Trainen alleen zijn

[Neeltje]

Ik kan het verhaal niet helemaal volgen. Hoe oud is de hond? Wat ik altijd heb gedaan is vanaf dag 1 beginnen met het leren alleen zijn, in de bench en dan blijf ik er altijd rustig bij zitten totdat ze slapen en ga dan weg. Niks zeggen, niet kijken, gewoon wachten totdat ze gaan liggen. Soms duurt dat 1 minuut, soms 10. En zo iedere dag opbouwen. Dat negeren bij thuiskomst heb ik nooit gedaan.

[Shiloh86]

Ik vraag me ook af hoe oud de hond is.

Duke lag vanaf de derde nacht alleen in de bench beneden. Later heb ik daar een ren omheen gezet en kreeg hij bench+ren zowel als ik weg was overdag, als snachts.

Ik heb het geluk dat Duke nooit moeite had met alleen zijn. Hij piepte wel heel eventjes, een minuutje of zo, en accepteerde de situatie dan en ging rustig wachten tot ik weer terug was.

Mijn idee over in de bench zitten, terug komen en uit de bench mogen, is dat dat alleen maar gebeurd als de hond rustig is. Ik zorgde dat ik niet terug de kamer in kwam als hij niet stil was. Als hij stil was kwam ik binnen. Als ik thuis kom negeer ik hem nu ook nog, zeker als hij tegen de ren op springt, of uitermate druk is. Eerst gewoon braaf rustig wachten, daarna haal ik hem eruit. Bij het eruit halen geef ik hem wel altijd volle aandacht. Het is dan zijn beloning voor rustig wachten. Toen het deurtje van de bench ook nog dicht zat, wachtte ik altijd tot hij rustig lag, daarna als ik dan aanstalte maakte om hem open te maken, moest hij van mij wel blijven liggen. Als hij dat niet deed, wachtte ik gewoon totdat hij wel ging liggen, dat had hij snel genoeg door. Eenmaal los gaf ik hem dan dus wel aandacht en deed ik wel enthousiast en was hij natuurlijk ook erg blij. Dat enthousiasme moet er toch uit en het is toch ook leuk als je hond blij is je te zien. Er uit mogen en aandacht krijgen is dus echt de beloning voor rustig zijn bij mij.

Als Piet nu nog erg gaat piepen, zou ik de tijd dat ze weggaat verkorten en proberen terug te komen voor hij gaat staan en piepen. Ik denk dat het van belang is terug te komen voor de onrust komt en ieder geval niet zolang er nog wel onrust is. Als je te laat bent en wel staat en piept, zorg dan dat ze weer binnen komt net als de hond eventjes stil is. Vaak zijn er toch wel van de momenten van 5 a 10 seconden waarin de hond even niet piept, maar juist luisterd, gebruik dat om juist op die momenten thuis te komen. Uiteindelijk zal het kwartje vallen.

Al heb ik natuurlijk makkelijk praten, Duke was er echt heel makkelijk in. Hoewel ik ook bij het verlaten van de kamer wel korte piep concerten heb gehad, als ik bijvoorbeeld naar het toilet ging. Ik lette er dan echt op dat ik de kamer weer binnen kwam als het even stil was. Al was dit maar een milli seconde.

[Neeltje]

En hoe lang heeft ze de hond al? Want hoe langer je ermee wacht om dit aan te leren, des te moeilijker wordt het.

[Shiloh86]

Ja. Het is ook leuk om eruit te mogen. Maar ik doe dat alleen als Duke rustig is. Geen rust, dan mag hij er niet uit en negeer ik hem tot hij rustig is. Zo heeft hij geleerd dat piepen/onrustig zijn geen zin heeft. Het onzekere rondlopen dat je beschrijft doet hij denk ik omdat hij niet snapt waarom hij genegeerd wordt. Eenmaal los kan het volgens mij echt geen kwaad om gewoon te begroeten. Het gaat erom dat er een link ontstaat met dat hij met ontspannen rustig gedrag iets bereikt en met zenuwachtig onrustig gedrag niet. Tenzij hij bij het loslaten extreem druk gedrag laat zien (zenuwachtig tegen je opspringen en zo) zou ik dat wel negeren tot hij normaal blij gedrag vertoond na het loslaten. Maar als hij gewoon acceptabel enthousiast is, zou ik gewoon begroeten.

Er is dan toch ergens in het weggaan een moment waarop hij begint. Als je weet welk punt dat is, kun je het gaan oefenen tot dat punt. Maak de stappen kleiner. Dus gewoon alles doen wat je normaal ook doet, alleen vlak voor het moment dat je de stap doet waarbij hij begint te piepen afbreken. Jassen weer uit en weer rustig op de bank gaan zitten en zodra hond relaxed is weer loslaten. Je doet de volgende stap in het ritueel pas als hij ontspannen is tot dat punt. En dan ga je een stapje verder.

