Verlatingsangst terwijl wij slapen?

[Manuma]

Elke avond tussen 23:00 en 0:00 uur 's avonds lopen we de laatste ronde met de honden van ongeveer 20 minuten.
We gaan pas weer naar binnen als iedereen geplast heeft.

Met Uma is dat nog wel eens lastig, die heeft maar één plek waar ze 's nachts wil plassen, dus om wat sneller naar ons warme bed te kunnen lopen we eigenlijk standaard naar die plek 's avonds.
Zodra we terug komen van die ronde is het altijd tanden poetsen en naar bed. Een klopje op het bed en Uma komt erbij liggen.
Soms ligt ze op het voeteneind en soms ligt ze naast me. Ik slaap vrij diep dus ik heb het niet altijd door als ze 's nachts weg gaat.

's Ochtends om 7:15u loop ik altijd de ochtendronde met de honden.

Nu heeft Uma sinds we opvanghond Blanche hadden in augustus wel eens binnen geplast 's nachts.
Ik dacht dat ze dat deed uit stress omdat Blanche vrij aanwezig was. Het is daarna nog sporadisch voorgekomen.

Echter begon het twee maanden duidelijk veel vaker voor te komen.
Ze plast altijd op dezelfde plek en het is nooit veel. Inmiddels stap ik om de dag wel in een plas in de woonkamer
Nu hebben we sinds vijf weken Cody bij ons in huis en is het (gelukkig) niet nog meer geworden, maar vanochtend had ze ineens gepoept middenin de woonkamer.
Terwijl ze echt wel veel uit gaat en ruim de kans krijgt het buiten te doen. De tijd die tussen onze avond- en ochtendtronde zit is ook maar kort.

Volgens mijn vriend is ze vaak wakker 's nachts en hoort hij haar scharrelen, sleept ze met kleedjes en botten.
Nu kunnen we natuurlijk gaan denken aan iets aan haar blaas, dus dat wil ik sowieso na laten kijken maar eerlijk gezegd denk ik zelf dat het met stress te maken heeft.
Ze stond laatst ook rond 3 uur 's nachts heel wild te krabben bovenop onze bank, het was geen gewoon krabben, het was heel duidelijk een uitbarsting van stress.
Ze houdt namelijk overdag met groot gemak alles op.

Wat ik kon bedenken was de komst van Cody, maar daar ligt ze juist vaak mee samen en in ons huishouden is er niet veel veranderd.
Ook is het voor de komst van Cody al verergerd in vergelijking met voorgaande maanden.
En waar ik ook mee rond loop, is dat Uma best wat initiatieven neemt nu ze een sterke, gezonde en zelfs zelfverzekerde hond aan het worden is. Misschien geven wij haar nog steeds de zielige-spanjaard-credits en zijn we daarmee ook heel onduidelijk?
Uma kan niet goed alleen thuis blijven sinds haar vermissing in mei. Ze krabt dan ook op de bank, staat continue in de vensterbank, breekt door barricades heen en blaft veel. Daarom laten we haar eigenlijk nooit meer alleen en hebben we een camera aangeschaft voor dat uurtje als we boodschappen doen. Zou het dezelfde stress kunnen zijn (verlatingsangst)?

Uma is een hond die veel aandacht vraagt en eerlijk gezegd ook krijgt. Ze is altijd bij je, staat er geen mand naast de plek waar jij bent? Dan gaat ze desnoods op de koude stenen liggen. Ze ligt onder je stoel als je aan de tafel eet, ze ligt op je als je TV kijkt op de bank, ze ligt letterlijk in mijn armen als we gaan slapen, in de auto zit ze tegen de voorstoel aangeplakt en kijkt me continue aan. Als dat niet kan gaat ze heel hard trillen en hijgen. Als ik in bad lig, ligt ze op de badmat, als vriend thuis is doet ze dat overigens niet.

Willen jullie meedenken? Ik heb op dit gebied totaal geen ervaring.

[Zamunda]

Tja, ik zweer toch bij honden in bed of in ieder geval in de slaapkamer.

Als ik het goed begrijp lígt Uma in bed.
Alleen kan Uma ook de slaapkamer weer uit als ik het zo lees. Wie weet de moeite waard om eens te kijken of het helpt als je haar niet de keuze geeft? Dus deur dicht of hekje in de deuropening?

[sbientje]

Tja, ik zweer toch bij honden in bed of in ieder geval in de slaapkamer.
Het moet niet maar ik heb alvast nog nooit gehoord dat een hond dáár niet tegen kan.

