Een paar weken geleden kwam ik pijnlijk tot de conclusie dat ik echt een steekje had laten vallen wat betreft het socialiseren met vreemde dieren en de zelfbeheersing op eigenlijk alles wat beweegt. Aan het begin van het losloopbos stond een kudde schapen en Duke ging helemaal uit zijn plaat. Trekken, blaffen, springen, piepen, nog meer trekken, rondjes om mij heen draaien... hij moest en zóu er naartoe.
Ik vond hem ook niet denderend lopen aan de korte lijn, ik deed dat gewoon te weinig. Dus de afgelopen weken heb ik minder losloopplaatsen opgezocht en ben ik meer aan de korte lijn gaan wandelen. Hier vlakbij ligt een mooi park met in het midden een mooi omheinde kinderboerderij met schapen, geiten, ponies, en groepen ganzen en eenden aan het water. Alles veilig achter een mooi hoog hek. Mooie locatie om te oefenen dus.
Flink geoefend op het aan een los lijntje lopen en daarnaast op aandacht voor mij hebben en rustig blijven als hij dingen ziet waar hij heen wil. Veel afleiden, afstand nemen, van richting wijzigen, als boom wachten tot hij kalmeerd en dan weer verder, veel belonen, blij doen, enthousiast zijn, en vooral het belonen van het contact met mij.
En vandaag zag ik écht dat het effect begint te krijgen. Vrijwel de hele wandeling aan een mooi slap lijntje, en geen enkele keer uit opwinding geblaft bij de dieren. Wel wat opwinding en dergelijken, maar vlot weer af te leiden met aandacht voor mij en terug rust erin!
Wat ben ik toch super trots op die hond! Dat heerlijke doorbraak moment gevoel moeten jullie toch ook wel kennen
knap gedaan hoor!
