Aanlijnhaat

[Leonie.]

Millie is echt een aanlijnhater. Als we gaan wandelen verstopt ze zich het liefst voor haar tuigje. Ze drukt haar hoofd tegen de muur in de hoop dat ik hem zo niet om kan doen. In het park moet ik haar altijd voor de gek houden zodat ze niet merkt dat ze aangelijnd wordt. Enzovoorts. Zelfs omkopen met een snoepje werkt niet.

Laatst stond ik in de deuropening met haar tuigje in de hand. Ze stapte alleen maar verder naar achteren en toen heb ik de deur dichtgetrokken en ben ik met alleen Lou gaan wandelen (oh de schuldgevoelens).

Als we in een hutje op de hei zouden wonen was ze een probleemloos hondje geweest. Haar enige andere issue is namelijk nog steeds het trekken aan de lijn. Maar ja, ze moet nu eenmaal aangelijnd worden, dus het is beiden wel een probleem.

Sinds ik een nieuwe baan heb gaan de hondjes 1 dag per week naar de oppas. Zij gaat met meerdere hondjes lekker naar het bos of strand en voor haar is het ook erg vervelend dat Millie wegspringt voor de lijn.

Maar ik weet gewoon niet hoe ik dit verder kan trainen. Iemand tips of ideeën?

[Anne&Taar]

Ik ken wel meer honden die tuigjes niets vinden. Wil ze niet liever een halsband in plaats van een tuig? Halsbandjes kan je dan ook in huis nog enige tijd omlaten, en je hoeft dan enkel d'r halsband te pakken om d'r aan te lijnen.

[Anne&Taar]

dubbel...

[kloesje]

Mijn honden hebben beide weinig met hun tuigen, stappen er ook het liefst voor weg.
Nu is het hier wel, niet zeuren, om doen en we gaan en dat weten ze, maar van harte gaat het niet.

Halsbanden of jachtlijntjes gaan zonder problemen.

Zou je niet een jachtlijntje een tijdje kunnen proberen, die gebruiken bij aanlijnen.
En dan eventueel (als je haar per se aan het tuig wilt uitlaten op langere stukken) op een onverwacht moment het tuigje omdoen, terwijl ze de riem nog omheeft?
Dan komt het onverwacht, snoepje erbij en maak er wat leuks van.
Maar wel doortastend, omdoen, geen gezeur, het is niet anders, geen aandacht aan het gemiep geven en na het tuigje omdoen, doorlopen alsof het de gewoonste gang van zaken is.

Misschien dat het helpt.

[Leonie.]

Oh ja, ik ben dat vergeten op te schrijven. Halsband en jachtlijntje zijn nog tig keer erger. Als ze een halsband omheeft gaat ze regelmatig met haar nek op de grond liggen (ja dat kan) alsof ze sterft.

Gek genoeg heeft ze nergens last van als ze het tuigje eenmaal om heeft. Dan springt ze vrolijk rond. Heb het thuis ook wel eens omgelaten en dan gaat ze ook rustig slapen ofzo.

Ik loop overigens nooit lange stukken met haar aangelijnd. Ze is altijd los, behalve als we echt gaan oefenen of als we naar een veldje lopen oid. En ik lijn haar dus wel aan als we de deur uitgaan en met de fiets naar het park gaan (in de fietskrat vind ik het tuigje wel zo veilig).

[pioenroos]

Diem heeft ook liever geen tuig of ander gedoe aan z'n lijf. Hij heeft (mede) om die reden een sliphalsband, (met stop) die gooi ik zo over z'n hoofd. De lijn zit er al aan vast dus ik hoef ook niet te prutsen dichtbij zijn lijf. Jachtlijntje is zelfde idee maar als ze erg trekt niet prettig denk ik?
Met speuren heeft hij wel een tuig maar dat krijgt hij pas aan in de auto als hij aan de beurt is. En aangezien hij speuren heel leuk vindt, kruipt hij dan niet meer weg

Mies vond haar tuigje in het begin ook spannend maar die heb ik met veel snoep het leuk laten vinden.