Op zich snap ik de nadelen heel goed. Het is wat viezig met al dat haar en het scheelt ruimte als je meer of grotere honden hebt.
Het voordeel is dat je verder overal vanaf bent. Die honden blijven net zolang ronken als je zelf doet.

Dan maar vaker dat nest verschonen en eventueel extra ruimte maken. Ik wil mijn honden bij me hebben. Het slapen als roedel vind ik er echt bij horen.
Ik ben een geitenwollen sok en maximale harmonie is me dierbaar.

Tussen stress omdat je van huis bent of stress omdat je binnenshuis niet bereikbaar bent zou ik niet al te veel onderscheid willen maken.

zoals ik het lees ligt ze al op bed, als ze wil

[Brindlecardi]

Ik zou toch ook eens kijken of een bench of het verkleinen van ruimte niet helpt.
Is er verder geen geluid of iets dergelijks waar ze bang voor is?
Als het waait en de wind staat op de flat, of de kraan druppelt, dan trippelt Apple 's nachts ook door de kamer. (ze doet gelukkig dan niet haar behoefte)

Algemeen krijg ik wel een beetje het idee dat het een gewoonte is geworden dat ze continu bij je is.
Dat hoeft op zich niet erg te zijn, maar in combinatie met het niet alleen kunnen zijn, zou het denk ik toch beter zijn iets meer afstand te gaan creëren. Ook al begrijp ik wel de band waarschijnlijk anders is gezien jullie geschiedenis.

[Paisley]

Het kan toch geen verlatingsangst zijn, als jullie gewoon in de buurt zijn?

Kiwi houd ook Pyjama feestjes. Het werkt dr niet op dr kringspier of blaas, maar ze gaat snachts geregeld op stap om op zoek te gaan naar een midnightsnack, om wat met speeltjes in de rondte te strooien en te kijken of Mayke in is voor een spelletje (NEE).
Bij haar helpt het om haar dan een plek te geven in dr uppie. Feestjes in je eentje zijn geen lol aan.

Ik denk dat als Uma dr gemak houdt, dat ze ook weer zindelijk is snachts.

[Brindlecardi]

Het kan toch geen verlatingsangst zijn, als jullie gewoon in de buurt zijn?

Kiwi houd ook Pyjama feestjes. Het werkt dr niet op dr kringspier of blaas, maar ze gaat snachts geregeld op stap om op zoek te gaan naar een midnightsnack, om wat met speeltjes in de rondte te strooien en te kijken of Mayke in is voor een spelletje (NEE).
Bij haar helpt het om haar dan een plek te geven in dr uppie. Feestjes in je eentje zijn geen lol aan.

Ik denk dat als Uma dr gemak houdt, dat ze ook weer zindelijk is snachts.

Tenzij ze (onbewust) continu bevestiging krijgt overdag. Dat krijg je snachts niet van slapende baasjes

[Manuma]

Daar dacht ik inderdaad dus ook aan, Apple. Uma gaat zelfs piepend ijsberen als je op het toilet zit.

Bench is helaas geen optie. We hebben dat echt geprobeerd aan te leren, ook ivm die verlatingsangst, maar ze heeft de hele bodem eruit getrokken, krabt haar poten stuk of ze ligt trillend en hijgend in het hoekje. We hebben de periode opgebouwd, snoepjes gestrooid, met de clicker gewerkt maar na 2 maanden was ze nog steeds volledig in de stress.
Het lastige is dat er in onze slaapkamer geen deur zit of kan. Het loopt direct uit op de hal. Ik kan het wel afzetten misschien, dat zal ik vannacht proberen.

Ze slaapt inderdaad op bed, anders heeft ze het zo koud Ik ga beginnen met het volgen stoppen, ik heb net ook op cursus (met Manu) wat tips gevraagd.
We hebben haar eerlijk gezegd ook nooit begrenst, juist aangemoedigd. Maar we zijn nu denk ik op een punt gekomen dat ze teveel initiatief neemt en wij haar niet duidelijk haar positie hebben getoond. Wellicht dat ze daarom ook van slag is als er een nieuwe hond in de roedel komt?

[Paisley]

Misschien knapt ze juist enorm op van wat regels en sturing. Je hebt het in de beginpost over zielige-spanjaard-credits. Maar vaak hebben onzekere honden enorm baat bij sturing en regels, omdat ze anders teveel ruimte ervaren waarvan ze geen idee hebben hoe ze het moeten gaan invullen. Soms kan een kordate en gedecideerde manier van doen een zucht van verlichting teweeg brengen.

