De gefokte soort met stamboom en de afdanksoort uit Spanje.
Beiden zijn echte podenco's, kwa karakter en uiterlijk. Oke de ene is iets groter dan de andere en de andere heeft meer rood dan de ene.
De gefokte podenco is een makkelijk open pupje van bijna 6 maanden, die iedereen en alles leuk, lief en aardig vindt. Van nature is ze wat terughoudend en kijkt ze eerst de kat uit de boom, maar dat hoort weer thuis in het algemene karakter van een podenco. Over het algemeen is ze vrij snel over die schroom heen en nieuwsgierig genoeg om 't van dichtbij te gaan bekijken.
De afdanker uit Spanje is een getraumatiseerde hond, die ondanks alles wat hij heeft meegemaakt toch nog byzonder dol op mensen is. En hij is niet de enige die ik zo ken. Ook hij is nieuwsgierig en die nieuwsgierigheid overwint alles. Zelfs vreemden en kinderen zijn leuk. Hij is iets sneller onder de indruk van een harde stem.
Bij beiden moet overigens fors rekening worden gehouden met het jachtinstinct en de volkomen desinteresse voor de baas als we buiten lopen. Het is geen kwestie van willen, het is een kwestie van niet horen. Druk met andere zaken. Daarentegen zijn ze binnen niet van je zijde af te slaan en mocht je ergens willen zitten, houdt er dan rekening mee, dat je nimmer alleen op de bank zit. Geen van beiden is erg waaks, maar wel alert. Aanslaan op de bel is ze dan ook af te leren. (Bij mij blaft er geen een op de bel)
Ook zie ik qua intelligentie weinig verschil, zij het dat de spaanse podenco misschien iets opportunistischer is dan de gefokte hollandse podenco. Echter zal hij buiten zijn gedrag voor eten niet tot weinig veranderen. Beiden leren makkelijk commando's aan, echter na een paar keer zie je de interesse verzwakken. Een spelletje is leuk, maar moet niet te lang duren, dan verliest het zijn aantrekkingskracht.
Absolute consequentie is het sleutelwoord, daar een podenco immer zal blijven proberen zijn grens te verleggen. Of ze nou uit Spanje of uit Nederland komen.



