt heus niet alleen voor bij honden die vroeg bij de moeder weg waren of slecht gesocialiseerd ofzo. Elke hond heeft gewoon spelvoorkeuren.

[Dee]

Ik zou Toto gewoon niet meer toevallige ontmoetingen geven. Lekker laten spelen met honden waarvan je weet dat t ok is. Anders terugroepen, straks treft ie een verkeerde ( ook al denk jij dat die van jou t niet verkeerd bedoeld ).

Ja maar dan ga ik dus aan symptoombestrijding doen en los ik niks op. Ik wil honden die los probleemloos andere loslopende honden kunnen passeren of er vriendelijk mee kennis maken en er eventueel mee spelen. Als ik hem alleen laat spelen met zijn stoere vriendinnen en aanlijn bij risico's loop ik over vijf jaar nog steeds alsmaar aan- en af te lijnen en daar leert hij ook helemaal niks van.

Volgens mij moet je ook wel risico's nemen als je gedrag wil veranderen. Vanochtend liet ik hem voor het eerst los die eenzame zwaan passeren die hier vaak midden op het gras zit. En dat ging nu prima met even afleiden met een koekje. En hij mag ook los met de colliepup die in het park loopt want na twee keer UHUH als hij in dat nekje wil bijten gaan ze gewoon samen lopen snuffelen, en die pup vindt hem GEWELDIG (en wordt straks groter dan Toto, haha, dat weet Toto nog niet ).

En hij gaat wel aan de lijn als we Lilo's bc-verkering tegenkomen. Want die heeft vanaf dag 1 een hekel aan Toto en Toto mot hem ook niet, dat zouden zomaar eens hechtingen kunnen worden. Maar vandaag kon ik zowaar wel op een meter of vijf afstand een praatje maken met die baas, allebei de honden aangelijnd, zonder dat er een grommetje viel. En het doel is dat ze gewoon allebei los kunnen zonder toestanden. Jack mocht van die reu zelfs aan het kind in de buggy snuffelen, dat wil ik met Toto ook.

Ik heb het hier vaker gezegd, maar ik vind dat mensen zich veel te vaak neerleggen bij probleemgedrag en dan alleen nog maar aan vermijden doen onder het mom van 'verantwoordelijk' bezig zijn. En ik vind -mits een hond de potentie heeft om dat gedrag te veranderen - dat je met vermijden niks bereikt. Een hond leert ook nooit om niet weg te lopen als hij nooit los gaat.

Ja en nee.
Ik zeg niet dat je op moet geven, ik zou nu gewoon even stap terug nemen door aan te lijnen. Maar wel blijven trainen/ oefenen met bijvoorbeeld die hondenvriendjes, op het hierkomen en vertrouwen winnen.
Dat is hoe ik het nu doe, en dat heeft mijn inziens niks te maken met opgeven. Ik oefen en train, maar lijn wel aan ter voorkoming, als het kan.
Laatst was ik net twee seconden te laat, stond ie zich te melden bij een reu. Maar..hij kwam wel vrijwel gelijk weer terug, zonder dat ik hem eraf kon plukken. Gewoon omdat ie zelf koos dat het leuker was zich bij me te melden. Werkt hier, zeg niet dat het jouw manier is.

En als ik ervoor moet kiezen, heb ik liever dat je me 'beschuldigt' te verantwoordelijk te zijn, dan dat ik m'n excuses aan moet bieden onder het mom 'tja hij moet het toch leren'.

[blondie]

Ik vind het een lastig iets. Als ik uitga van wat ik herkende bij Bluf bijvoorbeeld, die ging nekhappen bij opwinding. Onbekende hond of bekende hond, dat was haar "spel of emotie uiting". Haar reactie wetende liet ik haar niet zomaar op vreemde honden afgaan, ook vanwege haar duitse herder zijn, en dat bedoel ik niet zielig of lullig, maar gewoon omdat die manier van doen van zo'n hond helemaal als eng ervaren werd/wordt.
Mijn jonge herder doet het ook. Vandaag toevallig bij Jol onze eigen hond. Dit gebeurde ook weer in pure opwinding, Jol kwam ook ineens even gek doen en Aki vond dat zo leuk dat hij dus zo reageerde

