Help. Extreem bijtgedrag.

[63673J]

Kevin, onze vorige hond, was nog geen uur in huis toen ik hem heel duidelijk heb gemaakt dat ik gegrom, van hem naar mij, niet duldde .
Ik wilde hem oppakken om hem buiten te laten plassen ipv in de huiskamer. Meneer vond het toen nodig om naar mij te grommen. In een opwelling heb ik hem vastgepakt en hem in zijn zij gebeten. Niet hard, maar hij begreep in één keer waar hij stond en heeft nooit meer naar mij of een ander gegromd.
(De fokker had al verteld dat hij grommen naar mensen niet schuwde.)

Uiteraard daarna gedaan alsof er verder niks aan de hand was en hij heeft zich gewoon op laten pakken om buiten gezet te worden.
Hij heeft een gewone opvoeding en jeugd gehad, met dingen aanleren en soms afleren.

Nou ja afleren, meer aanleren dat er leukere dingen zijn dan behang van de muur trekken, dat tapijt wat kapot getrokken word toch niet zo veel voldoening geeft dan het spelen met een flostouw. En ook dat bijten in een mens pijn aan de oren kan doen als die persoon weer zo'n hoge gil geeft.

Kevin is een ontzettend fijne hond geworden die met mij kon lezen en schrijven .

Onze hond is ook een hele fijne hond geworden die met ons kan lezen en schrijven, en wij met haar, en wij hebben haar nog nooit hoeven te bijten. Dat lijkt toch nergens op, je hond bijten, ik vind het eerlijk gezegd geen manier van doen.

[Liesbeth]

Het gemierk over de moederhond is wat mij betreft om aan te geven dat dit niet tegen de natuur van een hond in gaat. Er wordt hier beweerd dat corrigeren niet werkt. Corrigeren is juist heel effectief.

Een flinke schop tussen de ribben maakt snel een eind aan bijtgedrag van een puppy. Een stroomdraad om de eettafel is heel effectief om jatten af te leren.

Dat het ethisch niet verantwoord is dat klopt. In onze westerse wereld wordt erkend dat dieren ook gevoel hebben en recht hebben op een fatsoenlijke behandeling.

Maar wat mij betreft is er een balans tussen corrigeren, negeren, afleiden, ander gedrag aanleren en belonen van juist gedrag. En die balans zoek ik op mijn eigen manier.

En dan doen alsof een puppy geen correctie begrijpt vind ik dan weer onzin. Dat is het eerste dat een pup leert. De combinatie van in een oor bijten bij broer of zus en een gil in een oor is de manier waarop pups leren. Dat wil dus niet zeggen dat je als mens in een puppy-oor moet bijten, maar je moet niet net doen alsof puppies kleine mensenbabies zijn.

En inderdaad, er zijn maar weinig mensen die het lukt om door negeren het bijten van een pup af te leren. Simpelweg omdat het echt pijn doet en je dan toch reageert.

jij maakt wel iets heel anders van wat ik zeg dan wat er staat
ik heb het nergens over negeren gehad en ook al niet over puppen die geen correcties begrijpen.
ik heb het over puppen die echt wel weten dat je hun moeder niet bent en ze dingen afleren dmv een pijnprikkel, waar ik verschrikkelijk tegen ben omdat het nergens voor nodig is en het vaak het begin van het einde is ook.

corrigeren dmv pijn is niet de manier waarop ik met mijn honden om wil gaan, maar dat zegt niet dat ik nooit corrigeer.
een van de eerste dingen die een pup of een herplaatshond bij mij leert is de betekenis van het woordje 'nee' en dat is toch echt ook een correctie.
er zijn een heleboel wegen die naar rome leiden hoor, echt waar.

Tuurlijk weten puppen heel goed dat jij hun moeder niet bent en ze weten ook dat een andere hond hun moeder niet is. Daar gaat het nmm ook niet om.

Een pup die op zoek gaat naar zijn grenzen doet dat met zijn bek. Bijten is heel normaal, alleen zal een pup wel moeten leren hoe hard hij mag/moet bijten.
Bijten tijdens spel is niet bedoeld om iemand of iets kapot te maken, in tegenstelling tot een prooi doden bv.