[Feather__]

En een traphekje bij je slaapkamer? Wij hebben hier 2 traphekjes boven een naar zolder en een voor naar beneden. Snoopy gaat graag naar beneden en gaat dan zenuwachtig heen en weer lopen omdat wij er niet zijn. Nu hij dus ook niet naar beneden kan wil hij dat ook niet. Hij ligt nu lekker rustig in zijn mand of op de grond en komt niet eens in de gang behalve als hij wil drinken.

Het ziet er niet mooi uit maar helpt hier wel

[Caro.]

Misschien knapt ze juist enorm op van wat regels en sturing. Je hebt het in de beginpost over zielige-spanjaard-credits. Maar vaak hebben onzekere honden enorm baat bij sturing en regels, omdat ze anders teveel ruimte ervaren waarvan ze geen idee hebben hoe ze het moeten gaan invullen. Soms kan een kordate en gedecideerde manier van doen een zucht van verlichting teweeg brengen.

Dat denk ik ook
Leiding geven is zekerheid voor een hond, weten waar hij/zij aan toe is en dat zou nog weleens de sleutel tot veel
dingen kunnen zijn.

[Gollum]

Het klinkt herkenbaar, Rani vertoont ook zulk onrustig gedrag. Bij haar bracht het veel rust 's nachts om de slaapkamerdeur dicht te doen (ze slaapt bij ons). Anders ging ze rotzooien, op zoek naar eten. Ook wilde ze nog wel eens in de huiskamer poepen.
Overdag kan ze ook niet bijster lang alleen zijn zonder in de vensterbank te zitten blaffen samen met Mika

[Nakisha]

Of het voor jullie ook zal helpen weet ik niet... maar dit is mijn ervaring.

Toen Branco als eenjarige bij ons kwam, had hij dusdanige verlatingsangst dat de kamer uitlopen al een ramp was.
Met Rhodi waren we gewend; of in de bench, of los in de kamer slapen. Rhodi prefereerde zijn bench. Zelf vond ik dat best prettig, want het voelt wel veilig dat hij op een plekje ligt waar hij geen kwaad kan.
Met Branco hadden we dezelfde regels. Los bleek geen doen, (piepen, janken en desnoods slopen) en in de bench was het ook huilen.

Toen kwamen dus de regels om de hoek kijken. 's Nachts altijd exact hetzelfde patroon; avondplasje, naar de benches, koekje, welterusten, lichten uit. Einde van de dag. We gaan allemaal slapen.

Na een dikke week was het probleem over. En dat vond ik een érg lange week. Branco huilde vanaf dat ik uit de kamer vertrok en stopte vaak niet; ik moest echt terugkomen, hem kalmeren en terug naar bed. Soms begon hij halverwege de nacht én in de vroege ochtend nog eens.

Toch was een duidelijk avondritueel en volhouden hier de boodschap. Je kunt huilen, ik kan laten weten dat ik er ben, maar er gebeurd NIKS meer. Je komt je bench niet uit. Ik laat m'n gezicht even zien maar blijf niet bij je, hooguit een paar minuutjes tot je ligt. Geen gedoe. En al moet ik honderd keer naar beneden lopen om je te laten weten dát ik er ben, ik ga ook écht weer weg en je komt de bench pas uit als de dag begint.



Nu word er uitsluitend nog gejankt als ik té lang uitslaap (en dan hebben ze gelijk, haha) of bij ziekte/ongemak. En omdat ik dat nu ook weet (dat er dus geen misbruik meer van word gemaakt), kom ik dan en kijk ik wat er is. Maar ook dan hebben we wel regels; huilen omdat je moet plassen mag, maar dan is het even plassen en weer terug slapen. Huilen omdat je hebt overgegeven en de bench vies is mag, dan maak ik schoon en weer terug slapen. Enzovoorts.



Ik las al dat Uma nooit begrenst is. Met Branco waren ''de regels'' juist vanaf dag 1 in gebruik. Alle begrip voor zijn problemen en ellende, maar dat veranderd de regels geenzins. Integendeel. We blijven altijd dezelfde regels volgen. Ik vind duidelijkheid, vaste gewoontes en grenzen essentieel om elkaar goed te kunnen begrijpen. Het geeft rust.

[Manuma]

We hebben wel regels gehad overigens. Maar ze is wel aangemoedigd in haar intiatieven, die nam ze nooit. Ze was namelijk bang. Dus als ze dan uit zichzelf iets deed voor toenadering, was ik daar heel blij mee. En nu is het eigenlijk wat teveel geworden.