Ik zou voor aanleren zorgen dat je iets heel lekkers en bijzonders gebruikt. Misschien haar leren te likken aan een tube met iets tussen je knieën? En misschien helpt het ook als je zelf zit op de bank of de grond, sommige honden zijn heel gevoelig voor overhangen.
En misschien ook zorgen dat je niet hoeft te roepen voor het aanlijnen. Strooi wat snoepjes op de grond, doe een spelletje, ga samen de tuin in, leer haar op een vast plaats te gaan staan etc. Maar niet dat ze naar jou moet komen als jij in de gang of deuropening met tuigje in handen staat want dat is kennelijk al heel spannend.

[veertje]

Finn vindt het ook stom, die verstopt zich onder de tafel of onder een stoel als hij de kans krijgt. Ik zorg er dus voor dat we in de gang staan voor ik het tuigje aan wil doen. En dan is het maar gewoon even niet zeuren en doorpakken. Het is het laatste dat ik doe, dus daarna staan we meteen buiten en is het leed geleden

[Leonie.]

Aan het begin kon ik haar makkelijk omkopen met een snoepje, wat ze dan opat terwijl ik het tuigje dichtklikte. Maar nu gaat ze al onder de tafel verstoppen als ze maar denkt dat we weggaan. Terwijl ze zo graag buiten is! Ze is onwijs slim, dus haar voor de gek houden met snoepjes kan denk ik niet. Maar daarom denk ik dat zo'n tube met iets geweldig lekkers misschien wel zou kunnen werken. Ik probeer het in elk geval!

Het stomme is ook dat wanneer ik haar optil en het tuigje dan om haar hoofd doe, ze heel relaxed blijft...

[Leonie.]

Finn vindt het ook stom, die verstopt zich onder de tafel of onder een stoel als hij de kans krijgt. Ik zorg er dus voor dat we in de gang staan voor ik het tuigje aan wil doen. En dan is het maar gewoon even niet zeuren en doorpakken. Het is het laatste dat ik doe, dus daarna staan we meteen buiten en is het leed geleden

Maar hij gaat dus wel met je mee de gang in?
Millie denkt volgens mij veel te ver vooruit daarvoor :p

[veertje]

Finn vindt het ook stom, die verstopt zich onder de tafel of onder een stoel als hij de kans krijgt. Ik zorg er dus voor dat we in de gang staan voor ik het tuigje aan wil doen. En dan is het maar gewoon even niet zeuren en doorpakken. Het is het laatste dat ik doe, dus daarna staan we meteen buiten en is het leed geleden

Maar hij gaat dus wel met je mee de gang in?
Millie denkt volgens mij veel te ver vooruit daarvoor :p

Niet altijd. 's Ochtends bijna altijd, omdat hij dan toch wel moet plassen. Hij is dan altijd met zichzelf in gevecht, wel willen wandelen, maar geen tuigje aan willen Soms moet ik ook wel eens slimmer zijn en doe ik bijvoorbeeld de deur dicht als hij mee loopt en ik eerst naar de wc ga.
Loopt hij niet mee dan heeft hij pech, want hij moet toch echt bij me komen. Ik schuif dan de stoel weg en dan loopt hij vaak meteen de gang in.

[Leonie.]

Ok, ik heb dus echt een strontkoppig hondje.

[veertje]

Ok, ik heb dus echt een strontkoppig hondje.

Het went

En ik heb ook geprobeerd alles positief te benaderen, oefenen met snoepjes en het tuigje. Het enige dat ik bereikte was een hoop wantrouwen naar het tuig. Nu pak ik gewoon door en is het met enkele secondes gepiept. Alleen bij mijn ouders is het lastiger, want als ik niet op let duikt hij onder de salontafel. Die is laag, breed en lang, dus daar kunmen we hem bijna niet onderuit halen. Hij weet het ook, vooral als je haast hebt

[Maeve]

Aan het begin kon ik haar makkelijk omkopen met een snoepje, wat ze dan opat terwijl ik het tuigje dichtklikte. Maar nu gaat ze al onder de tafel verstoppen als ze maar denkt dat we weggaan. Terwijl ze zo graag buiten is! Ze is onwijs slim, dus haar voor de gek houden met snoepjes kan denk ik niet. Maar daarom denk ik dat zo'n tube met iets geweldig lekkers misschien wel zou kunnen werken. Ik probeer het in elk geval!