Het lastige hiervan is dat ze toch het huis uit zal moeten en je dan toch moet doorzetten met weg gaan en de hond toch weer gaat piepen. Dit maakt dat het geheel heel veel tijd en energie kost.

Als ze dan echt weg moet zorg dan bij thuiskomst wacht op stilte voor ze hoorbaar thuis komt (sleutel in het slot bijvoorbeeld). Soms zul je daar wel 10 minuten op moeten wachten, maar de meeste honden die piepen of huilen wisselen datvzij wel vaak af met momentjes luisteren of erniemand thuis komt. Het is dan dus belangrijk te zorgen dat je merkbaar wordt voor de hond enkel en alleen in die tussenstukjes stilte.

Maar met een oudere hond kost dit echt heel veel tijd en energie

Ik weet niet of anderen het op dezelfde manier doen, maar zo pak ik het bij Duke aan en dat werkt erg goed.

[-Lilo-]

En hoe lang heeft ze de hond al? Want hoe langer je ermee wacht om dit aan te leren, des te moeilijker wordt het.

Daar ben ik het niet mee eens, dat hangt enorm van de hond af. Met Lola ben ik in al mijn onwetendheid in de eerste week begonnen met oefenen en dat was echt een heel slecht idee. Die hond wist niet waar ze 't zoeken moest van verwarring.

@ts, hoe lang heeft ze de hond al? Als de hond voldoende op zijn gemak is, kan je vriendin rustig beginnen met oefenen. Geen bijzonder ding van maken, het hoort erbij. Mijn voorkeur is dus geen enorme blijheid maar ook geen keihard negeren. Zorg dat de hond wel een beetje snapt wat er gaat gebeuren, net zoals wanneer het etenstijd is, slaaptijd of wandeltijd. En vooral, rustig blijven en geen haast hebben.

[Hanneke2]

Oeps sorry, piet is 4 jaar.

Als Piet nu nog erg gaat piepen, zou ik de tijd dat ze weggaat verkorten en proberen terug te komen voor hij gaat staan en piepen. Ik denk dat het van belang is terug te komen voor de onrust komt en ieder geval niet zolang er nog wel onrust is. Als je te laat bent en wel staat en piept, zorg dan dat ze weer binnen komt net als de hond eventjes stil is. Vaak zijn er toch wel van de momenten van 5 a 10 seconden waarin de hond even niet piept, maar juist luisterd, gebruik dat om juist op die momenten thuis te komen. Uiteindelijk zal het kwartje vallen.

Terugkomen nog voor het piepen kan niet, hij doet het vanaf het moment van vertrek. Ook veranderen van de gedragingen helpt niet: de deur moet ze toch uit om naar buiten te gaan en dat is het moment dat hij begint. Ze heeft geen achterom ofzo.

Verder begroet jij dus wel duke als hij blij is om er uit te gaan? Zij zegt dat ze hem dan negeert omdat ze niet wil beamen dat er uit komen ineens heel leuk is.

Moet hij perse in die bench?

Ik neem aan dat hij ook niet in de bench hoeft als ze even naar boven loopt, dus ik zou beginnen met ook los in de kamer laten als ze even naar buiten loopt, en ook direct weer naar binnen komt. Voor en na het weggaan de hond effe een paar minuutjes negeren en alleen de deur uitgaan als de hond rustig is. Na een paar dagen die uitstapjes naar buiten van tien seconden blijft die hond echt wel net zo rustig als wanneer ze even naar boven loopt. Zo lang hij blijft piepen, gewoon blijven herhalen.

En dan uitbouwen. Buiten even de ramen zemen of de stoep vegen, even tien meter weglopen. Gaat hij weer piepen, dan gaat ze te snel. Het moet doodnormaal worden dat ze even de deur uitgaat. En op die manier kan je naar vijf minuten, en naar een kwartier, en als dat goed blijft gaan ben je er eigenlijk al, zolang je maar terug bent voordat die hond gaat piepen of janken.

En het helpt als er een routine is. Wandelen, eten, effe spelen, baas gaat wat vage dingen in huis doen waarbij de hond wordt genegeerd en dan gaat de baas de deur uit, en een tijdje later komt de baas weer terug. Een hond die weet wat er gaat gebeuren maakt zich geen zorgen meer dat die baas nooit meer terug komt.

[Hanneke2]

En hoe lang heeft ze de hond al? Want hoe langer je ermee wacht om dit aan te leren, des te moeilijker wordt het.

Daar ben ik het niet mee eens, dat hangt enorm van de hond af. Met Lola ben ik in al mijn onwetendheid in de eerste week begonnen met oefenen en dat was echt een heel slecht idee. Die hond wist niet waar ze 't zoeken moest van verwarring.

@ts, hoe lang heeft ze de hond al? Als de hond voldoende op zijn gemak is, kan je vriendin rustig beginnen met oefenen. Geen bijzonder ding van maken, het hoort erbij. Mijn voorkeur is dus geen enorme blijheid maar ook geen keihard negeren. Zorg dat de hond wel een beetje snapt wat er gaat gebeuren, net zoals wanneer het etenstijd is, slaaptijd of wandeltijd. En vooral, rustig blijven en geen haast hebben.

