Graag advies gevraagd bij gehandicapt kind-hondprobleem

[Lola1972]

Beste allemaal,
Wij als gezin, man, vrouw en dochter van 7 hebben een Australian labradoodle (reu) van 1 jaar en 4 maanden.
Een super super beest.
Helaas hebben we inmiddels een gedragstherapeut ingeschakeld.

Echtgenoot en ik hebben altijd honden gehad ( rottweiler, terriër, Berner senner)
De eerste 4 jaar van dochter's leven is er geen hond in huis geweest.
Omdat dochter duidelijk een beperking had, en wij niet wisten wat er aan de hand was, hebben wij gezocht naar een "kindvriendelijk ras" toen we toch erg graag ons leven weer wilden verrijken met een hond.
Achteraf was het misschien niet verstandig een hond in huis te halen in onze situatie, maar dat is helaas achteraf......

We kwamen uit, qua karakter, op een Australian labradoodle.
Deze is inmiddels vanaf 8 weken oud in ons gezin. Een jaar op de wachtlijst gestaan.
Een fantastisch beest. Gek op mensen en andere honden, toen hij bij ons kwam.

Helaas heeft onze hond 2 traumatische ervaringen meegemaakt in zijn jonge leven.
Een verkeerd ingeschatte hondenuitlaatservice en een aanrijding.
Maar ook zeker onze dochter, die inmiddels de diagnose kern-autisme en adhd heeft.
Ons kind is totaal in zichzelf gekeerd. Behalve als ze uit school komt. Dan gilt ze 2 uur achter elkaar alles bij elkaar.
De hond is daar zeer van onder de indruk.
Een paar weken geleden heeft hij naar haar gehapt toen ze hem van achteren omhelsde (begrijpelijk....)
Alles bij elkaar heeft onze hond het vertrouwen in de mens verloren.
Alle honden zijn top, maar ieder mens is grommen, blaffen en snauwen.

De hond is vanaf puppie in training op de hondenschool.
Heeft alle cursussen glansrijk doorlopen.
Hond ( sorry, klinkt heel afstandelijk, maar wil even niet herkenbaar zijn) is gek op dochter, en dochter is stapelgek op hem. Ze spelen samen, doen verstoppertje, blazen bellen samen en kroelen samen.
Maar toch, tijdens haar " gekke uurtjes" doe ik de hond in de bench ( met gevulde kong).
Niet omdat ik hem niet vertrouw, maar omdat ik mijn dochter niet vertrouw.
Zij is op dat moment niet stuurbaar.

Nu hebben we dus een gedragstherapeut ingeschakeld, de eigenaar van de hondenschool, die onze hond door en door kent.
Zij is niet onder de indruk van het gedrag.
Wij, mijn man en ik, hebben gesproken over herplaatsing. Puur uit oogpunt van de hond.
Wij hebben er zo'n verdriet van dat hij zich niet veilig voelt in ons gezin!
Het is zo'n prachtig beest!

We hebben nu een therapie plan. En ik moet zeggen, het gaat vooruit!
Maar toch blijf ik me egoïstisch voelen, dat ik koste wat het kost mijn hond bij ons wil houden.
Het is mijn rustpunt, mijn kroelie, mijn veilige haven.
In mijn complexe gezin vind ik mijn rust bij hem; in de wandelingen, in ons samen liggend s'avonds op de bank. En mijn man tijdens de trainingen op de hondenschool en de lange wandelingen in het bos.
Wij hebben hem nodig om te kunnen ontspannen in ons complexe gezin.

Ik voel me egoïstisch, verdient hij meer?
Hij is gek op ons kind. Maar laat duidelijk merken als zij over zijn grenzen heen gaat.
Hij is jong, zij is jong.
Is dit een investering in de toekomst?
Zij heeft geen vriendjes, zal dit waarschijnlijk nooit krijgen.
Als zij 10 jaar is, is hij 4,5 jaar... Bij wijze van...
Zal het werken?
Of toch herplaatsen???

Het gaat mij om het welbevinden van de hond.
Hij verdient een goed leven.

Iemand ervaring en advies in zo'n situatie?

[gonnie]

Wat moeilijk voor jullie.

Heb er zelf geen ervaring mee.

Sterkte.

[Lizzie.]

Beste allemaal,
Wij als gezin, man, vrouw en dochter van 7 hebben een Australian labradoodle (reu) van 1 jaar en 4 maanden.
Een super super beest.
Helaas hebben we inmiddels een gedragstherapeut ingeschakeld.

