Stang schreef:Het ene staren is het andere staren niet, maar zodra het hier dwingend zou worden zou ik het snel afkappen.
Ik denk dat ik heel goed weet wat Linda bedoelt
Bij Saar is het dus echt wel dwingend aanstaren. Ook als ik terugkijk, dan blijft ze staren. En echt met een kop van "pfffff, wij worden zwaar verwaarloosd, wij mogen ook nóóit uit".
Het is wel zeker heel dwingend, maar ik kap het niet af. Kan wel hoor. Eén keer een duidelijk "nee Saar" is genoeg om haar als de grootste dramaqueen, met een diepe zucht, op de grond te laten zakken en net doen alsof ze slaapt.
Maar meestal doe ik gewoon even net zo zielig mee. Ze doet het namelijk op tijdstippen dat ze wel aanspraak mag maken. En dan krijgt ze dus (als ik klaar ben met wat ik aan het doen was

) gewoon haar zin. Bij Saar kan dat prima. Daarbij hoef ik niet aan een boek vol dominantieregeltjes te doen. Die doet helemaal precies wat ik wil, en soms helpt ze me gewoon een beetje met beslissen wat ik nu wil
Ik zou me in jouw geval ook geen zorgen maken over dominantie-conflicten, Linda