Het stomme is ook dat wanneer ik haar optil en het tuigje dan om haar hoofd doe, ze heel relaxed blijft...

Tot ze zo'n tube ook gewend is

Het is heel lastig te beoordelen want we zien het gedrag natuurlijk niet he, maar bij mijn honden werkt het soms ook heel goed om er gewoon niet zo'n ding van te maken. Gewoon hup, hierkomen, normaal doen en je tuig om. Geen strijd van maken, gewoon doen. En ook geen aandacht besteden of haar stimuleren er makkelijker mee te worden, want aandacht is ook heel leuk Maar nogmaals, of je dat wil en durft toe te passen kan jij alleen bepalen. Bij een echt angstige/zeer gevoelige hond kan dit averechts werken natuurlijk. Maar ik hou even in m'n achterhoofd dat Tollers ook gigantisch kunnen manipuleren en toneelspelen

[pioenroos]

Maar ik hou even in m'n achterhoofd dat Tollers ook gigantisch kunnen manipuleren en toneelspelen

Nu ik lees dat ze al moeilijk doet over een halsband om hebben vraag ik me dat ook wel een beetje af

[Leonie.]

maar bij mijn honden werkt het soms ook heel goed om er gewoon niet zo'n ding van te maken. Gewoon hup, hierkomen, normaal doen en je tuig om. Geen strijd van maken, gewoon doen. En ook geen aandacht besteden of haar stimuleren er makkelijker mee te worden, want aandacht is ook heel leuk

Maar hoe dan? Want ik hou wel van hup en gewoon doen. Maar ze komt echt niet naar me toe als ik haar wil aanlijnen.

[Maeve]

maar bij mijn honden werkt het soms ook heel goed om er gewoon niet zo'n ding van te maken. Gewoon hup, hierkomen, normaal doen en je tuig om. Geen strijd van maken, gewoon doen. En ook geen aandacht besteden of haar stimuleren er makkelijker mee te worden, want aandacht is ook heel leuk

Maar hoe dan? Want ik hou wel van hup en gewoon doen. Maar ze komt echt niet naar me toe als ik haar wil aanlijnen.

Dan zou ik haar ophalen. Niet boos worden hoor, maar desnoods onder je arm, naar de gang en hup tuig om. En daarna ook meteen naar buiten, dan is het weer leuk en kan ze niet zitten mokken

[pioenroos]

maar bij mijn honden werkt het soms ook heel goed om er gewoon niet zo'n ding van te maken. Gewoon hup, hierkomen, normaal doen en je tuig om. Geen strijd van maken, gewoon doen. En ook geen aandacht besteden of haar stimuleren er makkelijker mee te worden, want aandacht is ook heel leuk

Maar hoe dan? Want ik hou wel van hup en gewoon doen. Maar ze komt echt niet naar me toe als ik haar wil aanlijnen.

Ik heb geen toller Maar ik zou een wél haalbaar helemaal nieuw ritueeltje gaan aanleren.

Bijvoorbeeld: Ga haar aanleren op een vaste plek in de kamer te gaan zitten op het commando 'tuigje omdoen'. Vervolgens als ze daar zit en blijft ga je naar haar toelopen zonder iets te doen, vervolgens raak je haar wel aan, houd je ook tuigje in handen, raak je haar met tuigje aan, trek je tuigje over haar hoofd en tenslotte klik je het ook vast. Niet allemaal op 1 dag natuurlijk maar over zoveel dagen/weken verdeeld dat het ontspannen blijft. En met veel vrolijkheid en lekkers maar toch ook geen andere optie geven dan dat ze gaat luisteren.

[kooi]

Hoe doe je dat tuigje om en waar?

Misschien is het een idee om zelf eerst op de grond te gaan zitten in de woonkamer, alsof je met haar gaat kroelen en hem dan om doen?