Echtgenoot en ik hebben altijd honden gehad ( rottweiler, terriër, Berner senner)
De eerste 4 jaar van dochter's leven is er geen hond in huis geweest.
Omdat dochter duidelijk een beperking had, en wij niet wisten wat er aan de hand was, hebben wij gezocht naar een "kindvriendelijk ras" toen we toch erg graag ons leven weer wilden verrijken met een hond.
Achteraf was het misschien niet verstandig een hond in huis te halen in onze situatie, maar dat is helaas achteraf......

We kwamen uit, qua karakter, op een Australian labradoodle.
Deze is inmiddels vanaf 8 weken oud in ons gezin. Een jaar op de wachtlijst gestaan.
Een fantastisch beest. Gek op mensen en andere honden, toen hij bij ons kwam.

Helaas heeft onze hond 2 traumatische ervaringen meegemaakt in zijn jonge leven.
Een verkeerd ingeschatte hondenuitlaatservice en een aanrijding.
Maar ook zeker onze dochter, die inmiddels de diagnose kern-autisme en adhd heeft.
Ons kind is totaal in zichzelf gekeerd. Behalve als ze uit school komt. Dan gilt ze 2 uur achter elkaar alles bij elkaar.
De hond is daar zeer van onder de indruk.
Een paar weken geleden heeft hij naar haar gehapt toen ze hem van achteren omhelsde (begrijpelijk....)
Alles bij elkaar heeft onze hond het vertrouwen in de mens verloren.
Alle honden zijn top, maar ieder mens is grommen, blaffen en snauwen.

De hond is vanaf puppie in training op de hondenschool.
Heeft alle cursussen glansrijk doorlopen.
Hond ( sorry, klinkt heel afstandelijk, maar wil even niet herkenbaar zijn) is gek op dochter, en dochter is stapelgek op hem. Ze spelen samen, doen verstoppertje, blazen bellen samen en kroelen samen.
Maar toch, tijdens haar " gekke uurtjes" doe ik de hond in de bench ( met gevulde kong).
Niet omdat ik hem niet vertrouw, maar omdat ik mijn dochter niet vertrouw.
Zij is op dat moment niet stuurbaar.

Nu hebben we dus een gedragstherapeut ingeschakeld, de eigenaar van de hondenschool, die onze hond door en door kent.
Zij is niet onder de indruk van het gedrag.
Wij, mijn man en ik, hebben gesproken over herplaatsing. Puur uit oogpunt van de hond.
Wij hebben er zo'n verdriet van dat hij zich niet veilig voelt in ons gezin!
Het is zo'n prachtig beest!

We hebben nu een therapie plan. En ik moet zeggen, het gaat vooruit!
Maar toch blijf ik me egoïstisch voelen, dat ik koste wat het kost mijn hond bij ons wil houden.
Het is mijn rustpunt, mijn kroelie, mijn veilige haven.
In mijn complexe gezin vind ik mijn rust bij hem; in de wandelingen, in ons samen liggend s'avonds op de bank. En mijn man tijdens de trainingen op de hondenschool en de lange wandelingen in het bos.
Wij hebben hem nodig om te kunnen ontspannen in ons complexe gezin.

Ik voel me egoïstisch, verdient hij meer?
Hij is gek op ons kind. Maar laat duidelijk merken als zij over zijn grenzen heen gaat.
Hij is jong, zij is jong.
Is dit een investering in de toekomst?
Zij heeft geen vriendjes, zal dit waarschijnlijk nooit krijgen.
Als zij 10 jaar is, is hij 4,5 jaar... Bij wijze van...
Zal het werken?
Of toch herplaatsen???

Het gaat mij om het welbevinden van de hond.
Hij verdient een goed leven.

Iemand ervaring en advies in zo'n situatie?

Mocht je nog in je hond willen investeren dan zou ik zou Brigitte van Gestel in schakelen zij is hier in gespecialiseerd.

[Emma]

Als je dochter thuis komt, en heel druk is en gaat schreeuwen, heb je dan geprobeerd om de hond juist dan extra lekkere dingen te geven? Of in de tuin misschien een kenneltje te maken, waar je hond dan even weg kan van je drukke dochter? Wat mij wel moeilijk lijkt in de koudere winters.

En hoe is je hond eigenlijk als je dochter haar bui heeft? Wordt hij er bang van? Zo begrijp ik een beetje uit je verhaal.