Dat dus. En inderdaad niet gaan oefenen met een hond die zich nog niet helemaal veilig voelt. Dan kan je beter periodes inlassen waarbij je de hond compleet negeert, en pas later op die duidelijke momenten gaan oefenen.

Met een tweede hond bij een hond die prima alleen kan blijven, ja, daarbij vind ik vanaf dag 1 'gewoon' doen met weggaan een goed idee. Want als die eerste hond er niet moeilijk over doet is het simpelweg een van de dingen die blijkbaar hier op deze manier gaan. Maar met een nieuwe hond in z'n eentje kan je het beter wat tactischer aanpakken want verlatingsangst is echt niet leuk.

[DeDiana]

En hoe lang heeft ze de hond al? Want hoe langer je ermee wacht om dit aan te leren, des te moeilijker wordt het.

Daar ben ik het niet mee eens.

Ik ook niet. Een hond die niet rijp is om het aan te kunnen gaat het nooit leren. Ik vind dus wel degelijk dat er een ondergrens in leeftijd is om het te kunnen leren.

Inderdaad en niet alleen leeftijd speelt een rol. Bij herplaatsers zie je juist vaak dat het alleen zijn ineens wel lukt als ze bijvoorbeeld drie of vier weken ergens zijn, terwijl ze de eerste week nog geen seconde alleen konden blijven. Dan zijn ze nog niet gewend, voelen zich nog niet helemaal thuis, hangen nog erg veel aan de (nieuwe) baas voor zekerheid en om te peilen wat er gaat gebeuren allemaal. Dan is het beter om even te wachten tot ze hun draai hebben gevonden en hun vertrouwen hebben hervonden en dan pas te gaan werken aan het alleen zijn.
het ligt ook heel erg aan de hond natuurlijk, maar vaak werkt het wel zo.

Is Piet een herplaatser of heeft ze hem al van pups af aan?

Ik vind het negeren bij thuiskomst ook krampachtig klinken. Ik zou de hond gewoon even begroeten, niet helemaal uit je dak gaan, maar gewoon 'Hé, hallo, daar ben ik weer' en een aai. Ik heb ook het idee als ik het bericht lees dat de hond in verwarring raakt doordat hij genegeerd wordt.

[pioenroos]

Volgens mij heb ik ooit hier eens gelezen dat iemand aan de slag is gegaan met verlatingsangst door urenlang het huis in en uit te lopen. Dus voordeur uit, achterdeur in, klein rondje, achterdeur weer uit en in, voordeur uit, etc, etc. Gewoon op het gemakje en heus de hond niet negerend maar wel alsof het de normaalste zaak van de wereld is dat baasje niet stil kan zitten. Eventueel koppel je aan het weggaan telkens een woord of wat lekkers vast, als je een weggaan ritueel zou willen. Misschien je jas en schoenen tussendoor ook een keertje uit en aan? Eerst blijf je een minuutje weg. Als dat na een paar trainingsuren/sessies goed gaat, kan je gaan opbouwen.
Ik heb het zelf nooit geprobeerd hoor, hier geen hond met verlatingsangst gelukkig. Maar, mocht ik dat wel krijgen of ooit weer een jonge hond, dan ga ik het zo aanpakken. Ik denk dat het een effectieve manier kan zijn om het weggaan en terugkomen te normaliseren.
Wel eerst even de buren inlichten voordat ze de autoriteiten inlichten


Over het negeren: ik ga niet mee staan joelen of uitgebreid aaien als ze staan te dansen maar helemaal negeren doe ik ook niet. Ik zeg ze gedag en vertel ze dat ik ook van ze hou Aaitje over de koppies en klaar

[Shiloh86]

Misschien denken anders daar anders over, maar ik zie het zo.

In het oefenen vóór het piepen. Staan is niet zo erg, beeske mag best rond bewegen terwijl de baasjes van huis zijn. Kamer uit, 10 seconde wachten, terug naar binnen, en dat moet je misschien wel 50 of 100 keer doen, voor je er over nadenkt om er 15 seconde van te maken. Hondje moet erop leren vertrouwen dat als je weggaat, dat je ook weer terug komt.

Soms moet je gewoon weg, en dat maakt dit zo lastig om vanaf te komen. Dan erop letten dat je in het terug komen niet tijdens het piepen binnen komt, maar wacht op stilte. En dat hoeft geen 3-5 seconde stil te zijn, in de nanoseconde stilte dat er is, ga je naar binnen in het begin. Pas als het hondje dat door lijkt te krijgen, kun je langzaam op bouwen naar echt verwachten dat het stil is.

[-Lilo-]

Dat ligt m.i. een beetje aan de hond. Als het een beetje een dwingeland is die na een minuutje piepen wel ophoudt, zou je kunnen wachten. Maar aangezien het hier volgens mij gaat om een hond die niet ophoudt maar zichzelf juist opjut, zou ik na vijf seconden weer terugkomen.

