wil ik dit toch wel even vertellen. Lilo heeft denk ik al tien jaar terug een aartsvijandin gemaakt, teefje van ongeveer haar eigen formaat en leeftijd, was loops toen we haar de allereerste keer tegen kwamen en Jack was toen heel verliefd, misschien dat dat mee heeft gespeeld. In elk geval, die twee konden elkaars bloed wel drinken, jarenlang hebben de andere baas en ik al op afstand aangelijnd want ze zouden elkaar echt in de haren vliegen. Een keer waren we te laat en hebben we ze van elkaar af moeten trekken. Geen bloed of gaten gelukkig, maar oh, wat hadden die twee een bloedhekel aan elkaar. En ze waren aan elkaar gewaagd, echt felle takketeven op dat moment.
Ik had dat hondje jaren niet gezien, en van de week liep ze weer in het park. Lilo stoof er al krijsend op af
, bleef nog wat blaffen op een kleine afstand, maar dat hondje was echt oud geworden, liep wat stram en reageerde amper op Lilo. En toen was het klaar en kwam Lilo terug toen ik riep. Okee, drie keer riep. Lilo had haar nu echt makkelijk kunnen hebben, maar dat hoefde allemaal niet meer. Ik was eigenlijk wel heel trots op haar, en ik vond het 'rechtvaardig' en 'eerlijk' gedrag dat ze niet op dat ouwe hondje klapte, ondanks die jarenlange vete. Goeie hond, mijn Lilo.
