In het bos/met de grote losloopwandeling spelen ze als gekken. Rennen, beuken. Grauwen als twee tijgers. Dikke pret. Soms initieert Skadi het spelen, meestal komt het initiatief van Cayuga. Het spelen gaat echt gelijk op. Het is heel intens, maar vooral Skadi houdt zich ook wel in om hem geen pijn te doen.
Helemaal mooi.
Maar dan in de tuin. Ze gaan vaak mee als ik buiten ga roken. Het is een heel grote tuin met een enorm terras.
En daar zie ik heel vaak gedrag dat ik niet snap. Of eigenlijk snap ik het wel, maar ik kan het niet plaatsen. Ik begrijp niet waar het vandaan komt. Zoals net precies weer.
Cayuga staat een beetje te staan, en dan daagt Skadi hem uit tot spel. Speelbuigingen, met de kont ónder haar buik heen en weer rennen om hem heen, the works. Dat gaat heel intens.
Cayuga bevriest dan. Hij staat doodstil, met zijn kop hoog en stijfjes afgewend. De staart hoog in een stram kwispeltje.
En Skadi zich maar uitsloven. Maar nee, Cayuga doet niet mee. Hij vindt het eng, dat is heel duidelijk.
Ook als ik weer naar binnen ga, en ze roep, beweegt hij niet. Hij blijft doodstil staan totdat Skadi haar focus naar mij verlegt en in beweging komt richting deur. Dán durft hij weer te bewegen.
Hij schudt de stress dan van zich af, en ze doen weer gewoon tegen elkaar.
En als het nou altijd zo was. Maar nee.
Soms, heel sporadisch, initieert Cayuga wél spel als ze naar buiten gaan. Meestal heeft Skadi daar dan geen zin aan en snauwt ze hem weg. Dat is vaak als Skadi de focus ergens anders heeft. Als Jeroen bv buiten is en ze naar hem toe wil.
Iemand een idee wat dat is?
Roept u maar
). 