Het lijkt me een moeilijke situatie. Het enige wat ik nu zo kan bedenken, is de hond een leuke associatie te geven als je dochter een bui heeft. Maar ik kan me ook voorstellen dat dat iets heel moeilijks gaat worden, omdat het misschien heel indrukwekkend is, voor de hond.

[Lemuria]

Is het niet mogelijk dat de hond die 2 uur dat je dochter los gaat, opgehaald wordt door een goede uitlaatservice/vriend? Ik neem aan dat uit school komen op vaste tijdstippen plaatsvind, dan kun je daarop anticiperen. Midden in het gegil zitten kan van de liefste hond een verschrikkelijk vuil, onbetrouwbaar loeder maken. Als er geen optie is om je hond te beschermen tegen je kind, zou ik persoonlijk herplaatsen. Ik zou het risico niet lopen dat het onnodig mis gaat.

Trouwens heel fijn om te lezen dat je begrijpt waarom je hond hapte toen je kind hem van achter omhelsde! Veel baasjes zouden hier een indicatie van valsheid zien. Uit jullie verhaal op te merken, vind ik jullie al geweldig, doordacht bezig

[Fotogravinnetje]

Niet alleen in de hond investeren, maar ook in je dochter. Als zij twee uur loopt te gillen, is dat een teken dat ze overvraagd wordt/overprikkeld is. Voor haar is dus meer rust nodig. Die rust zal je hond van mee profiteren.
Vergeet niet dat voor een autist dingen die voor de meeste mensen niets betekenen een enorme belasting van de zintuigen kunnen zijn. En emoties leveren niet alleen prikkels op, maar kunnen ook een gevoel van onveiligheid geven. Stel je voor dat je iets vervelends voelt, maar niet kunt duiden wat je voelt. En dan gebeuren er ook nog dingen als water uit je ogen en een samentrekkend middenrif waar je geen controle over hebt. Dat dat huilen is en meestal te maken heeft met verdriet, is lastig te begrijpen. Overigens is huilen bij autisten vaker een teken van overprikkeling, oververmoeidheid en/of machteloosheid om te uiten wat hij/zij voelt.
Als je het nu goed weet te begeleiden, zal je dochter heel veel kunnen hebben aan de aanwezigheid van een hond. En dat kan betekenen dat je hond en dochter tegen elkaar moet beschermen.
Niet niks wat je op je bordje hebt liggen. Heel veel sterkte!

[sbientje]

ik zou idd ook voorkomen dat de hond iedere dag 2 uur naar je schreeuwende dochter moet luisteren, daar wordt geen een hond blij van denk ik. Ze begrijpen waars. niet wat er aan de hand is en daardoor loopt het stresslevel snel op. Ik heb echt wel honden die vrij makkelijk zijn qua menselijke emoties, ze zijn niet snel overstuur omdat ik boos of verdrietig ben, maar als ik 2 uur ga gillen denk ik dat ze ook neit weten waar ze het zoeken moeten.

over je laatste alinea, je bent er keihard mee bezig om het voor iedereen prettig te krijgen en houden, dus ik vind dat niet egoistisch. Overal is wel iets hoor

edit - en wat zij boven mij zegt, dat ook natuurlijk

[Machie]

Idd Brigitte van gestel inschakelen. Die doet veel met autisme en honden. Ik denk dat ze echt wat voor jullie kan betekenen

[Wolfsblut]

Met alle respect, maar voor kinderen met dit soort aandoeningen vind je geen kindvriendelijke honden. Ik zou geen energie en geld meer steken in allerlei therapeuten maar, hoe moeilijk het ook is, de hond herplaatsen. Deze kinderen kunnen zo impulsief en ondoordacht handelen, daar valt niet tegen op te boksen. Daar moet je als ouders constant als een havik boven op zitten. en dat houdt geen paard vol. Sterkte met jullie beslissing, wat het ook moge zijn.

[Lola1972]

Wat ben ik nu al opgelucht door de reacties, dank jullie wel!

In het doorlezen van het forum kwam ik best harde reacties tegen...

Ja, hond heeft last van emoties van dochter.
Hij ligt in de bench, maar ligt niet rustig.
Is gefocust, met ogen open, houdt alles in de gaten.
Hij krijgt lekkers op dat moment, kong gevuld met pindakaas, maar toch....

