Puppy's en richtingsgevoel

[Maeve]

Ik ben altijd vrij duidelijk in de opvoeding van een nieuwe pup. Ze lopen vanaf het begin los waar dat kan, worden beloond voor elke keer dat ze uit eigen initiatief contact maken met me en verder laat ik ze vooral zelf ontdekken dat ze mij in de gaten moeten houden in plaats van dat ik achter hen aan vang om te voorkomen dat ze me kwijt raken. Werkt altijd, er is hooguit één moment dat ze me even kwijt zijn. Dan slaat de paniek toe, is de blijdschap groot als ze me weer zien en het overkomt ze nooit meer

En dan is er Segno.. Ze is echt heel gehoorzaam. Komt meteen naar me toe rennen als ik fluit of haar naam roep. Maar ze kan wel erg afgeleid zijn als ze ergens aan het snuffelen is. Dus ook bij haar kwam het moment dat ze me kwijt zou raken en zou leren dat ze moet opletten. Tot ik haar na een poosje de hoek om zag zeilen op volle snelheid...de verkeerde kant op En het besef dat ik op z'n 10m van die bocht stond kwam ook niet, ze hoorde me niet roepen en fluiten want paniek! Uiteindelijk kon ik er mooi achteraan want ze rende richting uitgang bos. Na een tijdje draaide ze in diezelfde paniek om en rende me tegemoet, blijdschap alom! Maar vooral niet denken dat dit een leermoment was, want nog diezelfde wandeling liep ze toen ze even achter raakte weer een verkeerd paadje in

Komt dit bekend voor? Heb ik nou zo'n geluk gehad met de vorige honden als pups, of heeft Segno echt geen richtingsgevoel?

[Sandra&co]

Izzy had dat ook. 1 Van de eerste wandelingen was ze even drukjes met geurtjes, raakte afgeleid en schoot toen in puppypaniek omdat ze me niet meer zag. Rénnen dat ze kon, inderdaad de verkeerde kant op.

En sorry, maar zelfs dát pindabrein begreep vanaf dat moment dat ze ogen in d'r achterhoofd moest hebben als ze me niet kwijt wilde raken. Je hebt gewoon de verkeerde pup aangehouden

[Maeve]

Fijn, bemoedigende woorden
En ik heb haar niet eens aangehouden, ik heb d'r geïmporteerd! 700km enkele reis was het

[*Esther]

Uhm....van al mijn honden deed alleen de Spinone dat. En niet alleen als pup. Need to say more?

[Maeve]

Uhm....van al mijn honden deed alleen de Spinone dat. En niet alleen als pup. Need to say more?

Dus het wordt ook niet beter? Kut

[*Skye*]

Bij Skye werkte het ook. Nova doet daar niet aan. Niet herkenbaar als in paniek en geen richtingsgevoel. Maar als ik dit bij haar doe blijft ze rustig snuffelen of ploft op haar gemak neer. Ze vind het helemaal prima.
Dus een leuk trucje wat denk ik bij de meeste honden werkt... maar helaas niet bij allemaal. Succes

[Lanavandevledders]

Doe met lana wel eens verstoppertje, zowel in huis als buiten, en in het begin liep ze mij wel eens 3 of 4 keer voorbij zonder dat ze me zag, terwijl ik toch helemaal niet zo verdekt opgesteld stond, ook werd ze wel iets nerveuser als ze mij niet zo snel vond, maar nu ze ouder wordt gaat het al een stuk beter, vindt mij sneller en wordt ook minder snel gejaagd, het zelfvertrouwen groeit met de dag zo te zeggen, dus er is nog hoop hahaha

[Maeve]

Doe met lana wel eens verstoppertje, zowel in huis als buiten, en in het begin liep ze mij wel eens 3 of 4 keer voorbij zonder dat ze me zag, terwijl ik toch helemaal niet zo verdekt opgesteld stond, ook werd ze wel iets nerveuser als ze mij niet zo snel vond, maar nu ze ouder wordt gaat het al een stuk beter, vindt mij sneller en wordt ook minder snel gejaagd, het zelfvertrouwen groeit met de dag zo te zeggen, dus er is nog hoop hahaha