Ook met simpele dingen als even de container buiten zetten, de brievenbus leeghalen of iets van boven pakken kan de deur gewoon dicht. Dan went de hond best snel aan die eerste paar minuten.

[laeken]

Ik zou om te beginnnen bij weggaan wat lekkers geven en de hond los laten lopen. Dus "baasje is zo terug....hier heb je een pensstaafje..." In zeer vrolijke intonatie.
Nooit een troostend woord als "baasje moet heel even weg, arme hond....
Ook nooit bij thuiskomst de blijdschap van de hond bevestigen. Want dan leer je hem dat het inderdaad erg was dat hij even alleen was en dan gaat de hond gespannen op de thuiskomst wachten.

Wat je ook nooit moet doen is weggaan als de hond al gespannen raakt. Dus als de hond al stress op gaat bouwen bij vertrek meteen zorgen dat hij iets anders aan het doen is. Daar komt dat pensstaafje mooi van pas.

En ook erg belangrijk, hoe is de hond? Is hij bezitterig of claimerig over haar? Dan kan het zo zijn dat ze duidelijker moet zijn. Soms is een hond moeilijk alleen te laten omdat hij het niet wil accepteren. Dat is anders dan een hond die het eng of moeilijk vindt in de zin van alleen zijn. Dan is het een kwestie van de hond meer sturing geven in het dagelijks leven en daarna ook sturen bij weg gaan.

Ik heb de andere reacties nog niet gelezen dus misschien is alles dubbel. Ik kan me best voorstellen dat een georven hond teveel emapthie heeft gekregen en dat er een stukje verdriet op geprojecteerd is. Dat kan een hond moeilijker maken. Teveel verwennen of teveel emotie maakt honden onzeker of drammerig.

Ik zelf heb mijn honden altijd gewoon los in huis gehad bij alleen blijven want dat ging 100 keer beter dan in de bench. Ook heb ik ze altijd iets lekkers gegeven. En altijd hetzelfde gezegd. "Goed op het huisje passen, baasje is zo terug! Mooi braaf zijn!" En dan meteen een staafje om te kauwen in de bek duwen en weg gaan. Dat doe ik echt op het allerlaatste moment. Mijn hondje nu is blij als ik weg ga want ze is dol op vreten. Dus als ik mijn jas pak is ze blij. Of we gaan lopen of ergens heen, of ze krijgt wat lekkers. En niet, of ze is alleen. Die optie wordt elke keer overruled door het staafje snoep. Als ik gewoon weg ga staat mijn hondje dus wel beteuterd bij de deur. Dan gaat ze zelfs even piepen want ze is teveel verwend en wil haar zin krijgen. Dat ik weg ga zonder lekkers is dus niet ok volgens mijn hondje.

Ik zorg er ook voor dat dat staafje iets is waar minstens ze net zo lang over doet als ik er over doe om helemaal weg te zijn. En ik stuur er ermee naar haar mandje. Dus hier is het staafje, ga maar lekker naar je mand. Dan is ze ook weg bij de deur en maak je de letterlijke scheiding heel eenvoudig kwa emotie.

Als ik thuis kom doe ik persoonlijk wel heel blij. Maar dat kan omdat mijn hondje geen verlatingsangst meer heeft. In het begin kon ik niet eens door een deur weg omdat ze dan bij die deur ging piepen. Nieuwe honden hebben het altijd moeilijk.

Ik heb persoonlijk wel meteen mijn hondje alleen gelaten voor een uurtje. Gewoon omdat ze mentaal volwassen was en ik wel denk dat een volwassen hond de eerste dagen geen weerstand toont tegen dit soort zaken. Dus als je die meteen gewoon maakt dan is er nog geen verzet of uiting van angst. Niet lang, uurtje. Als de hond helemaal zijn draai gevonden heeft en zich volledig is gaan ophangen aan die nieuwe baas is scheiding wel wat lastiger. Hond is het niet meer gewend.

Wat bij deze hond ook wel van belang is is uitzoeken wat het probleem is? Scheidingsangst of het niet accepteren van weggaan van de baas. Allebei die zaken leveren veel stress op en lijken hetzelfde. Alleen is de aanpak buiten dat snoepje wel anders. Een hond die weggaan niet goed accepteert moet in het dagelijks leven ook wat meer regels en duidelijkheid. Dat geldt niet voor een hond met scheidingsangst. Daar moet je juist hele kleine stapjes mee maken. In beide gevallen is dat geven van een staafje snoep of wat dan ook wel een goede manier. Het haalt de scherpe kanten af van het vertrek zelf. En het keert de emotie om naar iets positiefs.