Het blijft moeilijk. Is hond beter af elders?? Of is hij toch gelukkig bij ons?
Hij krijgt voldoende aandacht en beweging, maar ook stress helaas.
Dochter wordt hysterisch bij het idee dat ze hem moet missen.
Ze noemt hem haar broer.
Het gaat ook super tussen hen, behalve als ze overprikkeld is.
Dan zoekt hij haar aandacht, en zij snauwt hem af.
Daarom beschermen wij hem in zijn bench.
Zij weet; hond in de bench is hem met rust laten.
Maar het voelt onnatuurlijk om de hond 2 uur lang in de bench op te sluiten.
Hij voelt het wel als zijn veilige plek.
Hij slaapt er in, en als wij weg zijn ligt hij ook in de bench.

[Punzel]

Ik heb hier totaal geen ervaring mee en dit is een serieus oprechte vraag, maar ik ben heel benieuwd wat deze hond bij een gedragstherapeut moet doen? Zoals ik het lees doet de hond niks verkeerd namelijk, maar kan hij slecht omgaan met de buien van dochter. Volgens mij zouden heel weinig honden dat kunnen. En verder ben ik het eens met wat al gezegd is, in ieder geval proberen de hond uit het huis te hebben als dochter weer 2 uur gaat schreeuwen, ik denk dat dat alvast een hoop scheelt.

[Fotogravinnetje]

Wat ben ik nu al opgelucht door de reacties, dank jullie wel!

In het doorlezen van het forum kwam ik best harde reacties tegen...

Ja, hond heeft last van emoties van dochter.
Hij ligt in de bench, maar ligt niet rustig.
Is gefocust, met ogen open, houdt alles in de gaten.
Hij krijgt lekkers op dat moment, kong gevuld met pindakaas, maar toch....

Het blijft moeilijk. Is hond beter af elders?? Of is hij toch gelukkig bij ons?
Hij krijgt voldoende aandacht en beweging, maar ook stress helaas.
Dochter wordt hysterisch bij het idee dat ze hem moet missen.
Ze noemt hem haar broer.
Het gaat ook super tussen hen, behalve als ze overprikkeld is.
Dan zoekt hij haar aandacht, en zij snauwt hem af.
Daarom beschermen wij hem in zijn bench.
Zij weet; hond in de bench is hem met rust laten.
Maar het voelt onnatuurlijk om de hond 2 uur lang in de bench op te sluiten.
Hij voelt het wel als zijn veilige plek.
Hij slaapt er in, en als wij weg zijn ligt hij ook in de bench.

Dus moet je werken aan overprikkeling voorkomen. Niet alleen goed voor de hond, maar vooral voor je dochter. Als zij te vaak zo overprikkeld is, kan ze minder bereiken op de lange termijn (zelf liep ik op m'n zestiende al met een burn-out door de chronische overprikkeling; werd pas vijf jaar later herkend...)

[Eefsel]

Met alle respect, maar voor kinderen met dit soort aandoeningen vind je geen kindvriendelijke honden. Ik zou geen energie en geld meer steken in allerlei therapeuten maar, hoe moeilijk het ook is, de hond herplaatsen. Deze kinderen kunnen zo impulsief en ondoordacht handelen, daar valt niet tegen op te boksen. Daar moet je als ouders constant als een havik boven op zitten. en dat houdt geen paard vol. Sterkte met jullie beslissing, wat het ook moge zijn.

Hier ben ik het niet helemaal mee eens Mijn zusje heeft ook een vorm van autisme en juist de honden zijn voor haar een rustpunt. Natuurlijk kan ze ze ook wel eens 'uitschelden' als ze in een slechte bui is, maar de honden zijn wel alles voor haar. En ik denk dat je hond en kind juist goed aan elkaar kan laten wennen en denk dat TS daar de juiste handvatten voor nodig heeft

[Zamunda]

Kan je hond voor die twee uur niet in een ander vertrek (waar dochter dan niet mag komen)? Dan komt het voor hem wat minder overheersend binnen en zal hij zich denk ik veiliger voelen.

[bouvierpoedel]

Kind kan er niets aan doen maar iedere dag 2 uur gekrijs en hysterie aan moeten horen zal voor jullie al een zware opgave zijn.
Deze hond is gevoelig hiervoor en zal er bij hem harder inhakken dan bij een wat stabielere onverschillige hond.
Heb heel wat honden geleverd als begeleidingshond voor autistische kinderen en ben niet altijd even blij met de resultaten, Sommige honden gaan echt kapot.
Stel nu dat je dochter niets mankeerde en ze ging zo met de hond om.? Wat zou dan je beslissing zijn geweest.?