Een pup zal dus grenzen aan moeten leren en daar is allereerst de moeder voor en daarna iedereen en alles waar hij zijn tanden inzet.
Bij de een zal hij eerder tegen de grenzen van dat individu aanlopen dan bij een ander. En bij de een zal pup harder om de oren krijgen waar de grens ligt dan bij de ander. Daar zijn het individuen voor, iedereen reageert anders .
Dat is bij honden zo en ook bij mensen.

Luuk heeft zo zijn eigen manier van jonge pups te corrigeren als ze te ver voor hem gaan. Als ze niet luisteren naar zijn grom, duwt hij ze omver en gaat bovenop ze zitten totdat ze weer 'normaal' kunnen doen.
Een andere hond zal een pup die te ver gaat weer anders aanpakken. Dat is heel normaal, als de aanpak maar duidelijk is.
En aan dat laatste schort het nog wel eens bij mensen. Mensen proberen vaak teveel in plaats van gewoon duidelijk te zijn.

[renee-uk]

Het gemierk over de moederhond is wat mij betreft om aan te geven dat dit niet tegen de natuur van een hond in gaat. Er wordt hier beweerd dat corrigeren niet werkt. Corrigeren is juist heel effectief.

Een flinke schop tussen de ribben maakt snel een eind aan bijtgedrag van een puppy. Een stroomdraad om de eettafel is heel effectief om jatten af te leren.

Dat het ethisch niet verantwoord is dat klopt. In onze westerse wereld wordt erkend dat dieren ook gevoel hebben en recht hebben op een fatsoenlijke behandeling.

Maar wat mij betreft is er een balans tussen corrigeren, negeren, afleiden, ander gedrag aanleren en belonen van juist gedrag. En die balans zoek ik op mijn eigen manier.

En dan doen alsof een puppy geen correctie begrijpt vind ik dan weer onzin. Dat is het eerste dat een pup leert. De combinatie van in een oor bijten bij broer of zus en een gil in een oor is de manier waarop pups leren. Dat wil dus niet zeggen dat je als mens in een puppy-oor moet bijten, maar je moet niet net doen alsof puppies kleine mensenbabies zijn.

En inderdaad, er zijn maar weinig mensen die het lukt om door negeren het bijten van een pup af te leren. Simpelweg omdat het echt pijn doet en je dan toch reageert.

jij maakt wel iets heel anders van wat ik zeg dan wat er staat
ik heb het nergens over negeren gehad en ook al niet over puppen die geen correcties begrijpen.
ik heb het over puppen die echt wel weten dat je hun moeder niet bent en ze dingen afleren dmv een pijnprikkel, waar ik verschrikkelijk tegen ben omdat het nergens voor nodig is en het vaak het begin van het einde is ook.

corrigeren dmv pijn is niet de manier waarop ik met mijn honden om wil gaan, maar dat zegt niet dat ik nooit corrigeer.
een van de eerste dingen die een pup of een herplaatshond bij mij leert is de betekenis van het woordje 'nee' en dat is toch echt ook een correctie.
er zijn een heleboel wegen die naar rome leiden hoor, echt waar.

Tuurlijk weten puppen heel goed dat jij hun moeder niet bent en ze weten ook dat een andere hond hun moeder niet is. Daar gaat het nmm ook niet om.

Een pup die op zoek gaat naar zijn grenzen doet dat met zijn bek. Bijten is heel normaal, alleen zal een pup wel moeten leren hoe hard hij mag/moet bijten.
Bijten tijdens spel is niet bedoeld om iemand of iets kapot te maken, in tegenstelling tot een prooi doden bv.

Een pup zal dus grenzen aan moeten leren en daar is allereerst de moeder voor en daarna iedereen en alles waar hij zijn tanden inzet.
Bij de een zal hij eerder tegen de grenzen van dat individu aanlopen dan bij een ander. En bij de een zal pup harder om de oren krijgen waar de grens ligt dan bij de ander. Daar zijn het individuen voor, iedereen reageert anders .
Dat is bij honden zo en ook bij mensen.

