Hoogtevrees

[Sulluna]

Ik gooi het toch maar eens hier, wie weet hebben meer mensen ervaringen of tips?

Sultan heeft écht hoogtevrees. Ik twijfelde of dit zou bestaan bij honden, maar het is echt waar. Hier op de galerij, krijg je hem gewoon niet. Echt niet. Hij gaat in de ankers. Wanneer je druk geeft op de lijn, raakt hij een soort in paniek en probeert alles om zich los te krijgen. Dit is ook wel eens gelukt, dan vlucht hij niet weg maar blijft staan. Ook met andere honden, zonder angst, voor of achter hem geen effect. Ook voer en uren geduld zonder druk niet. Ik loop nu gewoon via de brandtrap, waardoor hij de galerij niet over hoeft.

Bij mijn moeder op bezoek, is dit dus ook een drama. Vaak til ik hem uit gemakzucht maar gewoon op. Want ik heb een keer letterlijk 2 uur gezeten, maar hij gaat niet. Hij weegt 27 kilo, dus nog een behoorlijke klus voor mij om te tillen Overigens vind hij dat optillen wel prima.

Maar ook met uitlaten, wilt hij niet over wat hogere bruggetjes heen. Hij stopt gewoon met lopen. Je kan doen wat je wilt, maar hij gaat gewoon niet. Als je doorloopt, begint hij keihard te janken, maar lopen echt niet. Ook hierbij heeft voer etc geen nut en ook niet met meer druk. Hij is gewoon weg te sterk voor mij als hij écht in protest gaat. Oftewel, de routes met bruggetjes nemen wij voor het gemak maar niet meer.

Bij de dierenarts op de tafel vind hij ook vreselijk. Rillen en hijgen en ik moet hem er altijd op tillen. Wanneer hij op de grond staat voor zijn prik, is er geen probleem. Dit zelfde verhaal bij de trimmer op tafel. Die zet de tafel nu dus op de laagste stand, zodat de tafel laag staat. Dan is er geen probleem.

Op stal is er ook een bruggetje, waar in het midden een soort kleine opening is ( kunnen ze niet tussen komen hoor) waardoor je de sloot ziet er onder. Krijg ik hem niet overheen.

Ik heb naar mijn idee echt van alles geprobeerd. Ook echt met heel veel rust en tijd, met eten en met andere honden die deze angst niet hebben. Op zich is er ook wel mee te leven hoor, haha. Maar ik wilde eigenlijk heel graag behendigheid met hem doen. Maar zolang hij zo'n last heeft met hoogtes, zal dit geen succes zijn. Zo'n wip weigert hij bijvoorbeeld al. Wij hadden bijvoorbeeld tijdje terug een fotoshoot en wilde de honden dan op een picknicktafel hebben, maar dat is al te hoog.

Echt vreemd, nog nooit eerder dit gehoord bij een hond. Maar het heeft echt te maken met hoogtes. Iemand ervaringen?

[Fotogravinnetje]

Boomer had ook wat last van hoogtevrees. Niet zo extreem als wat jij beschrijft. Hem heb ik daar wel overheen gekregen met veel geduld, lichte druk op de lijn en bij elke beweging naar voren druk van de lijn af, om daarna weer de keuze te geven: blijven staan met lichte druk op de lijn, of naar voren om de druk van de lijn te halen. En uiteraard prijzen als hij besloot dan maar echt naar voren te gaan (meer dus dan genoeg was om de druk eraf te halen). Het is wel belangrijk dat elke beweging in de goede richting ontspanning van de lijn oplevert. En daarna even pauze op de nieuwe plek

[Sulluna]

Boomer had ook wat last van hoogtevrees. Niet zo extreem als wat jij beschrijft. Hem heb ik daar wel overheen gekregen met veel geduld, lichte druk op de lijn en bij elke beweging naar voren druk van de lijn af, om daarna weer de keuze te geven: blijven staan met lichte druk op de lijn, of naar voren om de druk van de lijn te halen. En uiteraard prijzen als hij besloot dan maar echt naar voren te gaan (meer dus dan genoeg was om de druk eraf te halen). Het is wel belangrijk dat elke beweging in de goede richting ontspanning van de lijn oplevert. En daarna even pauze op de nieuwe plek

En was na dit proces de hoogtevrees "over"? In de zin, dat je hem in een nieuwe situatie makkelijker over een hoog iets kreeg? Of begon het dan opnieuw?

[Fotogravinnetje]

Uiteindelijk verraste hij mij door zonder problemen een brandtoren te beklimmen en zelfs over het platform te gaan lopen dat bestond uit van die roosters waar je zo doorheen kunt kijken. Had verwacht dat hij op het dichte plateau tussen de twee trappen in zou blijven zitten. Dus ja, op een gegeven moment was hij echt over z'n hoogtevrees heen.
Maar zoals ik al zei: het klinkt alsof Sultan een stuk erger hoogtevrees heeft nog dan Boomer dat had

[DeDiana]

Mila heeft het ook, van pups af aan al. Die vond als pup een stoeprand al eng.
Met haar heb ik spelenderwijs heel veel geoefend met muurtjes, trapjes, bankjes, van heel erg laag tot steeds ietsje hoger, met heel enthousiaste stembeloning als ze erop ging staan. Zéker niet lokken met voer, dat maakt het voor haar alleen maar nog spannender, maar spelenderwijs zelf er ook op springen en zo heb ik het commando 'op' geleerd.
Ik ben juist behendigheid gaan doen om haar zelfverzekerder te maken met hoogtes. Bij het aanleren begin je toch heel laag en bouw je rustig op. De wip heeft ze gek genoeg nooit eng gevonden, maar de kattenloop wel (die is natuurlijk ook hoger). Ook hebben we veel balansoefeningen met wiebelplankjes en -kussens gedaan, ook voor zelfvertrouwen en evenwicht.
Bij bruggen (vooral als ze smal zijn en er kieren tussen zitten) ging ze ook in de ankers. Dat heb ik geclickerd, eerst het naar de brug toe lopen en dan elk stapje in de goede richting belonen, en bij twee stapjes de brug op de jackpot en weer terug. Zo heb ik dat opgebouwd en nu loopt ze eigenlijk elke brug wel (aangelijnd) over. Ze vindt het nog wel spannend, maar doet het uiteindelijk wel zonder enig gedoe.