[Fotogravinnetje]

Met alle respect, maar voor kinderen met dit soort aandoeningen vind je geen kindvriendelijke honden. Ik zou geen energie en geld meer steken in allerlei therapeuten maar, hoe moeilijk het ook is, de hond herplaatsen. Deze kinderen kunnen zo impulsief en ondoordacht handelen, daar valt niet tegen op te boksen. Daar moet je als ouders constant als een havik boven op zitten. en dat houdt geen paard vol. Sterkte met jullie beslissing, wat het ook moge zijn.

Ik zou wat minder generaliseren. Autisten onderling verschillen minstens zo veel als de rest van de wereld. Enneh... Er worden niet voor niets honden opgeleid tot autisme-hulphond. Juist omdat ze zo goed kunnen helpen!

[bouvierpoedel]

Wat ben ik nu al opgelucht door de reacties, dank jullie wel!

In het doorlezen van het forum kwam ik best harde reacties tegen...

Ja, hond heeft last van emoties van dochter.
Hij ligt in de bench, maar ligt niet rustig.
Is gefocust, met ogen open, houdt alles in de gaten.
Hij krijgt lekkers op dat moment, kong gevuld met pindakaas, maar toch....

Het blijft moeilijk. Is hond beter af elders?? Of is hij toch gelukkig bij ons?
Hij krijgt voldoende aandacht en beweging, maar ook stress helaas.
Dochter wordt hysterisch bij het idee dat ze hem moet missen.
Ze noemt hem haar broer.
Het gaat ook super tussen hen, behalve als ze overprikkeld is.
Dan zoekt hij haar aandacht, en zij snauwt hem af.
Daarom beschermen wij hem in zijn bench.
Zij weet; hond in de bench is hem met rust laten.
Maar het voelt onnatuurlijk om de hond 2 uur lang in de bench op te sluiten.
Hij voelt het wel als zijn veilige plek.
Hij slaapt er in, en als wij weg zijn ligt hij ook in de bench.

Dus moet je werken aan overprikkeling voorkomen. Niet alleen goed voor de hond, maar vooral voor je dochter. Als zij te vaak zo overprikkeld is, kan ze minder bereiken op de lange termijn (zelf liep ik op m'n zestiende al met een burn-out door de chronische overprikkeling; werd pas vijf jaar later herkend...)

Dit en je vorige antwoord ook.
Jee dit is voor hond en de omgeving al zwaar laat staan voor het kind zelf. Die gaat met haar zelf aan de wandel in iets wat ook schade toe kan brengen.

[Eefsel]

Met alle respect, maar voor kinderen met dit soort aandoeningen vind je geen kindvriendelijke honden. Ik zou geen energie en geld meer steken in allerlei therapeuten maar, hoe moeilijk het ook is, de hond herplaatsen. Deze kinderen kunnen zo impulsief en ondoordacht handelen, daar valt niet tegen op te boksen. Daar moet je als ouders constant als een havik boven op zitten. en dat houdt geen paard vol. Sterkte met jullie beslissing, wat het ook moge zijn.

Ik zou wat minder generaliseren. Autisten onderling verschillen minstens zo veel als de rest van de wereld. Enneh... Er worden niet voor niets honden opgeleid tot autisme-hulphond. Juist omdat ze zo goed kunnen helpen!

Jij legt het beter uit dan ik

[Emma]

Gaat je dochter naar een speciale school, en krijg jij begeleiding thuis, hoe om te gaan met de beperking van je dochter?
Ik vraag dit, omdat je dochter de puberteit nog door moet, en vaak wordt het gedrag dan wat heftiger, omdat je dochter dan helemaal een verwarrende en misschien ook een frustrerende periode kan krijgen.
Misschien heb ik dat mis, en misschien kan school of begeleiding hun ervaring bespreken met jou. Of er kans is, dat je dochter juist stabieler wordt, of niet. Ik denk dat dat moeilijk te voorspellen is, maar ik zou het niet weten.

Ik zou zelf een beslissing proberen te maken, met wat ik van de toekomst zou kunnen verwachten. Als je al iets kan verwachten, natuurlijk.

[Lizzie.]

Kind kan er niets aan doen maar iedere dag 2 uur gekrijs en hysterie aan moeten horen zal voor jullie al een zware opgave zijn.
Deze hond is gevoelig hiervoor en zal er bij hem harder inhakken dan bij een wat stabielere onverschillige hond.
Heb heel wat honden geleverd als begeleidingshond voor autistische kinderen en ben niet altijd even blij met de resultaten, Sommige honden gaan echt kapot.
Stel nu dat je dochter niets mankeerde en ze ging zo met de hond om.? Wat zou dan je beslissing zijn geweest.?