[Leonie.]

maar bij mijn honden werkt het soms ook heel goed om er gewoon niet zo'n ding van te maken. Gewoon hup, hierkomen, normaal doen en je tuig om. Geen strijd van maken, gewoon doen. En ook geen aandacht besteden of haar stimuleren er makkelijker mee te worden, want aandacht is ook heel leuk

Maar hoe dan? Want ik hou wel van hup en gewoon doen. Maar ze komt echt niet naar me toe als ik haar wil aanlijnen.

Dan zou ik haar ophalen. Niet boos worden hoor, maar desnoods onder je arm, naar de gang en hup tuig om. En daarna ook meteen naar buiten, dan is het weer leuk en kan ze niet zitten mokken

Ja, zo doe ik het regelmatig. Ze lijkt het ook niet heel vervelend te vinden als ik het tuigje omdoe op die manier. Maar het lastige is dat ze zich tegenwoordig dus echt verstopt zodat ik niet bij haar kan (tenzij ik me in allerlei bochten ga wringen, maar daar begin ik niet aan). Dan zegt mijn instinct dat ik haar juist naar mij toe moet laten komen. Maar ja, ze komt natuurlijk niet op zo'n moment.

[Leonie.]

Hoe doe je dat tuigje om en waar?

Misschien is het een idee om zelf eerst op de grond te gaan zitten in de woonkamer, alsof je met haar gaat kroelen en hem dan om doen?

Dit speelt al vanaf het begin, dus ik heb meerdere dingen geprobeerd. Ze is in elk geval te slim om haar zo voor de gek te kunnen houden.

[Kayltje]

Maddie vindt het ook naar, tuigje aantrekken, aanlijnen.
Zo naar dat ze nu maar standaard haar tuig draagt. Lelijk, en ze krijgt een draai in haar vacht op haar schoft, maar flink minder stress bij het aanlijnen.
Omdat het dan maar een seconde duurt omdat het tuig al aan is. Daarmee zie ik bij buiten aanlijnen duidelijk verbetering.

Beetje mal idee, maar een magneetje aan tuig en lijn maken? Dan hoef je niet over haar heen te buigen om aan te lijnen. 5 meter verder even knuffelen, een koekje en dan stiekem de musketon vastklikken?

[Leonie.]

Ik heb een tijdlang voor elke maaltijd tuigjes aan gedaan en er na uit. Vooral tuigje aan = direct er na volle bak eten helpt. Tuigje op zich is ook hier het probleem niet, gewoon het aan doen er van.

Ze wilde op een gegeven moment niet meer afliggen. Toen heb ik haar steeds laten liggen voor ze de voerbak kreeg en sindsdien doet ze het weer perfect. Dus wie weet helpt dat hierbij ook

[Plumeau]

Snoep doet niks, maar zijn speeltjes in huis wel leuk?

Brede halband om de kop gooien en dan 3x lekker rennen in huis. Uurtje later band af en gelijk weer die bal. Etc.
Dus even alleen maar leuk en totaal los van 'aanlijnen'. Misschien maakt dat de 'bah iets over mijn kop' veel minder?

[Leonie.]

@pioenroos, daar moet ik even over nadenken. Op het moment is ze al drie keer weg als ik maar denk aan het tuigje.

[Jessica3787]

Ik dacht dat ik de enige was met dit probleem. Kisses vindt aanlijnen en tuigen omdoen vreselijk. Dan loopt ze weg en/of begint te blaffen. Ik heb al de meest gekke dingen geprobeerd, maar zelfs haar voedselobsessie helpt hier niet afdoende bij.

Gelukkig is ze weer vrolijk zodat de voordeur open gaat, ik heb maar besloten het erbij te laten voorlopig. Ze kruipt in ieder geval niet meer onder het bed...en wie het kleine niet eert.

[Esther12]

Is het probleem dat het tuigje over haar kop moet?
Ik klik het tuig van Bo zo los dat ze er zelf in kan stappen.
Optie?

[Leonie.]

Oh ja, onder het bed is het ergste haha. En dan loop ik naar de deur en dan komt ze naar me toegerend. En dan ziet ze het tuig en dan loopt ze weer weg. Mijn god.