Luuk heeft zo zijn eigen manier van jonge pups te corrigeren als ze te ver voor hem gaan. Als ze niet luisteren naar zijn grom, duwt hij ze omver en gaat bovenop ze zitten totdat ze weer 'normaal' kunnen doen.
Een andere hond zal een pup die te ver gaat weer anders aanpakken. Dat is heel normaal, als de aanpak maar duidelijk is.
En aan dat laatste schort het nog wel eens bij mensen. Mensen proberen vaak teveel in plaats van gewoon duidelijk te zijn.

dat was een antwoord op een antwoord en dat liep al langer, misschien de rest ook even lezen?

ik geloof echt niet dat je mij hoeft te vertellen hoe het in elkaar steekt bij honden en bijtende puppen.
ik blijf er alleen bij dat ik voor mensen correcties met pijnprikkels voor puppen volkomen onnodig vind en er het nut niet van inzie en ik heb ook genoeg ervaring met bijtgrage puppen om te kunnen stellen dat dat ook inderdaad niet nodig is.
maar dan zul je wel wat meer en wat intensiever bezig moeten gaan met je nieuwe hondje en dat is voor een hoop mensen blijkbaar teveel gevraagd.

ik begrijp overigens niet waarom die hond-hond relatie er steeds bij gehaald moet worden.
honden weten heus wel dat wij een andere diersoort zijn, die zijn echt niet gek hoor!
daarbij vraag ik me ook af waarom hondse correcties overgenomen en gepromoot moeten worden als dat bij bijvoorbeeld hondse reinigingen nooit aan de orde is.
of likken de hondenbijters de konten van hun puppen ook af als ze gepoept hebben, doet moeders immers ook

[Liesbeth]

Kevin, onze vorige hond, was nog geen uur in huis toen ik hem heel duidelijk heb gemaakt dat ik gegrom, van hem naar mij, niet duldde .
Ik wilde hem oppakken om hem buiten te laten plassen ipv in de huiskamer. Meneer vond het toen nodig om naar mij te grommen. In een opwelling heb ik hem vastgepakt en hem in zijn zij gebeten. Niet hard, maar hij begreep in één keer waar hij stond en heeft nooit meer naar mij of een ander gegromd.
(De fokker had al verteld dat hij grommen naar mensen niet schuwde.)

Uiteraard daarna gedaan alsof er verder niks aan de hand was en hij heeft zich gewoon op laten pakken om buiten gezet te worden.
Hij heeft een gewone opvoeding en jeugd gehad, met dingen aanleren en soms afleren.

Nou ja afleren, meer aanleren dat er leukere dingen zijn dan behang van de muur trekken, dat tapijt wat kapot getrokken word toch niet zo veel voldoening geeft dan het spelen met een flostouw. En ook dat bijten in een mens pijn aan de oren kan doen als die persoon weer zo'n hoge gil geeft.

Kevin is een ontzettend fijne hond geworden die met mij kon lezen en schrijven .

Onze hond is ook een hele fijne hond geworden die met ons kan lezen en schrijven, en wij met haar, en wij hebben haar nog nooit hoeven te bijten. Dat lijkt toch nergens op, je hond bijten, ik vind het eerlijk gezegd geen manier van doen.

Dat had ook niets te maken met 'hoeven' te bijten. Het was geen doordachte actie, maar een reflex van mij op dat éne moment, in díe context.
Voor Kevin was het in een split second (letterlijk) duidelijk dat hij met dát gedrag, wat hij op dát moment liet zien, over mijn grens was gegaan.

Of ik het ooit weer zou doen?
Geen idee, waarschijnlijk niet. Maar er zou wellicht ooit weer zo'n moment kunnen ontstaan, waarin ik in een reflex handel.

[Wolfsblut]

Kevin, onze vorige hond, was nog geen uur in huis toen ik hem heel duidelijk heb gemaakt dat ik gegrom, van hem naar mij, niet duldde .
Ik wilde hem oppakken om hem buiten te laten plassen ipv in de huiskamer. Meneer vond het toen nodig om naar mij te grommen. In een opwelling heb ik hem vastgepakt en hem in zijn zij gebeten. Niet hard, maar hij begreep in één keer waar hij stond en heeft nooit meer naar mij of een ander gegromd.
(De fokker had al verteld dat hij grommen naar mensen niet schuwde.)