Dit dus, vandaar mijn vorige reactie, schakel Brigitte van Gestel in en zij ziet direct of het nog haalbaar is om deze hond in deze situatie te laten en of dit nog kan verbeteren.

[Domor]

Is het een idee om met je kind te gaan clickeren? Dat klinkt flauw, maar het wordt in het engels TAGteach genoemd. Wat je doet is iedere goede actie (en dat begint bij een gillend kind met een moment stilte om adem te halen) te clicken. Dat kan met een echte clicker, maar het kan ook met een goed klikkende pen o.i.d. als het maar een snel en duidelijk geluid geeft. En dan geef je haar een snoepje (tictac) of een cornflake (honey pops bijvoorbeeld) o.i.d. Als ze het niet aanneemt, neerleggen op een duidelijk zichtbare plek. Je bent dus eigenlijk aan het clicken voor rust.

http://autismchaostocalm.com/what-do-yo ... you-crazy/

Ik dacht eraan omdat ik bovenstaand artikel pas tegen kwam, geen idee meer hoe maar het klonk ontzettend logisch. En als je het voor je dochter makkelijker maakt om te kalmeren, dan is dat voor iedereen een win-win situatie. Het is dus niet lullig bedoeld. Ik vind het juist klinken alsof jullie erg je best doen en het met de hond ook zeker goed aanpakken (met jullie dochter lees ik te weinig om daar een mening over te hebben).

[Fotogravinnetje]

Ik ben geen voorstander van TAG teach. Zeker niet voor dit gedrag. Je gebruikt het dan als symptoombestrijding, terwijl er een oorzaak is die prima aangepakt kan worden. Als ze zich niet meer mag uiten, hoe raakt ze dan die innerlijke onrust (zwak uitgedrukt...) kwijt?
Het is te vergelijken met je hand tussen de deur krijgen en geen kik mogen geven. En dat keer op keer op keer...

[Wolfsblut]

Met alle respect, maar voor kinderen met dit soort aandoeningen vind je geen kindvriendelijke honden. Ik zou geen energie en geld meer steken in allerlei therapeuten maar, hoe moeilijk het ook is, de hond herplaatsen. Deze kinderen kunnen zo impulsief en ondoordacht handelen, daar valt niet tegen op te boksen. Daar moet je als ouders constant als een havik boven op zitten. en dat houdt geen paard vol. Sterkte met jullie beslissing, wat het ook moge zijn.

Hier ben ik het niet helemaal mee eens Mijn zusje heeft ook een vorm van autisme en juist de honden zijn voor haar een rustpunt. Natuurlijk kan ze ze ook wel eens 'uitschelden' als ze in een slechte bui is, maar de honden zijn wel alles voor haar. En ik denk dat je hond en kind juist goed aan elkaar kan laten wennen en denk dat TS daar de juiste handvatten voor nodig heeft

Natuurlijk is de ene autist de andere niet. In sommige situaties gaat het zelfs voortreffelijk met een hond in huis.
Wat ik lees over deze specifieke situatie gaat het niet voortreffelijk, integendeel zelfs.
Ik heb het hier heel expliciet niet over de starter des onderwerps. Echter, in veel gevallen gaat alle energie die de gezinsleden nog over hebben naar dat ene kind. Broertjes, zusjes en ouders lopen vaak op hun tenen om dat ene kind maar in alles zoveel mogelijk tegemoet te komen. Dat dit in veel gevallen leidt tot zeer onaanvaardbare situaties moge duidelijk zijn. Gezinstherapeuten en psychologische begeleiding voor de rest van de gezinsleden zijn zeker geen uitzonderingen.
Een hond begrijpt dat allemaal niet. En hoe vervelend dat dit ook moge klinken, de hond is beter af in een ander gezin. Ik zelf zou er geen energie meer insteken. Ouders en eventuele andere gezinsleden hebben die energie zelf meer dan nodig. Zij zijn er namelijk ook nog. En dat wordt door de buitenwereld vaak heel gemakkelijk vergeten.

[Brindlecardi]

Wat doen jullie verder met de hond?
En waar is het een kruising van? Aussie x labrador x poedel?

[Fotogravinnetje]

Met alle respect, maar voor kinderen met dit soort aandoeningen vind je geen kindvriendelijke honden. Ik zou geen energie en geld meer steken in allerlei therapeuten maar, hoe moeilijk het ook is, de hond herplaatsen. Deze kinderen kunnen zo impulsief en ondoordacht handelen, daar valt niet tegen op te boksen. Daar moet je als ouders constant als een havik boven op zitten. en dat houdt geen paard vol. Sterkte met jullie beslissing, wat het ook moge zijn.