Fijn dat het herkenbaar is

[pioenroos]

@pioenroos, daar moet ik even over nadenken. Op het moment is ze al drie keer weg als ik maar denk aan het tuigje.

Phoe, vervelend hoor. Het tuigje zo vervelend vinden doet toch wel af aan 'even lekker gaan wandelen'. Zélfs als lukt het sneller onder dwang te doen.

Áls je iets wil gaan trainen zou ik dan de eerste keren (weken?) zeker zorgen dat je tijdstippen kiest die niet beladen zijn. Ná het wandelen bijvoorbeeld of voor/na het eten. En dan er echt een leuk spelletje van maken: Netjes op commando op dat plekje gaan zitten en je heel even laten aanraken en daarna krijg je eten, wat lekkers, doen we een apportje, zoekspelletje of wat ze dan ook leuk vindt samen te doen in huis.
Ik zou het verder niet te ingewikkeld maken maar wel zorgen dat het blijven op die ene plaats er goed in zit zodat je het vluchtgedrag en daarbij horende (extra) stress of conflictgedrag en verdere escalatie kan gaan doorbreken. Haar vlot te pakken krijgen en zo voorkomen dat ze kan vluchten wil ook wel helpen maar dat moet je ook maar kunnen/willen.

[tobi__]

Anders het tuigje heel de dag aanhouden? Dan heb je maar een keer (in de ochtend) de strijd dat het tuigje om moet. En als ze er verder niet moeilijk over doet dat ze het tuigje binnen aan heeft, scheelt het wellicht veel strijd.

[DeDiana]

De tip van Boutje om het tuigje om te doen voor het eten vind ik een heel goed idee!

Ik heb twee honden die in het begin stress vertoonden bij het aanlijnen (halsband of tuigje), waarbij ik voor beide honden een andere oplossing heb gebruikt. Ze vluchtten overigens niet weg, maar vonden het aanlijnen/tuigje omdoen wel vervelend/stressvol en probeerden het te ontwijken.
Bij Amy heb ik er een nieuwe vaste routine van gemaakt, vergelijkbaar met wat Pioenroos omschrijft. Eerst moet ze op de bankleuning zitten en blijven. Dan pak ik het tuigje, loop met het tuigje naar haar toe, beloon haar voor het blijven (dit heb ik eerst heel veel geoefend zonder het tuigje om te doen en begonnen met slechts een paar stappen in haar richting zetten). Dan doe ik het tuigje over haar kop en krijgt ze een jackpotbeloning en maak ik het tuigje verder vast. Omdat zij wat gespannen wordt als ik over haar heen buig, mag ze dus op de bankleuning zitten. Op de grond zitten zou ook kunnen, maar is hier niet handig met vier honden die dan allemaal meteen komen kijken en dat een leuk spelletje vinden.
Bij Amoz heb ik het hele aanlijnen geclickerd door alle stapjes apart te clickeren. Ik liep op verschillende momenten met de halsband in mijn handen en als hij ernaar keek werd er geklickt, daarna als hij de halsband aanraakte, daarna als ik met de halsband zijn hals aanraakte, vervolgens de halsband om zijn hals zonder dicht te doen, daarna door de halsband wel dicht te doen, vervolgens hetzelfde met de riem (kijken, aanraken, riem richting halsband bewegen, riem aanklikken).

Bij een hond als Amy zou deze laatste manier waarschijnlijk niet werken omdat het daardoor allemaal alleen maar meer beladen en spannend zou worden, dus voor haar werkt een vaste structuur waarbij ze weet wat er gaat gebeuren en naderhand een jackpotbeloning krijgt beter (maar nooit lokken of overhalen met voer). Die jackpotbeloning was in het begin een flink stuk kipfilet, nu ze het trucje kent is een paar gewone beloningsvoertjes meer dan genoeg. Als ik naar de gang loop, waar de tuigjes en riemen liggen, zit ze vaak al verwachtingsvol op de bankleuning - ook als we helemaal niet gaan wandelen.