Kijk, dit wilde ik horen

[Shibby]

Ik haalde dat trucje vorige week ook eens bij Malou uit.
Toen ze door had dat ik niet meer in zicht was liep ze onverstoorbaar door en keek af en toe wat naar links en rechts. Uiteindelijk zag ze me en trok in gedachten haar middelvinger op en liep net zo onverstoorbaar door als ze daarvoor deed. Dussss. Kuthonden

[samantha!]

Jones boeide het 0,0 dat ik weg was.
Dan zag ie wel n mooi vogeltje ofzo en ging ie rustig achter n kraai aan die een beetje uit liep te dagen...
Zat ik daar op mn hurken in de bosjes, wel n kwartier ofzo.
Als de vogel niet meer interessant of weg was keek ie eens op van: ehhm volgens mij was ik hier met iemand?? ooh wacht! een blaadje!
Jones is nog steeds erg zelfstandig maar kwijtraken was al heel snel over, en je weet wat die hond inmiddels allemaal kan samen met mij in vol vertrouwen

[Leonie.]

Sorry, Lou doet dat ook nog steeds. Zelden hoor, maar toch. Keihard de verkeerde kant uit rennen en zelfs niet horen dat ik hem roep. Of eigenlijk hoort hij het wel, maar hoort hij niet waar het vandaan komt. Hij is wel extra schattig als hij het ineens doorheeft, zo van 'oooh god zij dank je was niet echt weg!!!'

[Machie]

Dumas is ook zo'n helder licht... verstoppertje spelen? Geen succes hij rent gewoon naar de auto

[Fotogravinnetje]

Elco is maar 1 keer de verkeerde kant op gerend, inderdaad in paniek omdat hij mij kwijt was. Maar hij ging toen wel doelbewust richting huis.
Gait is een keer in paniek bij mij weggerend, met een week of 12. Maar allebei hebben ze me vanaf het begin in de gaten gehouden en nog is het moeilijk om je voor hen te verstoppen omdat ze te goed opletten

[DeDiana]

Ik heb het met Tara ook geprobeerd, omdat het hier meestal ook goed werkt, ook bij herplaatsers. Nou, dat was geen succes.
Ten eerste duurde het héél lang voordat ze in de gaten had dat ze mij niet meer zag en was ik het wel beu na een halfuur achter een struik zitten terwijl ik naar een gravende Taartje keek. Toen ik het nog een keer probeerde en ze sneller in de gaten had dat ik er niet meer was, rende ze naar het hek van het omheinde gebied en ging daar staan blaffen. Ik zag wel dat ze het niet leuk vond dat ze mij kwijt was, maar het kwam niet in haar op om mij te gaan zoeken, ze was er blijkbaar van overtuigd dat ik terug naar huis gelopen was zonder haar Roepen hielp ook niet echt, want ze is een beetje doof en hoorde me dus ook niet. Ze ontwaarde me pas toen ik haar weer op 10 meter was genaderd en was toen wel heel blij, maar dat betekent in het geheel niet dat ze me nu beter in de gaten houdt.
Maar goed, jij hebt geen kippige bejaarde podenco, dus misschien snapt Segno na een paar keer wel dat het niet leuk is om jou kwijt te raken en gaat ze je dan toch uit zichzelf beter in de gaten houden.

[Marie-Josée]

Onze heidewachtel raakte mij het eerste jaar ook regelmatig op die manier kwijt. Gewoon vergeten op te letten en dan door de paniek de weg kwijt raken, letterlijk en figuurlijk
Sancho doet alsof. Die stapt uit de auto, draait 100 x meteen af naar de voordeur en als je er niet meer op verdacht bent kuiert hij ineens in een noodgang de straat uit. Hij rent dan niet, maar zelf kun je toch echt een sprintje gaan trekken anders ben je hem kwijt. Rotzak.