[Nikkielvis]

Intressant topic

Ik heb nu een hondje erbij en die gilt moord en brand als ik weg ga. Mijn nadere hond blaft niet met hem mee.
Nu heb ik het helaas nooit kunnnen bevestigen bij mijn buren want steeds als ik weg ga dan zijn hun ook niet thuis.
Waardoor ik dus niet weet of hij alleen maar blaft als ik wegga of ook gedurende dat uur dat ik weg ben. Bij mijn ouders is hij wel stil. Blaft ie alleen even als ze weggaan maar is verder stil volgens de buren. Hij volgt mij thuis ook overal dus ga ik ervan uit dat wat ie bij mij doet dus echt verlatingsangst is. Ik laat dan weer naar zijn plek gaan en ga dan weer naar de keuken. Hij hoeft natuurlijk niet overal bij te zijn.

[Shiloh86]

Heb je een tablet Nikkievis? Je hebt namelijk apps die enkel geluid opnemen als er geluid is, die zou je eens een of een paar dagen aan kunnen zetten om te zien of en zo ja, hoe snel je hondje stil wordt.

[Nikkielvis]

Heb je een tablet Nikkievis? Je hebt namelijk apps die enkel geluid opnemen als er geluid is, die zou je eens een of een paar dagen aan kunnen zetten om te zien of en zo ja, hoe snel je hondje stil wordt.

Oh die heb ik. Bedankt voor de tip.
Ik heb zo'n ding maar weet niet eens wat ik er allemaal mee kan.

[-Lilo-]

Je kunt ook gewoon je laptop laten filmen/geluid opnemen, moet je alleen wat langer terugkijken.

[Nikkielvis]

Je kunt ook gewoon je laptop laten filmen/geluid opnemen, moet je alleen wat langer terugkijken.

heb ik ook stom dat ik daar niet aan denk

[laeken]

Intressant topic

Ik heb nu een hondje erbij en die gilt moord en brand als ik weg ga. Mijn nadere hond blaft niet met hem mee.
Nu heb ik het helaas nooit kunnnen bevestigen bij mijn buren want steeds als ik weg ga dan zijn hun ook niet thuis.
Waardoor ik dus niet weet of hij alleen maar blaft als ik wegga of ook gedurende dat uur dat ik weg ben. Bij mijn ouders is hij wel stil. Blaft ie alleen even als ze weggaan maar is verder stil volgens de buren. Hij volgt mij thuis ook overal dus ga ik ervan uit dat wat ie bij mij doet dus echt verlatingsangst is. Ik laat dan weer naar zijn plek gaan en ga dan weer naar de keuken. Hij hoeft natuurlijk niet overal bij te zijn.

Ik denk dat je redenatie hierin verkeerd is. Hij kan prima alleen zijn bij je ouders zeg je? Wat doen je ouders anders dan jij? Zijn ze strenger? Zijn ze duidelijker? Laten ze hem niet overal achter hen aan lopen? Worden ze misschien wat strenger tegen hem dan jij als hij dat doet? Ik denk nl dat je hondje geen verlatingsangst heeft maar protesteert als jij weg gaat. Dat kan hij niet accepteren. Bij je ouders doet hij niet zo moeilijk omdat zij waarschijnlijk duidelijker zijn en sowieso meer afstand bewaren of zelfs dat claimerige gedoe niet accepteren?

Waar ik mee zou beginnen is in je huis en in je dagelijks leven meer afstand scheppen naar dit hondje toe. Je kan zoveel met hem knuffelen en tegen hem praten als je wil hoor, dat bedoel ik niet. Maar als hij constant achter je aan wil hobbelen dan is hij wel echt bezig met jou claimen en jou controleren. Ligt hij veel in de weg? Wacht hij je op in elke deuropening? Loopt hij mee als jij voor de tiende keer iets pakt in de keuken? Zo ja dan heb je daar je probleem al te pakken. En erger je je stiekem wel eens aan hem? Zo ja dan is dat precies het moment waarop je hem gaat verbieden wat hij doet. Want je ergeren en dat wegvlakken onder het mom van arme hond wil niet alleen zijn maakt dat je gedrag van je hond tolereert wat helemaal niet zo leuk is. En waar de hond zelf ook niet gelukkig van wordt. Honden zijn dieren, die proberen uit. Jij hebt de verantwoordelijkheid hem die grenzen op te leggen. Waarschijnlijk doet hij dat bij je ouders niet. Of je ouders hebben hem dat afgeleerd omdat ze gek worden van zijn gestalk.

Honden mogen van elkaar ook zeker niet de hele dag achter elkaar aanlopen. Dat pikt de hoger geplaatste hond niet. En de lager geplaatste hond moet echt aan de kant als hij in de deuropening gaat liggen. Misschien stap jij wel over je hondje heen? Of wacht op hem? Allemaal dingen die je niet meer moet doen. Als je kan zorgen dat hij rustig op zichzelf kan zijn ondanks dat jij rondloopt kan hij waarschijnlijk ook alleen zijn.