Waar ik Manu zou negeren, verwelkom ik haar. Dus op die manier heb ik haar niet begrenst. We hebben wel rituelen en regels uiteraard. Alleen Uma komt wel met meer weg dan ik bij bijvoorbeeld Manu toe zou laten.

Ik ga daar mee aan de slag, heel veel dank voor het meedenken

[laeken]

Ik denk dat het een kwaaltje is van de Spanjaard uit de kennel in Spanje. Bas doet het nl ook. Ze poept zo nu en dan eens binnen op dezelfde plek onder de tafel. Gewoon omdat ze moet denk ik. In Spanje poepen die honden allemaal in de kennels. Ze zitten er nl lang in en dus wennen ze aan het feit dat ze dat kunnen doen en dat dat gewoon is. Liever niet maar als je moet doe je het zeg maar. Dus ik merk dat als ik haar teveel voer ze binnen poept. Ik denk persoonlijk dat het bij Bas geen stress is. Want als ik naar bed ga krijgt ze wat lekkers en ze is blij als wij gaan slapen. Bas slaapt beneden en dat blijft ook zo bij ons. Geen honden op bed. Bas mag zelfs nergens anders in huis komen dan in de woonkamer en de keuken. Ze is nog nooit boven geweest. Alleen op de arm de ene keer dat ze gewassen is

Reden is overigens alleen dat Bas geen open gladde trap mag lopen. Ligt een stenen vloer onder en Bas kukelt er anders zeker een keer vanaf en valt dood. Dus vandaar. Ze valt soms al achterover als ze op de bank springt en bij het stoep op stoep af kan ze al struikelen.

Hier helpt gewoon de normale portie voer en dan geen extra's en lekkere grote mergbotten te laat op de dag. Anders moet ze poepen en dan doet ze het gelukkig ook. Want ik ben blij dat ze poept en niet staat te knijpen als een dolle zoals bv Wuilus dat deed. Die hield alles op tot ze knapte. Dat lijkt leuk maar maakt ook dat je echt heel verantwoordelijk moet zijn.

[lucie]

Wat op zich wel raar is, is dat ze dus blijkbaar uit eigen beweging het bed verlaat en niet terug komt terwijl dat wel kan. Dat kan dan toch niet echt verlatingsangst zijn? Misschien vindt ze het lastig dat de hele roedel niet bij elkaar is en ze dus moet kiezen tussen haar honden- of haar mensenroedel? In dat geval moet je misschien die keuze voor haar maken: of bij jullie, slaapkamer afschermen of in de bench bij de rest.

Verder denk ik dat het inderdaad wel tijd is om haar beetje bij beetje te leren op eigen benen te staan. Dus iets meer begrenzen in haar eigen belang. Het is helemaal niet nodig dat ze precies dezelfde regels krijgt opgelegd als Manu, maar bekijk wat je kunt veranderen om iets meer afstand te creeeren zonder dat het jullie band schaadt.
Overigens heb ik het altijd zo gedaan als ik een opvanger in huis had, dat mijn eigen honden altijd eerst kwamen, echt voorrang hadden. Ik merkte namelijk dat ze ontzettend onzeker werden als ik dat niet deed, en dat de opvanger dan ook de geboden ruimte goed benutte. Nu zal dat bij Cody wel anders zijn omdat hij zo angstig is, maar hij krijgt natuurlijk wel heel veel aandacht. En hij wordt door jullie in alles gestimuleerd (logisch). Misschien vindt Uma dat toch wat bedreigend.
Affijn, ik hoop dat je er wat mee kunt

[Manuma]

Wat grappig om te lezen dat meerdere Spanjaarden dit gedrag vertonen, het doet mij dan toch denken aan iets met een onveilig gevoel in zoveel ruimte.

Wij hebben sinds kort een deur die de woonkamer afsluit van de hal(die hadden we eerst niet ). Vannacht heb ik die deur gesloten.
Normaal doe ik dat niet, omdat Manu graag bij ons ligt tot we slapen en dan in de woonkamer wil liggen. Cody ligt sowieso graag in de woonkamer en ik vind het naar voelen hem in zijn eentje te laten Zien jullie nu wat een watje ik ben?
Maar goed, toch gedaan, deur dicht, twee honden bij ons en Cody in de woonkamer. Manu was het er niet mee eens vannacht dus die heb ik alsnog de woonkamer in gegooid