Alleen is Jol er niet van gediend, geeft hem van repliek en dan is het klaar. Ik zag afgelopen week foto's van de wandeling met een andere hond, en dat was gewoon niet leuk. De hond wordt volledig onderuit gehaald, het is in de nek hangen en de hond zelf kan hem niet duidelijk maken dat ze het spelletje niet leuk vindt, maar ook een mens niet.
Het maakt dat je voorzichtig wordt in het "zomaar" laten gaan om kennis te maken. Althans, dat heb ik wel. Nogmaals, wellicht heb ik dat meer omdat ik nu eenmaal een ras heb wat al niet vaak als "aangenaam kennis mee te maken" wordt gezien
Hoe ik zelf nu een beetje loop is aan kijken wat er komt, toch wel bij vreemde honden aanleren dat hij ze niet ziet of niet belangrijk vind. Komen de honden zelf, dan hou ik op met afleiden (afhankelijk van de staat van de andere hond) hij kan prima kennis maken en weet prima signalen te herkennen. Dat ga ik dus niet afnemen, dat heb ik met mijn vorige honden teveel gedaan.
Maar bij signalen van angst bij de andere hond, of dat ik hem al zie malen met de poten dan vind ik het klaar en dan komt het leuke spelen met de baas weer om de hoek kijken. De manier van bot spelen en happen zal er bij bepaalde honden gewoon niet uit gaan, maar ik zie Aki zomaar zo lomp oprennen met een berner, en vorige keer met een kruising mechel. Prima, als ze het beiden ok vinden, lekker doen. Maar zodra ik merk dat honden of baasjes het eng vinden, dan heb ik hem liever bij me.
Misschien moet je het ook zo gaan bekijken. Niet vrij laten ten alle tijden, maar zelf wat meer sturen waar je hem wel en waar je hem niet mee laat optrekken. Dat kan los ook prima, kwestie van af en toe even de omgeving aftasten op wat er aan komt en leren bij je te blijven op sommige momenten. Dat is niet altijd leuk en relaxed dat geef ik direct toe maar als het eenmaal duidelijk is loop je wel stukken relaxter.

[Hanneke2]

Ja en nee.
Ik zeg niet dat je op moet geven, ik zou nu gewoon even stap terug nemen door aan te lijnen. Maar wel blijven trainen/ oefenen met bijvoorbeeld die hondenvriendjes, op het hierkomen en vertrouwen winnen.
Dat is hoe ik het nu doe, en dat heeft mijn inziens niks te maken met opgeven. Ik oefen en train, maar lijn wel aan ter voorkoming, als het kan.
Laatst was ik net twee seconden te laat, stond ie zich te melden bij een reu. Maar..hij kwam wel vrijwel gelijk weer terug, zonder dat ik hem eraf kon plukken. Gewoon omdat ie zelf koos dat het leuker was zich bij me te melden. Werkt hier, zeg niet dat het jouw manier is.

En als ik ervoor moet kiezen, heb ik liever dat je me 'beschuldigt' te verantwoordelijk te zijn, dan dat ik m'n excuses aan moet bieden onder het mom 'tja hij moet het toch leren'.

Ja maar dan bedoelen we toch een beetje hetzelfde. Als ik bijvoorbeeld een kleine pup zie lopen gaat Toto per direct aan de lijn, daar ga ik ook niks mee proberen, zo'n mini-ding mag kennis maken met Lilo, die bezeten is van kleine puppies en er inmiddels -dat is ook anders geweest- ook supervoorzichtig mee is. Zo'n dingetje mag aan Toto's achterkant ruiken, maar zelfs niet neus-aan-neus, want lompie zou er misschien wel mee gaan stoeien op zijn manier. En ook met vreemde stoere grote reuen ben ik heel voorzichtig. Toto heeft dan wel geen ballen meer, maar als Lilo op de lellebel-toer gaat met een vreemde volle reu hou ik Toto lekker bij me, want je ziet gewoon aan die smoel dat Toto eigenlijk vindt dat hij dan even op z'n stoerst dat soort geflirt moet afkappen.

Wat ik bedoelde is dat mensen soms veel te snel opgeven. "Hij kan niet los." "Hij is bang voor vreemde honden." "Hij valt uit." En dan alsmaar angstvallig die hond bij je houden en nooit meer proberen of het in deze situatie met die hond toch misschien een keertje goed kan gaan en dan uitbouwen. Dat staat me tegen omdat je je hond dan helemaal beperkt en nooit meer een stap verder komt.

[Hanneke2]

Zolang de andere hond het als spel zit, ís het ook spelen. Dat betekent dat niet alle honden en alle types spelen goed met elkaar matchen, dus daar draag jij als baas zorg voor om de juiste speelkameraden uit te zoeken.

Mijn hond bijvoorbeeld accepteert bijna alles in het spel met haar vriendjes, nekbijten, wanghappen, noem maar op. Wie ben ik dan om te zeggen dat het niet oke is?
Als ik zie dat ze het niet leuk vindt (wat voor spel het dan ook om gaat) dan haal ik ze gewoon even uit elkaar voor een korte pauze en meestal kan het daarna gewoon weer leuk verder.

En dit soort spelen komt heus niet alleen voor bij honden die vroeg bij de moeder weg waren of slecht gesocialiseerd ofzo. Elke hond heeft gewoon spelvoorkeuren.

Verhelderend, vooral ook door die foto's!