[laeken]

Een concrete tip, als je hond constant achter je aan loopt dan leer hem "plaats". Stuur hem dus naar zijn mandje. En zorg dat jij ALTIJD dat commando opheft. Veel mensen maken een grote fout en sturen hun hond naar zijn plaats om dat nooit meer op te heffen zodat de hond dat zelf opheft na een tijdje of direct. Ik stuur mijn hondje altijd naar haar plaats als ze me gaat irriteren door de hele tijd in de weg te lopen en achter me aan te hobbelen. De eerste keren krijgt ze daar wat lekkers. Daarna hef ik het op na een paar minuten met een dikke knuffel en een braaaf! Tegenwoordig gaat ze vanzelf heel veel in haar mandje liggen. Ik roep haar ook bij me op de bank. Eerder zat ze er al voor ik ging zitten want ze liep de hele dag achter me aan.

Hondje is er ook mentaal veel kalmer van geworden want geen enkele hond vindt het leuk om de hele dag achter iemand aan te lopen. Ze doen dat omdat ze denken dat dat moet en omdat ze bezig zijn met je in de gaten houden. Daar worden ze onrustig van en als je dan weg gaat is dat voor de hond een heel groot probleem.

[Shiloh86]

Goede tips laeken. Hier totaal geen problemen met het alleen blijven, de situatie wordt snel geaccepteerd, maar de tips die je noemt over het achter je aanlopen, zijn zeker iets waar ik wat attenter op zou kunnen zijn

[renee-uk]

ik laat mijn honden altijd gewoon achter me aan lopen en mijn ervaring is dat dat vanzelf wel over gaat als de honden zich meer thuis gaan voelen en snappen dat de wereld niet vergaat als ik naar boven of naar de wc ga en ik vanzelf wel weer terugkom.
ik laat mijn nieuwe honden (pup of herplaatsers) de eerste tijd niet alleen thuis, begin daar pas later mee als ze wat gesettled zijn.

op die manier hoef ik niks te dwingen en krijgt de hond/pup de kans om aan de nieuwe situatie te wennen.

[Nikkielvis]

Laeken bedankt voor je reactie. Hij loopt inderdaad achter me aan en wat je zegt gaat in de deuropening liggen. Maar ik stuur hem wel op zijn plek. Wil dat uiteraard ook niet is onhandig en wat zenuwachtig en vooral als ik voor de zoveelste keer naar de keuken loop omdat ik weer iets vergeet. Mijn ouders zijn juist helemaal niet streng alleen hun volgt hij niet. Daar heeft hij geen behoefte aan. Hij is daar samen met Marco mijn andere hond en is wel op zijn gemak daar. Ik ben juist heel erg van de regels dit mag wel en dit mag niet en dus ook niet 1 keer wel. Maar ga er toch iets strenger opletten dat hij niet eens aanstalte maakt om mij te volgen.

[laeken]

ik laat mijn honden altijd gewoon achter me aan lopen en mijn ervaring is dat dat vanzelf wel over gaat als de honden zich meer thuis gaan voelen en snappen dat de wereld niet vergaat als ik naar boven of naar de wc ga en ik vanzelf wel weer terugkom.
ik laat mijn nieuwe honden (pup of herplaatsers) de eerste tijd niet alleen thuis, begin daar pas later mee als ze wat gesettled zijn.

op die manier hoef ik niks te dwingen en krijgt de hond/pup de kans om aan de nieuwe situatie te wennen.

Ik heb die ervaring dus totaal niet. Ik heb de ervaring dat het achter je aan lopen alleen maar erger wordt naarmate de tijd verstrijkt en je zelf als baas niks doet aan dat gedrag. Eva was een hond die vanaf dag 1 achter me aan liep. Alsof ik haar aan de lijn had. En dat is dus ook een hond geweest die op geen enkele manier alleen kon blijven de eerste tijd. Gillen en krijsen, krabben in de bench, los alleen maar joelen bij de trap. Reden imo dus wel degelijk dat wij haar daarin te weinig gestuurd hebben. Pas toen we strenger werden en afstand gingen laten ontstaan ging het veel beter.
Wuilus idem, schaduwde mij overal. Kon 3 jaar niet alleen zijn.

Bas ook, liep bij Merit al constant achter Merit aan. Zeker toen ze daar wat langer was, Dat schreef Merit. Ze gaat teveel aan mij hangen, wordt tijd dat je haar ophaalt. Zo gezegd zo gedaan en binnen een tweetal weken hing ze vreselijk aan mij. Piepen als ik naar de wc ging etc. Toen zag ik de bui al hangen en ben ik afstand gaan afdwingen. Piepen is over, alleen zijn kan ze prima en ipv dat ze nu aan mijn voeten ligt ligt ze in haar mandje. Heerlijk te pitten. Als ik opsta en naar de keuken ga zometeen blijft ze liggen. Ze mag altijd mee de tuin in, mag regelmatig met me mee hobbelen maar niet constant. Dat is gewoon beter voor mij en de hond merk ik.