[Ptje]

Vanmiddag nog, had ik me verdekt opgesteld en zonder roepen wachten.
Na 1 of 2 minuten rende Ziggy in volle vaart terug, eerst iets langs me heen en toen zag hij min, oooh daar ben je, niet meer doen hoor.
Rasta stond op een afstandje toe te kijken, pfff maak je toch niet druk joh

[_Leonie]

Niet alleen bij puppy's, soms hebben ze het ook nog als ze volwassen zijn is mijn ervaring.

[pioenroos]

Ik heb dit ook bij Diem geprobeerd als pup. Werkte voor geen meter. Alleen, er was dan geen paniek dus ik denk dat er voor Segno best ruimte is voor verbetering. Diem was gewoon blij dat 'het lijntje' gebroken was en hij zo nog wat meer zijn eigen goddelijke gang kon gaan. Mij terugvinden lukt toch wel, en zo niet dan hoort hij me op een gegeven moment wel

Mies wordt er vooral chagrijnig van. Die heeft namelijk een uitstekend richtingsgevoel én weet mijn wandeltempo en gekozen wandeling goed in te schatten dus we komen elkaar op de volgende kruising wel tegen. Nu wil ik liever niet dat ze uit het zicht haar eigen wandeling loopt maar dat aanleren heb ik uiteindelijk maar met snoep gedaan want als ik me verstopte of terug ging lopen ofzo hield zij het meestal langer uit met wachten op een kruising waar ik uit zou moeten komen. En als ik onverwachts terugloop kan ik dat toch even zeggen? Ze is heus de beroerdste niet om dan terug te komen maar dat stiekem gaan lopen doen is zó 2016

[#linda#]

Angel ging in de volledige paniek modus als ze dacht dat ze me kwijt was. Ze rende dan altijd terug in de richting waar we vandaan kwamen, nooit de richting waar we heen liepen. Met als resultaat dat ik er brullend achteraan kon rennen want in de paniek hoorde ze niets meer.

Django kijkt om zich heen en beseft dat zijn "ouderlijk toezicht" er niet meer is. Die doet dingen waar hij van weet dat het niet mag. In de stront rollen, dwars door alle struiken heen achter een vogel aan, joggers lastig vallen. Daar gaat hij vervolgens zo in op dat ik hem uiteindelijk moet ophalen willen we nog thuiskomen.

Ik ben er dus mee gestopt, met dat hele jij houdt mij in de gaten en niet andersom. En sinds we gewoon soms even wachten op elkaar, ik een seintje geef als hij de andere kant op moet dan waar hij heen gaat, ik achter hem aan de ander kant op ga dan ik in eerste instantie wilde, vraag ik me ook wel af waarom ik dat eigenlijk niet zou doen. We zijn uiteindelijk toch samen aan de wandel.

[ranetje]

Als een hond in paniek raakt maakt je misschien de omstandigheden even te moeilijk.
Bovendien leert een hond dan niet meer.
Ga idd zoals iemand al voorstelde, eerst thuis zoekspelletjes doen.
Leer hem desnoods om jouw voetspoor te volgen.
Daarna kan je het weer moeilijker maken door in het bos achter een boom te gaan staan.

Je kunt dat hele verstoppen en zoeken natuurlijk ook overslaan en gewoon leuke spelletjes met hem doen onderweg.
Dan blijft hij misschien vanzelf in de buurt voor het volgende spelletje?

[M@scha]

Over Willem heb ik in het begin bij samantha geklaagd dat ik dat verstop kunstje niet kon doen omdat hij niet ver genoeg bij me weg liep. Haha. Inmiddels heb ik het 2x kunnen doen en 2 keer liep hij vol van paniekoogjes recht naar mij toe.