Uma begon rond 3:00 uur te spoken, begon te krabben aan de mand in de woonkamer, schoof dat hele ding opzij en vond er een kluif onder waar ze luid op ging zitten knagen en sabbelen. Ik heb met mijn slaapkop dat bot gepakt en weggesmeten. Hond op bed gezet en gelijk weer gaan liggen en omgedraaid. Ze bleef nog zitten en miepen, als een varkentje, met een beteuterd hoofd. Ik heb het genegeerd en ze ging voor mijn gevoel wel 10 minuten door, waarna ze uiteindelijk ging slapen.
Normaal had ik dan toch wel gezegd dat ze naast mij mocht liggen of haar in ieder geval weer aandacht gevoerd. Nu ik dit neer typ denk ik: ohhhh

Ik probeer het nog een aantal nachten zo, als ze blijft spoken, ga ik toch die bench neer zetten en gaan we het maar weer op die manier doen.
De mannen trekken zich er geen lor van aan, die snurken gewoon door.
Voor onze nachtrust is het niet zo best, ik slaap vaak al kort en nu wordt dat ook nog doorbroken door die knorrende diva

Overigens heb ik het altijd zo gedaan als ik een opvanger in huis had, dat mijn eigen honden altijd eerst kwamen, echt voorrang hadden. Ik merkte namelijk dat ze ontzettend onzeker werden als ik dat niet deed, en dat de opvanger dan ook de geboden ruimte goed benutte. Nu zal dat bij Cody wel anders zijn omdat hij zo angstig is, maar hij krijgt natuurlijk wel heel veel aandacht. En hij wordt door jullie in alles gestimuleerd (logisch). Misschien vindt Uma dat toch wat bedreigend.

Ik doe dat inderdaad niet, Cody neemt niet veel initiatief, dus áls hij iets doet, wordt hij daar vrijwel altijd voor beloond. Denk dan aan dingen als naar je toe komen of je aankijken. Meer is het namelijk niet. Uma walst nogal over meneer heen, hij ligt graag in 'haar' mand, en dus gaat ze er gewoon bovenop liggen. Terwijl hij al zo moeilijk een fijn plekje kan vinden in huis. Als hij te eten krijgt stapt Uma gewoon op zijn bak af, staart hem weg en eet dat van hem leeg (wat we uiteraard niet toestaan). Ben ik bezig met Cody naar me toe lokken, gaat Uma precies zo tussen ons in staan dat we geen oogcontact kunnen houden. Manu heeft een paar regels, en de belangrijkste is dat er niet druk gedaan wordt in huis. Hij geeft Uma ook op haar kop als ze hem probeert te verjagen of iets van hem pikt.
Dus eigenlijk krijgt ze wel wat vaker op haar kop, of wordt afgeleid van iets dat ze wil, omdat Cody er is. Niet alleen van ons, maar ook van Manu.
Ik denk oprecht dat ze verwend is en de regels even aangescherpt moeten worden. Ik heb mezelf er nooit goed van bewust gemaakt dat ze zo langzaamaan de boel aan het regelen is zodat alles om haar draait. Ik vond het wel fijn dat ze dat dikke lichaam op je werpt om geknuffeld te worden, en ik vond het grappig dat ze ligt te knorren als je zegt dat ze nu toch echt even weg moet. En daarin zijn wij heel onduidelijk geweest en geven we haar wellicht ook niet het gevoel dat wij haar leiders zijn, en creëren we stress bij haar.

Ze is zo aandoenlijk, ik snap mensen met misdragende knuffelhondjes wel.
Zo'n hoopje hond dat zich dan zo comfortabel in je schoot nestelt stuur je toch niet weg als er een klein grommetje komt? Want ze ligt zo lekker.
En als een ander dit zou schrijven over haar hond zou ik diegene door elkaar willen schudden: HALLOOO!

[Lemuria]

Het is lastiger om zelf iets te zien als je er zo dicht op zit Dan is een onbevooroordeelde blik van buitenaf misschien net die eye-opener die je nodig hebt.

[lucie]

Wat grappig om te lezen dat meerdere Spanjaarden dit gedrag vertonen, het doet mij dan toch denken aan iets met een onveilig gevoel in zoveel ruimte.

