Ze is perfect op 1 behoorlijke ergernis na - ze is knijter opdringerig. En ook heel onderdanig daarin.
Niet een beetje, maar behoorlijk erg
Dat soort onstuimige liefdesbetuigingen heb ik heel rap afgeleerd. Ik hou daar totaal niet van. Ik blokkeer haar met mijn lichaamstaal en nu is een bepaalde blik al genoeg als ik zo'n liefdesbetuiging aan zie komen, en dat is steeds minder vaak.
Wat ik veel moeilijker vind, is haar begrenzen wanneer ik haar wel aandacht wil geven. Als ze bijvoorbeeld naast me ligt en ik aai haar, dan kruipt ze direct helemaal in me, krijg ik maaiende poten in mijn gezicht en moet ik haar snuit uit mijn nek plukken (ielg..!)
Als ik op de bank lig en ze mag bij me komen liggen, krijg ik gegarandeerd dr ellebogen tussen mijn ribben en ligt ze kreunend van genot bovenop me gedrappeerd. En ik ben er op die manier al gauw genoeg klaar mee en stuur dr weer weg
Ook als ik Mayke aanhaal, stort ze zich er regelmatig tussen. Dit kan ik blokkeren met een vingerknip, maar Mayke vind dat weer ongezellig en druipt ook af, of ze gaat zich tegen Kiwi aanbemoeien omdat Kiwi door deze afwijzing Mayke gaat uitlokken.
Al met al is in huize Paisley het ongecompliceerde geknuffel einde verhaal en iets geworden waar je mogelijk letsel bij oploopt. Ook voel ik me soms narrig, omdat ik Kiwi zo vaak moet afwijzen. Dan voel ik me een chagrijnig wijf en koop mijn schuldgevoel bij Kiwi af met iets lekker en probeer het gevoel dat ik Mayke voortrek aan de kant te zetten. Maar eigenlijk is het niet zo. Mayke hoef ik nooit af te wijzen, die wil alleen aangehaald worden als ik er ook zin in heb, en die doet dan rustig. Kiwi spartelt zo van genoegen dat ze me pijn doet en me ook erg irriteert.
Weet iemand wat ik hiermee moet?