Mijn neplab is dus gewoon perfect

[Jits90]

Een keer gedaan met Damy. Die was lekker vooruit gelopen de hoek om. Ik snel in de bosjes gedoken en daar gewacht. Na 5 minuten kwam hij op z'n dooie gemakje aangewandeld waar ik bleef Maar sindsdien kijkt hij wel vaker achterom of ik ook mee kom
Noa komt regelmatig even inchecken voor een knuffel, die loopt niet weg.

[Maeve]

Toch wel fijn om te lezen dat er meer pups zijn als Segno haha. Ik ben echt alleen de heel opmerkzame types gewend waarbij dit hooguit één keer toegepast hoeft te worden, dus ik vond het oprecht heel raar hoe zij reageert!

Ik denk eigenlijk dat ze wat op mij lijkt Gewoon regelmatig zo diep in gedachten verzonken dat ze het grote geheel uit het oog verliest Op zich niet erg hoor, maar ik moet er wel echt rekening mee houden. Ik ben van de rest gewend dat ze me gewoon volgen, altijd. Ik loop m'n ronde en zij komen mee. Dan kunnen ze gerust iets achter me lopen of nog langer ergens snuffelen, ze komen wel. Bij Segno werkt dat dus niet. Als ik haar zie dagdromen roep ik haar nu maar en dan komt ze ook meteen naar me toe gerend! Het is geen gebrek aan gehoorzaamheid want ze wil het wel. Maar ze raakt sneller afgeleid denk ik. En inderdaad in de puppypaniek is haar richtingsgevoel dan ook niet echt betrouwbaar meer

[gyanty]

Het was even een stapje te ver. Dat zegt niet dat deze hond het niet kan, maar ze kunnen niet allemaal van nature weten dat ze je moeten zoeken. Als je het dan meteen toepast is een praktijksituatie is er een reëel kans dat er paniek toeslaat en dat het niet uitpakt zoals je had gewild.

Ik zelf vind het handiger om dit spelenderwijs aan te leren en vooral aan te leren dat er een hele leuke beloning is! Als dan de praktijksituatie zich voordoet, weet de hond het principe en zal de paniek niet zo snel toeslaan, waardoor ze bereikbaar blijven. In het begin zien ze mij gewoon verstoppen op een metertje afstand, of ze horen overduidelijk dat ik ergens heen stap. Komen ze kijken dan een feestje (afhankelijk voor wat voor jou hond een feestje is). Van daaruit steeds een stapje verder. Aanvankelijk maak ik geluid, zodat ze enigszins kunnen lokaliseren (niet continue, gewoon eenmalig of als je ziet dat ze je gaan zoeken) en ook dan weer een feestje. In het begin waren wij met zijn tweeen. Mijn man verstoppen en gingen we samen mijn man zoeken: feestje: vervolgens ging ik me dan verstoppen en gingen ze mij samen zoeken. Ook dat steeds verder uitgebreid.

Ik denk dus tweedelig. Belangrijk is het concept zoeken van jou gaan aanleren en in kleinere stappen dan je gewend bent met je andere honden. En het belonen. Dat maakt dat het een leuk spelletje wordt en geen paniekspelletje waar is de baas. Voor ongemotiveerde honden ook belangrijk, eigenlijk beide dus in combinatie met keep it simple en vooral heel erg leuk! Het is leuk om de baas te vinden. Nu is het meer een ongenoegen uiting dat ze niet opletten en dan had je maar op moeten letten. Ik maak het echt een leuk spelletje, is veel leuker voor beide kanten.