Hier ben ik het niet helemaal mee eens Mijn zusje heeft ook een vorm van autisme en juist de honden zijn voor haar een rustpunt. Natuurlijk kan ze ze ook wel eens 'uitschelden' als ze in een slechte bui is, maar de honden zijn wel alles voor haar. En ik denk dat je hond en kind juist goed aan elkaar kan laten wennen en denk dat TS daar de juiste handvatten voor nodig heeft

Natuurlijk is de ene autist de andere niet. In sommige situaties gaat het zelfs voortreffelijk met een hond in huis.
Wat ik lees over deze specifieke situatie gaat het niet voortreffelijk, integendeel zelfs.
Ik heb het hier heel expliciet niet over de starter des onderwerps. Echter, in veel gevallen gaat alle energie die de gezinsleden nog over hebben naar dat ene kind. Broertjes, zusjes en ouders lopen vaak op hun tenen om dat ene kind maar in alles zoveel mogelijk tegemoet te komen. Dat dit in veel gevallen leidt tot zeer onaanvaardbare situaties moge duidelijk zijn. Gezinstherapeuten en psychologische begeleiding voor de rest van de gezinsleden zijn zeker geen uitzonderingen.
Een hond begrijpt dat allemaal niet. En hoe vervelend dat dit ook moge klinken, de hond is beter af in een ander gezin. Ik zelf zou er geen energie meer insteken. Ouders en eventuele andere gezinsleden hebben die energie zelf meer dan nodig. Zij zijn er namelijk ook nog. En dat wordt door de buitenwereld vaak heel gemakkelijk vergeten.

Lees de eerste post nog eens. Dan zie je hoeveel ts en haar man aan de hond hebben. Die kost niet alleen energie.
Voor de korte termijn zou ik een oplossing zoeken waarbij de hond minder last hoeft te ondervinden van de buien van dochter. Voor de lange termijn hangt het af van wat er mogelijk is qua zelfvertrouwen van de hond terug opbouwen en overprikkeling bij dochter verminderen. Wat op die gebieden mogelijk is, is niet te zien vanachter de computer. Wat dat betreft zijn er al goede tips gegeven. Mogelijk is de conclusie dat de hond elders beter af is, maar misschien is er zo veel aan te passen dat iedereen erop vooruitgaat

[gonnie]

Legt de school niet teveel druk op je dochter?

misschien niet hoor, maar ik merk aan mijn oudste kleindochter dat ze doodmoe is als ze uit school komt, ze is vijf maar ze moeten al zoveel leren, vroeger was het zowat alleen spelen op school.
Mijn zoons kwamen in ieder geval niet doodmoe uit school.

[Miranda]

In het doorlezen van het forum kwam ik best harde reacties tegen...

Ja, tegen mensen die niet het belang van de hond op 1 hebben staan.
Jij verschilt daar duidelijk van. Bovendien ben je genuanceerd, neem jij je volle verantwoordelijkheid én leg je alles uitgebreid uit.

Ik heb geen ontopic antwoord voor je, want ik weet hier niet genoeg van.
Wel heb ik een tamelijk stevige mening over hulphonden (ik ben zelf gehandicapt). Ik denk persoonlijk dat de meeste hulphonden niet gelukkig zijn. Nou weet ik best dat jullie hond geen hulphond is. Maar hij maakt wél heel erg veel mee, en lijdt daar duidelijk onder.

Dat gezegd hebbende begrijp ik ook dat de ouders van een (ernstig) gehandicapt kind behoefte hebben aan een hond. Is dat eerlijk? Die vraag kun je alleen zelf beantwoorden. Als ik jullie was zou ik de expert die al een paar keer genoemd is benaderen. Brigitte van Gestel. Je wil iemand hebben die verstand heeft van autisme én verstand van honden. Zo iemand is de enige die kan beoordelen of het in jullie situatie haalbaar is voor hond én kind, en wat er eventueel aangepast zou moeten worden mocht het wel haalbaar zijn.

Mijn complimenten overigens dat je hier zo integer mee bezig bent.

[gyanty]

Een hoop goede adviezen en overdekkingen waar ik weinig aan toe te voegen heb.

