Ik heb in de loop van de tijd steeds beter geleerd aan hun lichammstaal te zien wanneer het penibel werd en roep ze dan terug om desnoods tijdelijk aan te lijnen. Als de ergste luchtjes weer over zijn, kunnen ze gewoon weer los.Freddy (Kees) jaagt niet zelfstandig, maar zou wel mee gaan met de rest. Die neemt ook van nature minder ruimte en kijkt vaker om of keert even terug om zich te melden en een neus te geven
Wel is zij wat onstuimiger en wil nog wel eens naar andere honden toerennen. Daarom houd ik haar ook graag een beetje in de buurt. Te ver is voor mij: lastig roepbaar of uit zicht. Ik heb een soort gevoelsgrens. Daarbuiten voel ik dat ze niet meer direct reageren en dat vind ik onprettig. Als ze eens kroketten-dag hebben, gooi ik er na het 'kom eensssss' en 'potverdrie' achteraan en dat helpt meestal wel
Toegegeven, de terriërs ben ik allebei wel eens kort kwijt geweest, maar ik doe er alles aan het zoveel mogelijk te voorkomen. Ik moet zeggen dat ik dan wel geen honden heb die onverstoorbaar achter je aansjokken in het bos, dus echt helemaal ontspannen wandelen is het nooit, maar ik zou dat geloof ik ook niet willen
Dat beetje pit en eigen initiatief vind ik wel zo leuk!Ik roep ze trouwens terug als ze te ver gaan, maar niet met 'hier', want dan wil ik ze ook echt hier hebben. Meestal roep ik iets als 'niet te ver' of 'rustig aan dames' en wonderlijk genoeg lijken ze me te begrijpen
Lekkers gebruik ik ook, maar niet elke keer.
Oh my what valt dat vies tegen. Nu wonen wij in het bos en kunnen ze dus niet te ver weg en moet ik ze dus wel actief in de buurt houden. Af en toe zijn het net windhonden. Sprinten ze met zijn tweeen keihard weg. Braafste hondje van de klas: kay neemt steeds meer en meer ruimte. Die kan op het strand ook echt een stipje worden en dan hoort hij door de wind ook niks meer (en ik kan heel hard op mijn vingers blazen, dan wil je niet naast mij staan zeg maar, heb ik wel geleerd bij de racers van mij)