Zelfs Norah is mij inmiddels gaan zoeken. Zij was het niet gewend bij vorige eigenaar en bij ons lette ze eigenlijk alleen maar op Kay. Die ging mij zoeken en zij ging kay irriteren. Maar inmiddels zoekt Norah nu eerder dan Kay, want in feite let zij veel beter op mij dan Kay, die het allemaal wel prima vind, maar ook met allerlei andere dingen bezig wil zijn en ook wel weet hoe ik ongeveer loop.
Zegt niet dat het nooit gebeurd hoor, nog een keer paniek. Kay heeft het nog wel een keer gehad. Die zag op gegeven moment ook niet dat Koen maar op de boomstronk was gaan zitten. Die bleef maar rennen en zoeken, maar vergat zijn neus te gebruiken.

[mijke]

Izzy had dat ook. 1 Van de eerste wandelingen was ze even drukjes met geurtjes, raakte afgeleid en schoot toen in puppypaniek omdat ze me niet meer zag. Rénnen dat ze kon, inderdaad de verkeerde kant op.

En sorry, maar zelfs dát pindabrein begreep vanaf dat moment dat ze ogen in d'r achterhoofd moest hebben als ze me niet kwijt wilde raken. Je hebt gewoon de verkeerde pup aangehouden

Wat zij zegt dus

[Hippo]

Nu heeft Cesar Milan niet altijd gelijk, maar denk wel dat het in het geval van pups/honden die de verkeerde kant op rennen op gaat dat ze door de paniek nose-eyes-ears opvolgen. Honden die niet gewend zijn te speuren(dat is wat anders dan snuffelen) of dit zelf niet snel inzetten, ruiken niet makkelijk welke kant een spoor op loopt. Het is dan logischer om eerst terug te gaan naar waar je vandaan kwam dan de andere kant op.

Mijn honden zitten er te relaxt voor in elkaar. Neus aan de grond en hé daar ben je weer of ze staan stil en luisteren waar het geroep vandaan komt. Van paniek is er geen sprake. Gelukkig zijn mechels absoluut geen weglopers en Hippo ook niet.
Wat Ranetje terecht opmerkt, blinde paniek is niet zo fijn voor je hond. Even een portie stress en je dan weer vinden kan goed helpen om je hond te leren op je te letten, maar blinde paniek kan je beter voorkomen.

[Maeve]

Nu heeft Cesar Milan niet altijd gelijk, maar denk wel dat het in het geval van pups/honden die de verkeerde kant op rennen op gaat dat ze door de paniek nose-eyes-ears opvolgen. Honden die niet gewend zijn te speuren(dat is wat anders dan snuffelen) of dit zelf niet snel inzetten, ruiken niet makkelijk welke kant een spoor op loopt. Het is dan logischer om eerst terug te gaan naar waar je vandaan kwam dan de andere kant op.

Mijn honden zitten er te relaxt voor in elkaar. Neus aan de grond en hé daar ben je weer of ze staan stil en luisteren waar het geroep vandaan komt. Van paniek is er geen sprake. Gelukkig zijn mechels absoluut geen weglopers en Hippo ook niet.
Wat Ranetje terecht opmerkt, blinde paniek is niet zo fijn voor je hond. Even een portie stress en je dan weer vinden kan goed helpen om je hond te leren op je te letten, maar blinde paniek kan je beter voorkomen.

Ja maar in de situatie die ik beschreef ging ze niet terug naar waar ze vandaan kwam. Ze kwam zeg maar uit richting A, belande op een soort T-splitsing waar ik linksaf gegaan in richting B en zij rende vervolgens rechtsaf naar richting C
Ik ben het met julie eens dat blinde paniek niet goed is, dat was ook zeker niet de bedoeling Alleen ben ik gewend dat dat in dit soort situaties ook niet gebeurd. Lichte stress omdat de baas plotseling uit zicht, goed om zich heen kijken en me dan weer vinden. Ik stond niet eens verdekt opgesteld maar gewoon midden op het pad. Maar in plaats van goed om zich heen kijken begon ze gewoon te panieken en rende de verkeerde kant op

[Fotogravinnetje]

Precies zoals het ging met Elco die ene keer dat hij in paniek richting huis rende. Hij is me sindsdien nooit meer kwijt geweest