Wij hebben sinds kort een deur die de woonkamer afsluit van de hal(die hadden we eerst niet ). Vannacht heb ik die deur gesloten.
Normaal doe ik dat niet, omdat Manu graag bij ons ligt tot we slapen en dan in de woonkamer wil liggen. Cody ligt sowieso graag in de woonkamer en ik vind het naar voelen hem in zijn eentje te laten Zien jullie nu wat een watje ik ben?
Maar goed, toch gedaan, deur dicht, twee honden bij ons en Cody in de woonkamer. Manu was het er niet mee eens vannacht dus die heb ik alsnog de woonkamer in gegooid

Uma begon rond 3:00 uur te spoken, begon te krabben aan de mand in de woonkamer, schoof dat hele ding opzij en vond er een kluif onder waar ze luid op ging zitten knagen en sabbelen. Ik heb met mijn slaapkop dat bot gepakt en weggesmeten. Hond op bed gezet en gelijk weer gaan liggen en omgedraaid. Ze bleef nog zitten en miepen, als een varkentje, met een beteuterd hoofd. Ik heb het genegeerd en ze ging voor mijn gevoel wel 10 minuten door, waarna ze uiteindelijk ging slapen.
Normaal had ik dan toch wel gezegd dat ze naast mij mocht liggen of haar in ieder geval weer aandacht gevoerd. Nu ik dit neer typ denk ik: ohhhh

Ik probeer het nog een aantal nachten zo, als ze blijft spoken, ga ik toch die bench neer zetten en gaan we het maar weer op die manier doen.
De mannen trekken zich er geen lor van aan, die snurken gewoon door.
Voor onze nachtrust is het niet zo best, ik slaap vaak al kort en nu wordt dat ook nog doorbroken door die knorrende diva

Overigens heb ik het altijd zo gedaan als ik een opvanger in huis had, dat mijn eigen honden altijd eerst kwamen, echt voorrang hadden. Ik merkte namelijk dat ze ontzettend onzeker werden als ik dat niet deed, en dat de opvanger dan ook de geboden ruimte goed benutte. Nu zal dat bij Cody wel anders zijn omdat hij zo angstig is, maar hij krijgt natuurlijk wel heel veel aandacht. En hij wordt door jullie in alles gestimuleerd (logisch). Misschien vindt Uma dat toch wat bedreigend.

Ik doe dat inderdaad niet, Cody neemt niet veel initiatief, dus áls hij iets doet, wordt hij daar vrijwel altijd voor beloond. Denk dan aan dingen als naar je toe komen of je aankijken. Meer is het namelijk niet. Uma walst nogal over meneer heen, hij ligt graag in 'haar' mand, en dus gaat ze er gewoon bovenop liggen. Terwijl hij al zo moeilijk een fijn plekje kan vinden in huis. Als hij te eten krijgt stapt Uma gewoon op zijn bak af, staart hem weg en eet dat van hem leeg (wat we uiteraard niet toestaan). Ben ik bezig met Cody naar me toe lokken, gaat Uma precies zo tussen ons in staan dat we geen oogcontact kunnen houden. Manu heeft een paar regels, en de belangrijkste is dat er niet druk gedaan wordt in huis. Hij geeft Uma ook op haar kop als ze hem probeert te verjagen of iets van hem pikt.
Dus eigenlijk krijgt ze wel wat vaker op haar kop, of wordt afgeleid van iets dat ze wil, omdat Cody er is. Niet alleen van ons, maar ook van Manu.
Ik denk oprecht dat ze verwend is en de regels even aangescherpt moeten worden. Ik heb mezelf er nooit goed van bewust gemaakt dat ze zo langzaamaan de boel aan het regelen is zodat alles om haar draait. Ik vond het wel fijn dat ze dat dikke lichaam op je werpt om geknuffeld te worden, en ik vond het grappig dat ze ligt te knorren als je zegt dat ze nu toch echt even weg moet. En daarin zijn wij heel onduidelijk geweest en geven we haar wellicht ook niet het gevoel dat wij haar leiders zijn, en creëren we stress bij haar.

Ze is zo aandoenlijk, ik snap mensen met misdragende knuffelhondjes wel.
Zo'n hoopje hond dat zich dan zo comfortabel in je schoot nestelt stuur je toch niet weg als er een klein grommetje komt? Want ze ligt zo lekker.
En als een ander dit zou schrijven over haar hond zou ik diegene door elkaar willen schudden: HALLOOO!

ok, ja dat is een ander verhaal. Mijn dames lieten altijd gigantisch over zich heen lopen en moest ik in bescherming nemen. Bij Uma is het blijkbaar andersom: die voelt zich een hele piet nu er een hond is waarbij ze de diva uit kan hangen.
Nee, je conclusie 'verwend' is denk ik wel juist soms zie je dingen ineens duidelijker als je ze opschrijft