Uiteraard daarna gedaan alsof er verder niks aan de hand was en hij heeft zich gewoon op laten pakken om buiten gezet te worden.
Hij heeft een gewone opvoeding en jeugd gehad, met dingen aanleren en soms afleren.

Nou ja afleren, meer aanleren dat er leukere dingen zijn dan behang van de muur trekken, dat tapijt wat kapot getrokken word toch niet zo veel voldoening geeft dan het spelen met een flostouw. En ook dat bijten in een mens pijn aan de oren kan doen als die persoon weer zo'n hoge gil geeft.

Kevin is een ontzettend fijne hond geworden die met mij kon lezen en schrijven .

Onze hond is ook een hele fijne hond geworden die met ons kan lezen en schrijven, en wij met haar, en wij hebben haar nog nooit hoeven te bijten. Dat lijkt toch nergens op, je hond bijten, ik vind het eerlijk gezegd geen manier van doen.

Dat had ook niets te maken met 'hoeven' te bijten. Het was geen doordachte actie, maar een reflex van mij op dat éne moment, in díe context.
Voor Kevin was het in een split second (letterlijk) duidelijk dat hij met dát gedrag, wat hij op dát moment liet zien, over mijn grens was gegaan.

Of ik het ooit weer zou doen?
Geen idee, waarschijnlijk niet. Maar er zou wellicht ooit weer zo'n moment kunnen ontstaan, waarin ik in een reflex handel.

Liesbeth, ik vind dat je uitstekend gehandeld hebt. Reflexen zijn korte en zeer directe boodschappen die pups onmiddellijk begrijpen. Sommige pups kunnen wel eens zo'n boodschap nodig hebben. Hetzelfde als bij sommige kinderen. Helaas wordt dat vaak niet gedaan. Vandaar dat er zoveel etterbakjes rondlopen.
Ik heb ook niet veel op met al die psycholoog onderbouwde theorieën. Sommige mensen denken dat dat zo hoort. Alleen begrijpen honden dat niet zo goed, en pups al helemaal niet. Hondentaal begrijpen ze des te beter. Tijdens ellenlange therapeutische sessies gesprekken voeren met een pup en dan vooral vol duwen met brokken als hij wil bijten klinkt wel leuk en zal op de lange termijn zeker kunnen werken. Maar ja, er zijn meerdere wegen die naar Rome leiden.
En de ene pup is nou eenmaal de ander niet.

[63673J]

Kevin, onze vorige hond, was nog geen uur in huis toen ik hem heel duidelijk heb gemaakt dat ik gegrom, van hem naar mij, niet duldde .
Ik wilde hem oppakken om hem buiten te laten plassen ipv in de huiskamer. Meneer vond het toen nodig om naar mij te grommen. In een opwelling heb ik hem vastgepakt en hem in zijn zij gebeten. Niet hard, maar hij begreep in één keer waar hij stond en heeft nooit meer naar mij of een ander gegromd.
(De fokker had al verteld dat hij grommen naar mensen niet schuwde.)

Uiteraard daarna gedaan alsof er verder niks aan de hand was en hij heeft zich gewoon op laten pakken om buiten gezet te worden.
Hij heeft een gewone opvoeding en jeugd gehad, met dingen aanleren en soms afleren.

Nou ja afleren, meer aanleren dat er leukere dingen zijn dan behang van de muur trekken, dat tapijt wat kapot getrokken word toch niet zo veel voldoening geeft dan het spelen met een flostouw. En ook dat bijten in een mens pijn aan de oren kan doen als die persoon weer zo'n hoge gil geeft.

Kevin is een ontzettend fijne hond geworden die met mij kon lezen en schrijven .

Onze hond is ook een hele fijne hond geworden die met ons kan lezen en schrijven, en wij met haar, en wij hebben haar nog nooit hoeven te bijten. Dat lijkt toch nergens op, je hond bijten, ik vind het eerlijk gezegd geen manier van doen.

