Tara schreef:Even in zijn algemeenheid, want ik merk dat een aantal mensen graag wil weten hoe ik jachtgedrag hanteerbaar maak.
Ranetje legt hier onder precies uit hoe ik er in sta, met als kleine aanvulling dat weten wat je in huis haalt altijd goed is, maar ik vind daarnaast ook dat je sowieso niet moet afwachten of je hond misschien jachtpassie heeft. Ik denk dat je er gewoon op bij iedere hond op voorhand vanuit mag gaan dat hij jachtpassie heeft, en dat je dus moet zorgen voor een betrouwbaar appel. Dan is de kans dat je voor onaangename verrassingen komt te staan al een stuk kleiner.
Ranetje schreef:
Weet wat je in huis haalt en ga daar meteen mee aan de slag.
Het vergroot je kansen op succes.
Wacht niet af of de hond misschien veel passie heeft.
Want als je dat pas door praktijkervaring ontdekt sta je al op achterstand.
Ik zou iedere hond die ik zou hebben van begin af aan leren dat IK bepaal of en hoe er losgelopen wordt. Tot zover mag je gaan, en verder niet. Bij de ene hond zal dat betekenen dat je al bij twee meter afstand moet gaan terugroepen, bij de andere hond is dat misschien pas na twintig meter
Maar je zult hoe dan ook moeten uitzoeken tot op welk punt je nog iets over je hond te zeggen hebt, en als je dat hebt vastgesteld moet je dat specifieke punt handhaven door consequent vlak daarvoor contact van je hond te eisen.
Ik zeg bewust eisen, omdat ik echt vind dat mijn honden er geen misverstand over mogen hebben dat IK bepaal of zij los mogen lopen en tot waar. Juist door zo stellig te kaderen wat wel en wat niet mag, ben ik in staat om mijn honden maximale vrijheid te bieden binnen de grenzen van wat zij kunnen. Ik heb namelijk geen honden om aangelijnd mee te gaan lopen. Zij vinden dat niet leuk, en ikzelf ook niet. Dus ik vind het fijn als ze los kunnen lopen. Maar daar verbind ik dan dus wel heel strenge voorwaarden aan.
Bij de ene hond is dat minder nodig, en dan ga ik daar wat soepeler mee om, bij de andere hond moet ik daar echt bovenop blijven zitten.
Hoe ik met een oertype zou omgaan is een theoretische vraag, aangezien ik nooit voor zo'n soort hond zou kiezen. Maar ik zou toch de TT inzetten als het op geen vriendelijker manier een betrouwbare losloper zou worden. Ik móet er van op aan kunnen dat de hond de intentie tot gehoorzamen heeft. Als ik dat niet kan, dan zou ik het in een geval als dit afdwingen door middel van een TT.
Als er een echte correctie nodig is om een hond een zekere mate van vrijheid te kunnen bieden, dan vind ik dat altijd een betere optie dan een leven lang inperken. Dat vind ik gewoon echt geen hondenleven.
Dan de opmerking over dat TT niet gaat werken omdat sommige honden door roeien en ruiten gaan om ergens naar toe te gaan is door Malinois al herhaaldelijk beantwoord:
Malinois schreef:een tt werkt alleen als je hem op t juiste moment gebruikt niet als ie al onderweg is en de adrenaline door t lijf giert
Alles valt of staat met timing. Als je niet kunt timen is een TT geen betrouwbaar hulpmiddel, en een clicker ook niet.
Een goedgetimede correctie komt aan, bij elke hond. Daar ben ik werkelijk van overtuigd. Alleen zul je dan wel moeten weten waar het punt ligt dat de hond er nog ontvankelijk voor is. Als je dat punt al voorbij bent (en dat kan in een nanoseconde gebeurd zijn) ben je dus al te laat.
bedankt voor je verhaal
.voor 'weet wat je in huis haalt' is het natuurlijk te laat. Ik heb bewust gekozen voor een herder, waarvan werd beweerd dat ie goed los kon lopen. Dat is dus niet zo en daar moet ik nu mee dealen.
Lizzy is een zelfstandige jager. Maar zij is erg voedsel gemotiveerd, blijft van nature graag bij de roedel, en houdt mij goed in de gaten. Zij gaat niet zomaar het bos in, maar blijft min of meer op het pad tot zij iets hoort/ruikt/ziet. Op dat moment kan ik nog ingrijpen, en ik ken haar zo goed dat ik precies weet wanneer dat wel of niet nodig is. Als er een ree overspringt, ben ik natuurlijk ook kansloos, maar ze komt dan toch altijd wel snel terug.
Kailen is heel anders. Die verdwijnt continue het bos is. Meestal komt hij vrij snel weer terug of kan ik hem roepen. Maar in het bos betekent hier: uit het zicht. Dus dan weet ik niet wanneer hij echt gaat verdwijnen (kan hem dan niet lezen). En hij is zeer zelfverzekerd en zelfstandig. Het interesseert hem niks dat ie je een tijd kwijt is. Voedsel boeit hem ook niet buiten. Binnen en op het erf wel. Dan is hij echt een herder die bij je wil zijn en graag wat samen met je doet.
Ik gun hem, net als al mijn andere honden, een grote mate van vrijheid. Vind het heerlijk als hij door de bossen rent en aan de lijn lopen is voor mij ook echt geen optie.
Als ik jouw relaas goed begrijp, moet ik toch weer terug naar een zeer beperkte mate van vrijheid, totdat hij altijd goed luistert. En dan verder uitbouwen. Ik weet alleen nog steeds niet hoe ik dat afdwing, want hij laat zich echt niet pakken als ik naar hem toe zou lopen. Enige optie is dan een TT. Die heb ik dus wel geprobeerd, maar dat ding (van mij althans) reageert niet betrouwbaar, zelfs niet als hij vlak bij mij is. En belonen, zelfs met kaas/leverworst/kip noem maar op, boeit hem matig. Al doe ik thuis clickertraining met hem en dan reageert hij wel goed.
Blijf het lastig vinden. Gelukkig gaat het heel vaak ook wel goed. Zoals gisteren: een hele lange, nieuwe wandeling gemaakt en hij bleef keurig in de buurt en luisterde prima
. 
En nogmaals, ik waardeer je bijdrage!