[renee-uk]

de enige hond die zijn hele leven achter me aan is blijven lopen is jan en die kon prima alleen zijn.
de honden (herplaatsers) die ik kreeg met verlatingsangst en die dat nooit helemaal zijn kwijt geraakt hadden het na een week of wat wel bekeken met dat achter me aan lopen, die zochten al gauw een strategisch plekje waar ze konden blijven liggen en toch zien wat ik deed.

[laeken]

Laeken bedankt voor je reactie. Hij loopt inderdaad achter me aan en wat je zegt gaat in de deuropening liggen. Maar ik stuur hem wel op zijn plek. Wil dat uiteraard ook niet is onhandig en wat zenuwachtig en vooral als ik voor de zoveelste keer naar de keuken loop omdat ik weer iets vergeet. Mijn ouders zijn juist helemaal niet streng alleen hun volgt hij niet. Daar heeft hij geen behoefte aan. Hij is daar samen met Marco mijn andere hond en is wel op zijn gemak daar. Ik ben juist heel erg van de regels dit mag wel en dit mag niet en dus ook niet 1 keer wel. Maar ga er toch iets strenger opletten dat hij niet eens aanstalte maakt om mij te volgen.

Waarom hij jou wel volgt en hun niet kan ik zo niet zeggen. Probeer daar eens achter te komen? Geef je hem per ongeluk zo nu en dan een aai? Wat aandacht? Of krijgt hij heel soms wat lekkers in de keuken? Dat zal maken dat hij hardnekkig wordt in zijn volgen.
In elk geval moet je proberen het zo te krijgen zoals bij je ouders. Want dat is de enige manier waarop je hem makkelijk en kalm alleen kan laten. Zolang dat niet zo is, hoe je dat ook zal bereiken, zal hij nooit goed alleen kunnen zijn. Hij wil je niet uit het oog verliezen en daar zal hij zo zijn redenen voor hebben. En omdat hij dat niet wil kan hij dat ook niet goed aan als je weg gaat.

[laeken]

de enige hond die zijn hele leven achter me aan is blijven lopen is jan en die kon prima alleen zijn.
de honden (herplaatsers) die ik kreeg met verlatingsangst en die dat nooit helemaal zijn kwijt geraakt hadden het na een week of wat wel bekeken met dat achter me aan lopen, die zochten al gauw een strategisch plekje waar ze konden blijven liggen en toch zien wat ik deed.

Dat ligt misschien aan je huis en de mate van energie van de hond. Eva was nooit moe en wilde sowieso iets doen. Wij hadden een onoverzichtelijk huis. Zolang ik in de woonkamer was kon ze me zien en was het goed. Zodra ik de gang in liep was dat anders. Nu met Bas idem. Woonkamer is L-vormig dus niet overzichtelijk. Keuken is los van woonkamer en daarachter is de wc. Bas komt niet in de gang bij de voordeur en niet boven. Kent ze niet, is ze nooit echt geweest op een rondje stiekem na. Dus zij had de neiging om overal mee naartoe te lopen. En ik had erg genoeg de neiging om haar wat lekkers te geven in de keuken, een aai op de wc en wat woordjes in de deuropening. Ik maakte het zelf erger. Dat moest ik bewust afleren en dat is gelukkig gelukt

Want eerlijk gezegd vond ik het zielig dat ze geen rust had. Constant op mij moest letten en zodra ze ergens lekker lag weer op moest staan omdat ik op stond. Zo erg dat ik soms geen zin meer had om op te staan. Dan bleef Bas tenminste liggen. Dan weet je wel ineens hoe laat het is als baasje. Dat afleren is dus snel en goed gegaan.

[renee-uk]

de enige hond die zijn hele leven achter me aan is blijven lopen is jan en die kon prima alleen zijn.
de honden (herplaatsers) die ik kreeg met verlatingsangst en die dat nooit helemaal zijn kwijt geraakt hadden het na een week of wat wel bekeken met dat achter me aan lopen, die zochten al gauw een strategisch plekje waar ze konden blijven liggen en toch zien wat ik deed.

Dat ligt misschien aan je huis en de mate van energie van de hond. Eva was nooit moe en wilde sowieso iets doen. Wij hadden een onoverzichtelijk huis. Zolang ik in de woonkamer was kon ze me zien en was het goed. Zodra ik de gang in liep was dat anders. Nu met Bas idem. Woonkamer is L-vormig dus niet overzichtelijk. Keuken is los van woonkamer en daarachter is de wc. Bas komt niet in de gang bij de voordeur en niet boven. Kent ze niet, is ze nooit echt geweest op een rondje stiekem na. Dus zij had de neiging om overal mee naartoe te lopen. En ik had erg genoeg de neiging om haar wat lekkers te geven in de keuken, een aai op de wc en wat woordjes in de deuropening. Ik maakte het zelf erger. Dat moest ik bewust afleren en dat is gelukkig gelukt

Want eerlijk gezegd vond ik het zielig dat ze geen rust had. Constant op mij moest letten en zodra ze ergens lekker lag weer op moest staan omdat ik op stond. Zo erg dat ik soms geen zin meer had om op te staan. Dan bleef Bas tenminste liggen. Dan weet je wel ineens hoe laat het is als baasje. Dat afleren is dus snel en goed gegaan.

