Iets wat ik niet had gehoopt en verwacht bij een duitse herder, in ieder geval niet in deze mate. Wellicht mede door zijn verleden, was hij weinig gevoelig voor wat ik zei of deed tijdens het wandelen en roedelgedrag vertoonde hij al helemaal niet. Daarbuiten juist heel veel gek genoeg.Het heeft haast anderhalf jaar geduurd voordat hij tijdens het wandelen uberhaupt een beloning ààn wilde nemen, laat staan dat hij het ook echt als een beloning zag waar hij wat voor wilde doen. Ook de lekkerste hapjes, die hij in en om het erf uiterst begerenswaardig vond, moest ik echt in zijn bek proppen op wandeling
Speeltjes, gek doen, weglopen, verstoppen, oefeningetjes of wat dan ook: allemaal niet interessant.Gelukkig kwam er na die anderhalf jaar wel een kentering. Hij pakte snoepjes aan, lette beter op de roedel en was genegen meestal te luisteren. Alleen daarom zag ik er heil in om op de ingeslagen weg verder te gaan, anders was hij waarschijnlijk tot voor altijd aanlijnen gedoemd geweest aangezien ik nu eenmaal in een bos- dus wildrijke omgeving woon.
Maar net dat laatste stukje wilde maar niet lukken, als in een betrouwbare recall. Hij kwam weliswaar vaker wèl dan niet, maar als het maar interessant genoeg was, had ik toch het nakijken en kon hij zo een uur wegblijven
Wel merkte ik dat hij gevoeliger was voor keiharde commando's, dan voor vriendelijke uitnodigingen (die meer mijn stijl zijn en bv bij Lizzy juist een must zijn). 'Hier' brullen is voor mij echt iets wat ik alleen in het uiterste geval doe en tot nu toe was dit voor alle honden hier voldoende. Bij Kailen moet ik echter constant op mijn strepen staan. Gehoorzaamheid eisen ipv vragen.
Daarom besloot ik dat hij hele duidelijk, stricte kaders nodig had. Niet verder dan 5 meter het bos in begrijpt hij niet, net zomin als 'in het zicht blijven'. De regel werd dus op het pad blijven (persoonlijk vind ik dat een vergaande maatregel die nog nooit nodig is geweest, maar wat moet dat moet). Snuffen in de berm of piesen tegen bomen langs het pad zijn toegestaan, maar neus in de lucht voor iets in het bos niet meer. Ieder signaal heb ik geprobeerd op te vangen en dan al dan niet ingegrepen (zonder overal voor in te grijpen want het mag ook nog wel een beetje leuk zijn). Maar daarin superconsequent, want duidelijk, zijn.
Dit werkte behoorlijk goed en het 'de bosjes induiken' begon al aardig uit te doven
.En toen vorige week: Lizzy en Kailen stoven er vandoor. In een oogwenk, had niks zien aankomen. Wèl over het pad
Ik gaf een enorme brul en tot mijn stomme verbazing ging Kailen vol in de remmen en kwam naar me toe 
. Uitbundig beloond, mèt snoep, en toch maar even aan de lijn (doe ik meestal niet want ik wil geen associatie komen=aanlijnen). Op dat moment zag ik nog net een haas wegrennen, die langs het pad weggedoken zat en hij blijkbaar had geroken. Dat hij kwam terwijl er wild zo dichtbij zat, vond ik een enorme overwinning! Een tijdje later (Kai liep weer los) zag ik de haas weer door een veld rennen, net een fractie eerder dan de honden gelukkig en ik begon direct hun aandacht te trekken. Ik zag hem twijfelen, maar weer koos hij voor mij Zo heb ik op diverse wandelingen nog dusdanige successen geboekt dat het geen toeval meer kon zijn.
Maar vanochtend....Er springt een ree over het pad. Kansloos, dacht ik, maar begin desondanks te brullen. En ja hoor: Kailen die al aan het racen was, kwam direct terug
(gevolgd door Lizzy want die vind het dan lang zo leuk niet meer 
). Nooit had ik durven dromen dat ik hèm nog eens op zo'n cruciaal moment zou kunnen stoppen en ben dan ook superblij en trots. Eindelijk heb ik z'n knopje gevonden en al blijft het altijd oppassen geblazen, heb ik toch goede hoop dat het op eigen houtje de bossen in trekken nu echt voorbij is.
) eerst te geven en daar dan een beetje een show van te maken. Daardoor werd zijn interesse nog wel eens gewekt. Inmiddels is hij zover dat hij niet zozeer iets doet om daarmee beloond te worden, maar het wel als beloning ervaart. Ik heb echt een omslag gezien gelukkig.
dat plots een brul geven ken ik ook ja..