[Hanneke2]

Ik vind het een lastig iets. Als ik uitga van wat ik herkende bij Bluf bijvoorbeeld, die ging nekhappen bij opwinding. Onbekende hond of bekende hond, dat was haar "spel of emotie uiting". Haar reactie wetende liet ik haar niet zomaar op vreemde honden afgaan, ook vanwege haar duitse herder zijn, en dat bedoel ik niet zielig of lullig, maar gewoon omdat die manier van doen van zo'n hond helemaal als eng ervaren werd/wordt.
Mijn jonge herder doet het ook. Vandaag toevallig bij Jol onze eigen hond. Dit gebeurde ook weer in pure opwinding, Jol kwam ook ineens even gek doen en Aki vond dat zo leuk dat hij dus zo reageerde

Alleen is Jol er niet van gediend, geeft hem van repliek en dan is het klaar. Ik zag afgelopen week foto's van de wandeling met een andere hond, en dat was gewoon niet leuk. De hond wordt volledig onderuit gehaald, het is in de nek hangen en de hond zelf kan hem niet duidelijk maken dat ze het spelletje niet leuk vindt, maar ook een mens niet.
Het maakt dat je voorzichtig wordt in het "zomaar" laten gaan om kennis te maken. Althans, dat heb ik wel. Nogmaals, wellicht heb ik dat meer omdat ik nu eenmaal een ras heb wat al niet vaak als "aangenaam kennis mee te maken" wordt gezien
Hoe ik zelf nu een beetje loop is aan kijken wat er komt, toch wel bij vreemde honden aanleren dat hij ze niet ziet of niet belangrijk vind. Komen de honden zelf, dan hou ik op met afleiden (afhankelijk van de staat van de andere hond) hij kan prima kennis maken en weet prima signalen te herkennen. Dat ga ik dus niet afnemen, dat heb ik met mijn vorige honden teveel gedaan.
Maar bij signalen van angst bij de andere hond, of dat ik hem al zie malen met de poten dan vind ik het klaar en dan komt het leuke spelen met de baas weer om de hoek kijken. De manier van bot spelen en happen zal er bij bepaalde honden gewoon niet uit gaan, maar ik zie Aki zomaar zo lomp oprennen met een berner, en vorige keer met een kruising mechel. Prima, als ze het beiden ok vinden, lekker doen. Maar zodra ik merk dat honden of baasjes het eng vinden, dan heb ik hem liever bij me.
Misschien moet je het ook zo gaan bekijken. Niet vrij laten ten alle tijden, maar zelf wat meer sturen waar je hem wel en waar je hem niet mee laat optrekken. Dat kan los ook prima, kwestie van af en toe even de omgeving aftasten op wat er aan komt en leren bij je te blijven op sommige momenten. Dat is niet altijd leuk en relaxed dat geef ik direct toe maar als het eenmaal duidelijk is loop je wel stukken relaxter.

Wat Jol doet, doet Lilo ook. Ze wil best af en toe wat stoeien met Toto, maar als hij te ver gaat wordt hij even heel duidelijk afgesnauwd en dan is het ook meteen klaar. Maar het is lastig dat niet alle honden zo duidelijk zijn. Soms begint een spelletje leuk en dan zie ik op een gegeven ogenblik dat zo'n andere hond toch iets heeft van "ik vind dit geloof ik niet meer heel leuk spelen". Als zo'n hond gewoon duidelijk een snauw geeft van "Hallo, grenzen!" is er niks aan de hand, dat accepteert Toto moeiteloos.

En wat jij zegt doe ik ook hoor, blijven kijken en inschatten.

Vanochtend toch trouwens weer een vervelend akkefietje. Die DH die onze colliepupvriend een paar dagen terug de stuipen op het lijf had gejaagd kwam aanlopen, ik wilde Toto eigenlijk aanlijnen, maar de bazin die er nu mee liep ging lopen koeren van 'Oh kijk daar is je vriendje!" (Ik dacht nog even heel gemeen van 'Rot op, herders hebben geen vriendjes' ), maar goed, Toto was al weg en ging leuk rennen met die herder.

Een minuut later loopt Toto dus te gillen en te janken met die herder achter hem aan. Ik er briesend op af en herder weg gescholden, en Toto helemaal timide achter mijn benen. Ik heb het niet gezien maar denk dat hij een knauw heeft gehad, geen gaatjes of iets maar wel heel erg geschrokken. Dat is dus een hond waar zeker niet meer mee 'gespeeld' wordt.

En voor het tegenwicht omdat het mij echt niet om die herders gaat; van het weekend nog een poepie van een jonge DH tegengekomen. Lilo aan de lijn want die denkt meteen dat Toto vermoord wordt, maar het was een heerlijk speels ding waar Toto loeihard mee heeft lopen rennen.