ik denk niet dat dat aan het huis lag, want het gebeurt mijn hele leven al zo en ik heb best al een aantal huizen en een aantal honden gehad
en ook niet aan het energielevel van de honden in kwestie, want daar spant jan de kroon.
als ik ooit een hond gehad heb die altijd tot actie bereid was, was hij het wel en juist hij, de beroepsplakker, heeft nooit moeite gehad met alleen zijn.

ik weet niet waarom mijn manier hier altijd goed gewerkt heeft, misschien omdat ik daar zelf helemaal achter sta en er geen spanning door gecreëerd wordt?
ik vind het niet erg of lastig als honden achter me aan lopen, maar ik geef ze ook geen extra aandacht als ze dat doen.

[Nikkielvis]

Hier kan ik echt iets mee.
Mijn ouders hebben de keuken aan de woonkamer misschien is dat het of omdat ik echt zijn baasje ben. Ik ga hier in ieder geval lekker mee aan de slag. Zou het fijn vinden dat ik gewoon lekker ook even naar de winkel kan lopen zonder me af te vragen of de buren gek worden of niet

[-Lilo-]

Ik pak het met Lola ongeveer net zo aan als Laeken zegt, maar zij is na haar laatste terugval dit voorjaar niet meer rustig geweest als ze alleen was.

Ze heeft nu per keer dat ze alleen is ongeveer 10/15 minuten geblaf. Niet aan één stuk en ook niet vanaf het begin, maar in totaal op de hele periode vijftien minuten. Iemand daar nog tips voor?

Ze kon in het begin helemaal niet alleen zijn en toen ze het wel kon (de afgelopen ruim drie jaar) hing ze altijd op wacht voor het raam, geen slapen dus. Dat doet ze nu ook, maar dus met af en toe geblaf. De rest van de tijd hangt ze te hangen voor het raam. Bij mijn schoonouders met hond gaat het wel goed en zonder raam is geen optie.

[DeDiana]

Ik kan me in allebei jullie redeneringen wel vinden en heb ze ook allebei met succes en met minder succes toegepast

Sommige opvangers heb ik in de periode dat ze bij mij waren niet tot nauwelijks alleen gelaten, andere al op dag vier. En degene die ik snel alleen liet, waren heus ook wel eens plakkerds. Ik laat ze pas alleen als ik het gevoel heb dat ze hun draai in huis hebben gevonden, ontspannen zijn in huis en vertrouwen hebben in hun nieuwe omgeving en in mij. Andere opvanghonden waren misschien helemaal geen plakkerds, maar dan merkte ik toch aan alles dat ze onzeker werden als ze mij niet meer konden zien of horen. Dus ik kijk vooral naar hoe zeker of onzeker een hond is in de nieuwe omgeving, hoe snel hij zich er helemaal thuis en veilig voelt. Een hond kan ook verschrikkelijk aan je hangen en onzeker worden van je afwezigheid zonder dat het een echte plakkerd is.

De grootste plakkerd is hier met vlag en wimpel Amoz, maar moeite met alleen zijn heeft hij totaal niet. Ik stoor me niet echt aan zijn geplak, dus hij doet maar. Ook omdat het geen gevolgen heeft voor onze verstandhouding of voor het alleen kunnen zijn. Amoz heb ik al best snel even alleen gelaten, gewoon omdat ik het gevoel had dat dat prima zou gaan. Dat bleek voor hem inderdaad geen enkel probleem.

Mila is ook best een plakkerd, en die heeft nooit moeite gehad met alleen zijn, als pup al niet. Bij haar kon ik dat dus ook heel snel opbouwen. Ik zag gewoon dat ze relaxt was als ik de deur uitging en ook nog steeds relaxt als ik weer binnenkwam. Bij Mila moet ik wel altijd erbij zeggen 'dat ik even boodschappen ga doen' - voor haar is het wel belangrijk dat ze weet dat ik even wegga.

Amy is een ander verhaal. Amy is totaal geen plakkerd in huis, die blijft liever de hele dag op de bank hangen. Als ik in bad lig bijvoorbeeld, liggen Mila en Amoz altijd in de badkamer, en Amy nooit (de bank is veel comfortabeler). Ze heeft totaal geen problemen met alleen zijn als ik in mijn eentje wegga, maar o wee als ik één van de andere honden meeneem; dan blaft ze alles bij elkaar. Dat is dus protest: zij wil dan gewoon ook mee. Dat had ze de eerste vijf weken, toen ze nog doodziek was, totaal niet. Maar sinds het moment dat ze mee gaat wandelen, is dat ontstaan. Zij vindt het zo leuk om mee te gaan en weet dat we dan iets leuks gaan doen, en daar wil ze gewoon ook bij zijn. Dat ben ik nu dus heel rustig aan het oefenen, want ze zal er toch mee moeten leren leven.