[Lunatic]

Ja ervaring mee, één van mijn westies had enorme hoogtevrees, zo'n beetje hetzelfde als jij beschrijft, optillen was ook al een ramp, dan klampte ze zich helemaal aan me vast met haar pootjes terwijl ze aan het rillen was. Maar ze woog maar 9 kilo dus in sommige gevallen zoals bruggetjes e.d. pakte ik haar gewoon op, dat was de makkelijkste en snelste manier
Ik heb ook alles geprobeert, veel geduld, snoep, speeltje, noem maar op, maar niets hielp

Ik had ook nog nooit gehoord van een hond met hoogtevrees, maar ze bestaan dus echt, maar met zo'n kleine frutsel was het denk ik iets makkelijker te omzijlen dan met Sultan van 27 kilo

[sbientje]

Charlie had het ook, die heeft echt een hele lange tijd alles wat ook maar een beetje hoog was doodeng gevonden. Het toppunt was wel bij mijn vader in de flat op de galerij. Geen beweging in te krijgen. 1 keer heb ik hem getild maar dat was ook niet heel succesvol want hij was echt paniekerig en ik was bang dat ie zou springen en ik hem dan per ongeluk over de balustrade zou laten kiepen ofzo Ook echt alles geprobeerd, gewoon doorlopen (dan ging ie in de ankers en moest je hem slepen, ook niet echt de manier), los achter Pom aan (dan stopte ie ineens en ging dan keihard zitten gillen ook), lokken met snoep (hielp geen hol), lokken met stem (idem).. gelukkig was het bij hem een fase, en nu loopt ie weer gewoon over de galerij, wel tegen de muurkant maar dat maakt me niets uit. Ook de trap durft ie nu weer op, dat was ook een Groot Drama. En de bank, en het bed, hij durfde gewoon niets Maar goed, hij was een pup, dat is toch weer anders

[Sulluna]

Wat apart! Ik ken serieus niemand met een hond die dit ook heeft, en nu opeens al die verhalen. Super boeiend!

Ik denk er ook over om juist wel behendigheid te gaan doen, om zo spelenderwijs te leren dat hoogtes ook best leuk kunnen zijn.

Met optillen klemt hij inderdaad zijn poten om mij heen.. Alsof hij vreest dat ik hem ga laten vallen, haha. Maar goed, een hond van zijn formaat optillen is niet echt handig ook haha

[twinkeltje]

Happy mijn maltezer heeft er 11 jaar lang last van gehad ze liep op de galerij echt alleen als haar lichaam de muren raakte.
Ondanks ze meerderemaal dagelijks over de galerij moest is het nooit over gegaan

[gyanty]

Kay heeft dat ook. Ik sluit mij aan bij het stuk van DeDiana. Ook juist met Kay behendigheid gaan doen, balans en coordinatiecursussen om er een spelletje van te maken. Helemaal over is het niet. Hij kan in blinde paniek eventueel nog ineens gaan springen.

Op behendigheid scheurde hij als een gek over de kattenloop, maar is wel schijtsbenauwd op de verdieping van het verpleeghuis als de ramen helemaal tot aan de grond komen. Ik loop bewust niet langs de rand dan met hem.

[Sulluna]

Nou, nu ik dit allemaal lees ga ik mij dus toch maar inschrijven voor behendigheid.

[lucie]

ik weet niet of mijn eerste hond Douscha (MHxDH) hoogtevrees had, maar ze was wel erg bang voor bruggetjes, gallerijen, trappen enz. Maar eigenlijk was ze vooral erg onzeker, durfde ook het water niet in, op een gladde vloer te lopen en nog veel meer. Wel had ze een ongelofelijk drive vanuit zichzelf. met voer kon ik niet erg motiveren, met balletjes dan weer wel.
Eigenlijk heb ik net als hierboven beschreven stapje voor stapje het leven voor haar wat hanteerbaarder gemaakt. Eén tree op is groot feest Knappe Douscha!!!! Nog een treetje en nog meer feest. Het zal voor iedere hond anders werken, maar bij haar werkte het heel goed als kleine stapjes uitbundig geprezen werden. Ze kon dan zooo trots kijken

Het mooiste moment was dat ze op een gegeven moment zonder aarzeling een hoge loopbrug opliep en tussen de spijlen door zo het water indook achter een balletje aan. Of in een boom klimmen

Ze kreeg na verloop van tijd zo'n zelfvertrouwen dat ze haast doorsloeg naar de andere kant: dan vond ze dat ze best kon doen wat eigenlijk niet mogelijk was (tegen een muur opklimmen bv)

Maar goed, bij haar was het dus vooral gebrek aan zelfvertrouwen, da's misschien makkelijker dan echte angst zoals bij Sultan. Succes!