Dat had ook niets te maken met 'hoeven' te bijten. Het was geen doordachte actie, maar een reflex van mij op dat éne moment, in díe context.
Voor Kevin was het in een split second (letterlijk) duidelijk dat hij met dát gedrag, wat hij op dát moment liet zien, over mijn grens was gegaan.

Of ik het ooit weer zou doen?
Geen idee, waarschijnlijk niet. Maar er zou wellicht ooit weer zo'n moment kunnen ontstaan, waarin ik in een reflex handel.

Liesbeth, ik vind dat je uitstekend gehandeld hebt. Reflexen zijn korte en zeer directe boodschappen die pups onmiddellijk begrijpen. Sommige pups kunnen wel eens zo'n boodschap nodig hebben. Hetzelfde als bij sommige kinderen. Helaas wordt dat vaak niet gedaan. Vandaar dat er zoveel etterbakjes rondlopen.
Ik heb ook niet veel op met al die psycholoog onderbouwde theorieën. Sommige mensen denken dat dat zo hoort. Alleen begrijpen honden dat niet zo goed, en pups al helemaal niet. Hondentaal begrijpen ze des te beter. Tijdens ellenlange therapeutische sessies gesprekken voeren met een pup en dan vooral vol duwen met brokken als hij wil bijten klinkt wel leuk en zal op de lange termijn zeker kunnen werken. Maar ja, er zijn meerdere wegen die naar Rome leiden.
En de ene pup is nou eenmaal de ander niet.

Ach hou toch op, therapeutische sessies met je hond, omdat je geen fysieke correcties toepast, wat een onzin. Mijn vader deed het al zonder fysieke correcties, en de foxterriër die wij hadden toen ik klein was, was een volbloed terriër, die nooit fysiek is gecorrigeerd, mijn vader piekerde daar niet over. Het enige wat hij soms deed was haar even tegenhouden met zijn hand en 'nee' zeggen. Meer niet. En puppycursussen bestonden nog niet toen ik klein was, brokken en hondensnoepjes ook niet, maar evengoed adoreerde ze mijn vader.

[Liesbeth]

jij maakt wel iets heel anders van wat ik zeg dan wat er staat
ik heb het nergens over negeren gehad en ook al niet over puppen die geen correcties begrijpen.
ik heb het over puppen die echt wel weten dat je hun moeder niet bent en ze dingen afleren dmv een pijnprikkel, waar ik verschrikkelijk tegen ben omdat het nergens voor nodig is en het vaak het begin van het einde is ook.

corrigeren dmv pijn is niet de manier waarop ik met mijn honden om wil gaan, maar dat zegt niet dat ik nooit corrigeer.
een van de eerste dingen die een pup of een herplaatshond bij mij leert is de betekenis van het woordje 'nee' en dat is toch echt ook een correctie.
er zijn een heleboel wegen die naar rome leiden hoor, echt waar.

Tuurlijk weten puppen heel goed dat jij hun moeder niet bent en ze weten ook dat een andere hond hun moeder niet is. Daar gaat het nmm ook niet om.

Een pup die op zoek gaat naar zijn grenzen doet dat met zijn bek. Bijten is heel normaal, alleen zal een pup wel moeten leren hoe hard hij mag/moet bijten.
Bijten tijdens spel is niet bedoeld om iemand of iets kapot te maken, in tegenstelling tot een prooi doden bv.

Een pup zal dus grenzen aan moeten leren en daar is allereerst de moeder voor en daarna iedereen en alles waar hij zijn tanden inzet.
Bij de een zal hij eerder tegen de grenzen van dat individu aanlopen dan bij een ander. En bij de een zal pup harder om de oren krijgen waar de grens ligt dan bij de ander. Daar zijn het individuen voor, iedereen reageert anders .
Dat is bij honden zo en ook bij mensen.