Kan het werken? Het kan? Ooit achterburen gehad met twee jongen met ADHD en autisme en flink wat gedragsproblemen. Je zou haast denken dat die mensen gek waren dat ze twee border collies namen (honden met soms wat autistische en ADHD achtige vergelijkingen) en ja uit werklijn ook nog. Geen honden die in basis geschikt waren voor dit soort werk. Maar het werkte prima bij hen. 1 van de jongens zei ooit dat hij blij was dat de honden net zo druk als hem waren. Al ballend gooien werden twee partijen heel rustig....

En Cleva: vergelijking hein en jou klanten lijkt op appels en peren in mijn ogen. Kay kan ook prima tolerant zijn (aaihondenproject en werd geschikt bevonden voor therapiehond, waar ik helaas nooit aan heb kunnen beginnen), maar samenleven met een kind met gedragsproblemen is wel degelijk een risico. Daar kan zelfs de meest kindvriendelijk hond ook wel eens overlopen. Klanten komen en gaan en de hond krijgt kans om te ontladen, maar twee uur een gillend kind(en ik vermoed dat maar 1 ding is die ze op dat moment doet) is echt een ware beproeving.

[Inge]

2 uur gillen is slopend voor een kind, je dochter zal wel doodmoe zijn daarna. Waar komt die overprikkeling vandaan, is dat al duidelijk? Wordt er op school rekening gehouden met haar beperking? Is de overschakeling van school naar huis te lastig? En zo ja, hoe komt dat? Is het duidelijk wat ze kan verwachten als ze thuis komt bv.?
Ik vraag me af of er al begeleiding is ingeschakeld voor jullie dochter en voor jullie. Nu duidelijk is wat er met haar aan de hand is kan er gerichte begeleiding gegeven worden om jullie allemaal te helpen hoe je hier mee om kan gaan.

En zoals al gezegd kan een hond wel degelijk een steun worden voor iemand met autisme. Veel mensen met autisme maken gemakkelijker contact met een dier, een dier houdt ze namelijk niet "voor de gek" maar reageert vaak voorspelbaar. Mijn pup gaat nu weer mee naar mijn werk en de kinderen en jongeren met autisme die ik begeleid reageren er vrijwel allemaal heel goed op In mijn groep van 8 jongeren is er 1 die hem niet opzoekt, 1 die hem af en toe even komt aaien en zijn er 6 die binnen no time op de grond zaten met een bijtend pupje op schoot. En alle anderen die in ons pand begeleiding krijgen komen ineens verdacht vaak naar buiten als ik daar ben met Seppe.

Nu lees ik dat het echter wel heel zwaar is voor je hond. Is hij hierdoor angstig of ontwijkt hij uit zichzelf ook je dochter op die momenten?

[ranetje]

In het doorlezen van het forum kwam ik best harde reacties tegen...

Ja, tegen mensen die niet het belang van de hond op 1 hebben staan.
Jij verschilt daar duidelijk van. Bovendien ben je genuanceerd, neem jij je volle verantwoordelijkheid én leg je alles uitgebreid uit.

Ik heb geen ontopic antwoord voor je, want ik weet hier niet genoeg van.
Wel heb ik een tamelijk stevige mening over hulphonden (ik ben zelf gehandicapt). Ik denk persoonlijk dat de meeste hulphonden niet gelukkig zijn. Nou weet ik best dat jullie hond geen hulphond is. Maar hij maakt wél heel erg veel mee, en lijdt daar duidelijk onder.

Dat gezegd hebbende begrijp ik ook dat de ouders van een (ernstig) gehandicapt kind behoefte hebben aan een hond. Is dat eerlijk? Die vraag kun je alleen zelf beantwoorden. Als ik jullie was zou ik de expert die al een paar keer genoemd is benaderen. Brigitte van Gestel. Je wil iemand hebben die verstand heeft van autisme én verstand van honden. Zo iemand is de enige die kan beoordelen of het in jullie situatie haalbaar is voor hond én kind, en wat er eventueel aangepast zou moeten worden mocht het wel haalbaar zijn.

Mijn complimenten overigens dat je hier zo integer mee bezig bent.

Helemaal eens met Miranda
Haar advies (door anderen is de naam al eerder genoemd) zou ik opvolgen.

Ik mag toch hopen dat jullie voldoende hulp krijgen voor jullie kind @Lola1972.
Dus het gaat nu om het belang van hond en kind in de situatie die je beschrijft.

Mijn eerste instinctieve reactie zou zijn ......... bescherm de hond gedurende die twee uren door haar er niet mee te confronteren.
Dus die twee uur uit huis iets leuks doen zou dat probleem in eerste instantie verminderen tot er duidelijkheid is.