M@scha schreef:Caro. schreef:Fotogravinnetje schreef:Deze techniek begint met grote afstand, ontspannen lijn en de kleinste signalen van spanning leren herkennen: een minieme oorbeweging, subtiele verandering in stapgrootte, tempo, spierspanning. Van daaruit kun je je hond leren andere keuzes te maken. Ik denk dat jij die spanningssignalen mist. Zou zeker een workshop of cursus BAT aanraden
Maar dat vind ik dus weer zo vaag hè? Ik kan geen hond ruiken, mijn hond wel. Dus als er 5 minuten geleden een reu heeft gelopen, dan gaat hij
uit zijn plaat, van mij komt geen spanning, want ik weet helemaal niet dat daar 5 minuten geleden een reu heeft gelopen.
Dus de afstand kan ik niet houden omdat totaal onbekend is dat daar een reu is geweest, de lijn is ontspannen omdat ik niet weet dat daar een
reu is geweest.
Maar goed, ik zal eens verder lezen erover.
is allemaal leuk caro, maar wat fotogravinnetje verteld is niet uitvoerbaar. als je het vol daarop gooit moet je puchu opsluiten en alleen nog in gecontroleerde situaties gaan trainen tot dat zo goed gaat dat je de boze buitenwereld weer in kan.
ik hoor over de verschillende genoemde dingen zoals BAT erg goede verhalen hoor, maar geen ervan is heilig en alles staat of valt met hoeveel succes tegenover pech je boekt.
Ja nou precies, dat idee heb ik dus ook.
Het is allemaal zo vaag en er staan dingen waarvan ik denk 'nou, prettige wedstrijd'.
Iedereen heeft het over afstand en al is er hier 3 km afstand, als hij 'm ruikt dan is het al gebeurd.
Ooit heb ik een half uur gestaan met een compleet hysterische hond toen hij in een andere straat (zo'n 150 meter afstand) een hond zag oversteken.
Die hond zag hij misschien 3 seconde. Mensen kwamen naar buiten om te zien wat er aan de hand was.
Laatst was er hier circus voor de deur en ik liep met Puchu langs het circus en ineens draait hij zich om en toen stond er dus een hondje van het
circus achter hem. Die hond had ik niet zien aankomen, dus helemaal geen spanning bij mij.
Het was niet zo'n groot hondje en eigenlijk gaat dat dan altijd wel goed en Puchu begon te snuffelen. Prima, lekker snuffelen dus, ik liet de lijn
gewoon loshangen, want ik ben niet zo'n nitwit dat dus spanning op de lijn gaat geven waardoor de hond een gespannen signaal krijgt.
En ineens... happpp
Het is echt een hormoonkwestie en ik vraag me af welke cursus hier wat aan kan doen. Ik twijfel daar dus enorm aan.
Hij is geen asociale hond, want teven vindt hij leuk, pups vindt hij leuk, maar een reu wil hij vermoorden. Ik kan hem best keuzes geven hoor,
maar 100% zeker dat hij op die reu afgaat. Afhankelijk van hoe die reu reageert wordt het knokken of imponeren.
Hij heeft tijd zat gekregen om zelf keuzes te maken, want de eerste twee jaar heeft hij gewoon losgelopen. Niks lijntje, niks spanning, maar
hij koos ervoor om reuen een kopje kleiner te willen maken
Misschien heb ik een foute gedachtegang hoor, maar ik geloof er allemaal gewoon niet zo in bij zo'n probleem

Misschien wel als het uit angst is, maar als het om hormonen gaat... ik weet het niet hoor.