Luuk heeft zo zijn eigen manier van jonge pups te corrigeren als ze te ver voor hem gaan. Als ze niet luisteren naar zijn grom, duwt hij ze omver en gaat bovenop ze zitten totdat ze weer 'normaal' kunnen doen.
Een andere hond zal een pup die te ver gaat weer anders aanpakken. Dat is heel normaal, als de aanpak maar duidelijk is.
En aan dat laatste schort het nog wel eens bij mensen. Mensen proberen vaak teveel in plaats van gewoon duidelijk te zijn.

dat was een antwoord op een antwoord en dat liep al langer, misschien de rest ook even lezen?

ik geloof echt niet dat je mij hoeft te vertellen hoe het in elkaar steekt bij honden en bijtende puppen.
ik blijf er alleen bij dat ik voor mensen correcties met pijnprikkels voor puppen volkomen onnodig vind en er het nut niet van inzie en ik heb ook genoeg ervaring met bijtgrage puppen om te kunnen stellen dat dat ook inderdaad niet nodig is.
maar dan zul je wel wat meer en wat intensiever bezig moeten gaan met je nieuwe hondje en dat is voor een hoop mensen blijkbaar teveel gevraagd.

ik begrijp overigens niet waarom die hond-hond relatie er steeds bij gehaald moet worden.
honden weten heus wel dat wij een andere diersoort zijn, die zijn echt niet gek hoor!
daarbij vraag ik me ook af waarom hondse correcties overgenomen en gepromoot moeten worden als dat bij bijvoorbeeld hondse reinigingen nooit aan de orde is.
of likken de hondenbijters de konten van hun puppen ook af als ze gepoept hebben, doet moeders immers ook

Ik heb de rest ook gelezen, maar heb jij gelezen wat ik geschreven heb?

Geloof het of niet, maar ik ben het grotendeels met jou eens.

BTW de pups die ik heb gehad waren al zo oud dat ook hun moeder hun konten niet meer aflikten als ze gepoept hadden .

[Wolfsblut]

@ Citaat vanringen. Ach hou toch op, therapeutische sessies met je hond, omdat je geen fysieke correcties toepast, wat een onzin. Mijn vader deed het al zonder fysieke correcties, en de foxterriër die wij hadden toen ik klein was, was een volbloed terriër, die nooit fysiek is gecorrigeerd, mijn vader piekerde daar niet over. Het enige wat hij soms deed was haar even tegenhouden met zijn hand en 'nee' zeggen. Meer niet. En puppycursussen bestonden nog niet toen ik klein was, brokken en hondensnoepjes ook niet, maar evengoed adoreerde ze mijn vader.

Zoals ik al schreef, de ene pup is de andere niet. En over het algemeen valt het allemaal wel mee. Een pup bijt nou eenmaal graag op een speelse manier. Het wordt echter een ander verhaal als een pup van ca 10 weken op je schoot zit en dan in een flits op de koffietafel springt, een stuk vlaai jat en vervolgens naar zijn mandje rent. Als je dat niet accepteert en naar zijn mandje gaat om duidelijk te maken dat dit niet kan lijkt me logisch. Als puppie lief dan luid grommend zijn bezit verdedigd om vervolgens met veel spektakel in de aanval gaat en op je hand duikt en zich dan volledig vastbijt tot aan haar tandvlees om vervolgens met doorgezakte voorpoten begint te scheuren en te schudden tot je hand een bloedbad is wordt het natuurlijk een heel ander verhaal. De kaakjes zaten volledig vast en een persoon is komen helpen om onder luid gegrom wat beweging in de kaakjes te krijgen. Desondanks is hier geen fysieke correctie toegepast omdat ze uit een nest kwam waar dit gedrag "normaal" was. Als de fokster uit de ren stapte moest ze eerst alle luid krijsende en schuddende puppies een voor een van haar overal af plukken. Enkele maanden later vond ze het nodig om in mijn neus te gaan hangen. Ook weer tot bloedens toe omdat ze haar zin niet kreeg. Toen heb ik haar in haar nekvel gebeten en even opgetild. Heel kortstondig, maar het had wel effect. Ze heeft nooit meer gebeten.
Maar zoals ik al schreef, dit soort pups zijn echt uitzonderingen die je zeker niet elke dag tegen komt. En dan een eenmalige fysieke correctie zoals de moederhond dat ook doet kan wonderen verrichten. En dan, wellicht ten overvloede, voor dit soort uitzonderingen.