Schermutselingen tussen twee gecastreerde reuen

[klaproos]

Situatie:
Mijn ouders hebben een gecastreerde pointerreu van 2.5, afkomstig uit een asiel in Spanje en woont hier inmiddels anderhalf jaar. Een onderdanige en sociale hond die erg verzot is op alle vormen van aandacht en hierin ietwat opdringerig kan zijn. Was in het begin wel wat onzeker, inmiddels is hij een stuk kalmer en heeft hij meer zelfvertrouwen. Het is een gevoelige hond.
Daarnaast hebben ze een clumberteefje (gecastreerd) van 3 jaar (van pup af aan). Dit is een zelfverzekerde, stabiele en sociale dame.

Wij hebben een nestbroertje van de clumberteef. Zelfde leeftijd dus (3 jaar), woont hier alweer bijna een jaar en was (helaas) al gecastreerd toen we hem adopteerden. Het is een onderdanige en wat onzekere hond, vandaar dat ik zelf nooit gekozen zou hebben voor castratie. Verder is het een hele sociale hond die confrontaties uit de weg gaat, opdringerige honden (voornamelijk honden die hem onbeleefd en/of met kabaal benaderen) vindt hij een beetje eng. Zijn vorige eigenaars hadden behoorlijk wat problemen met hem, met name gebrom en grauwen in bepaalde situaties (dierenarts, oren schoonmaken, als hij iets 'gestolen' had, etcetera). Eerlijk gezegd hebben wij hier niets van gemerkt en met een consequente behandeling is het een bijzonder makkelijke, trainbare en zachtaardige (maar heel gevoelige) hond.

Mijn ouders passen al sinds het begin regelmatig op Ted (de clumberreu), ook tijdens vakanties. Dit is altijd goed gegaan zonder één onvertogen woord, hoewel we altijd wel merkten dat Ted niet per se gecharmeerd was van de aanwezigheid van de pointer. De pointer drukt zijn nieuwsgierige neus namelijk overal in, terwijl Ted dus juist gesteld is op wat meer persoonlijke ruimte. Met de clumberteef gaat het overigens perfect.

Afgelopen zomer hebben mijn ouders een aantal weken een logé in huis gehad, een jonge leonbergerteef van een maand of 8. Ted was daar toen ook zo nu en dan. Dit ging in principe prima, hoewel het wel erg druk was en daarmee wat spanning met zich meebracht. Toen de leonberger weer vertrokken was kregen mijn ouders even later weer een logé (dit is overigens niet gebruikelijk en kwam toevallig zo uit), namelijk een rustig, sociaal labradorteefje van 11 die zich verder nergens mee bemoeide. Ook dit leek prima te gaan, maar het was natuurlijk wel weer een verandering in de vertrouwde roedel.

Tijdens de week dat deze logé er is, begint Ted behoorlijk te brommen wanneer de pointer in zijn buurt komt en pikt de pointer dit niet meer. Voorheen liep Ted weg als hij er geen zin in had of negeerde hij de pointer, en als dit niet werkte gaf Ted een brom en koos de pointer eieren voor zijn geld en droop hij af. Maar dit keer dus niet. De pointer pikte het niet en er ontstond een 'gevecht' (zonder schade) waarbij mijn ouders de honden uit elkaar gehaald hebben. Deze confrontatie leek het brommen te verergeren, want vervolgens komt Ted wat angstig over en ontwijkt hij de pointer zoveel mogelijk. De pointer zoekt hem echter wel regelmatig op (hij laat zich wel wegroepen en is niet gefixeerd), waarop Ted weer begint te grommen en ze weer op elkaar klappen met veel kabaal en wat minimale tandafdrukjes tot gevolg. Dit is inmiddels een aantal keren voorgekomen verspreid over verschillende dagen/weken. Buitenshuis gaan ze prima met elkaar om, het probleem speelt duidelijk alleen in huis.

We hebben ze een aantal weken uit elkaar gehouden om ze tot rust te laten komen, we hebben vandaag samen buiten gewandeld en zijn gezamenlijk naar binnen gegaan. Dit leek allemaal goed te gaan, tot er een moment kwam dat Ted onder de tafel zat en behoorlijk begon te brommen zodra de pointer in de buurt kwam. We hebben dit direct afgekapt zonder dat dit escaleerde en zijn toen naar huis gegaan. Ze kunnen prima in elkaars bijzijn vertoeven zolang de pointer de clumber met rust laat, en ook op een 'brom-moment' zijn ze vrij gemakkelijk uit elkaar te halen door ze gewoon weg te roepen. Dit geeft echter wel een nogal gespannen sfeertje en vraagt constante oplettendheid.

Het zijn natuurlijk beide gecastreerde reuen, van ongeveer dezelfde leeftijd en formaat.
Moeten we dit laten gaan en het ze in het vervolg zelf laten uitzoeken, of is dit onbegonnen werk, liggen ze elkaar gewoon niet en kunnen we ze beter niet meer bij elkaar in één huis laten? Wellicht heeft iemand ervaring met een dergelijke situatie?

[ranetje]

Mijn ouders passen al sinds het begin regelmatig op Ted (de clumberreu), ook tijdens vakanties. Dit is altijd goed gegaan zonder één onvertogen woord, hoewel we altijd wel merkten dat Ted niet per se gecharmeerd was van de aanwezigheid van de pointer. De pointer drukt zijn nieuwsgierige neus namelijk overal in, terwijl Ted dus juist gesteld is op wat meer persoonlijke ruimte. Met de clumberteef gaat het overigens perfect.

Veel wisseling van samenstelling van de roedel en dan het contact (moeten) hebben met een hond die je toch al niet zo ligt.
Beschreven als een erg onderdanige onzekere hond.

Dat kunnen ingrediënten zijn waardoor het niet meer goed gaat,
Geef beide honden hun eigen plek en maak de pointer duidelijk dat hij buiten zijn neus mag gebruiken op de wind, maar niet in het lijf van Ted.
Want Ted vindt dat helemaal niet prettig.

Mijn eerste indruk, van wat ik lees in je bericht.