Te snel geweest?

[Hinke]

2 juni j.l. heb ik Tommie moeten laten in slapen. 16 juni heb ik kennis gemaakt met Basco. En 19 juni heb ik hem in mijn 'gezin' opgenomen.
De laatste dagen vraag ik me af of ik misschien te snel met een nieuwe hond ben geweest. Ik mis Tommie nog zo. En vaak noem ik Basco Tommie. Heel confronterend. Ik vind het ook vervelend.
Maar ik mis Tommie zo. Ik moet nog zo veel op voeden aan Basco. Daar ben ik ook mee bezig. Maar het verdriet om Tommie (en het overlijden van mijn schoonmoeder) staan dat vaak in de weg.
Hoe hebben jullie het gedaan na het overlijden van jullie hond? En een nieuwe aanschaf van een andere hond?
Basco is echt een schat en wil graag leren. Morgen gaan we weer samen naar cursus. Ik heb nu handvaten gekregen om Basco alleen te leren zijn. Hij mag nu een al een week niet meer achter me aanlopen in huis. Hij vindt dat niet leuk en protesteert regelmatig. Maar het gaat wel beter nu. Ik hoop morgen de volgende stap te kunnen zetten.
Met Tommie heb ik ook alleen laat problemen gehad en die heb ik overwonnen. Dus met Basco gaat dat ook lukken. Maar het verdriet om Tommie verlamt me zo. Ik heb een klein fotoboekje gemaakt met foto's van Tommies hele leven bij mij en dat bekijk ik regelmatig met tranen in mijn ogen. De gedichten bij de in memoriams raken me erg. Maar ik weet niet goed of ik er iets mee kan. Wat is de regenboogbrug?
Ach, dit is een berichtje van een verdrietige medeforummer.

[yamie]

ach meis

probeer het los van elkaar te zien, tommie was tommie en basco is basco, het verdriet wat je om tommie hebt mag, dat kan ook gewoon samen gaan met wat je nu hebt en doet en moet met basco, geef jezelf die ruimte ook, Basco is niet in plaats van, niet als vervanging, nee basco is nieuw en anders en tommie zit in je hart en daar mag je om huilen, die mag je missen. het 1 sluit het ander niet uit.

ik mis mijn meisje Sam echt nog dagelijks, voor sommige niet te begrijpen, maar dat hoeft ook niet, ze zit zoo diep, dat maakt niet, dat ik niet happy ben met mijn andere honden, dat ik er niet van geniet om daar leuke dingen mee te doen , ik deel het vaak ook met ze, als ik verdrietig ben, dan komt er toch altijd wel een hond bij me zitten, die "vertel"ik dan ook, dat ik Sam zo mis.

dikke knuffel voor jou, ik weet hoeveel pijn het doet. maar laat dat je plezier en geluk met Basco niet in de weg staan

[renee-uk]

De regenboogbrug is een Noorse legende die vertelt over dieren die overlijden en dan naar een plek gaan waar ze weer jong zijn en vrij van pijn en waar ze heerlijk kunnen spelen terwijl ze op hun baasjes wachten.
Ze weten dat hun baasjes als zij overlijden ook naar dat plekje komen en als die er zijn gaan ze met hun baasje de regenboogbrug over en zijn voor altijd samen

The Rainbow Bridge
inspired by a Norse legend

By the edge of a woods, at the foot of a hill,
Is a lush, green meadow where time stands still.
Where the friends of man and woman do run,
When their time on earth is over and done.

For here, between this world and the next,
Is a place where each beloved creature finds rest.
On this golden land, they wait and they play,
Till the Rainbow Bridge they cross over one day.

No more do they suffer, in pain or in sadness,
For here they are whole, their lives filled with gladness.
Their limbs are restored, their health renewed,
Their bodies have healed, with strength imbued.

They romp through the grass, without even a care,
Until one day they start, and sniff at the air.
All ears prick forward, eyes dart front and back,
Then all of a sudden, one breaks from the pack.

For just at that instant, their eyes have met;
Together again, both person and pet.
So they run to each other, these friends from long past,
The time of their parting is over at last.

The sadness they felt while they were apart,
Has turned into joy once more in each heart.
They embrace with a love that will last forever,
And then, side-by-side, they cross over… together.

[renee-uk]

ach meis

probeer het los van elkaar te zien, tommie was tommie en basco is basco, het verdriet wat je om tommie hebt mag, dat kan ook gewoon samen gaan met wat je nu hebt en doet en moet met basco, geef jezelf die ruimte ook, Basco is niet in plaats van, niet als vervanging, nee basco is nieuw en anders en tommie zit in je hart en daar mag je om huilen, die mag je missen. het 1 sluit het ander niet uit.

ik mis mijn meisje Sam echt nog dagelijks, voor sommige niet te begrijpen, maar dat hoeft ook niet, ze zit zoo diep, dat maakt niet, dat ik niet happy ben met mijn andere honden, dat ik er niet van geniet om daar leuke dingen mee te doen , ik deel het vaak ook met ze, als ik verdrietig ben, dan komt er toch altijd wel een hond bij me zitten, die "vertel"ik dan ook, dat ik Sam zo mis.

dikke knuffel voor jou, ik weet hoeveel pijn het doet. maar laat dat je plezier en geluk met Basco niet in de weg staan

ik kan het niet beter zeggen dan Yamie, maar hier zit er nog zo een die een bepaalde hond zo diep in haar hart heeft dat ie daar nooit meer weggaat.
En dat plekje heeft ie al 10 jaar, niet te geloven dat dat al zo lang geleden is....

van mij ook een dikke knuffel

[Hinke]

Dank jullie voor jullie reactie.
Het steunt me.

[*Ellen*]

Ben je niet een beetje te streng voor Basco ? Hij mag nu al een week niet meer achter je aan lopen in huis schrijf je.
Basco heeft ook aandacht nodig, hoe erg je verdriet ook is.
Het is hartstikke kut als je hond dood gaat, ik weet er zoals de meeste mensen hier alles van, maar Basco weet daar niks van.
Als hij achter je aan wil lopen, láát hem dat lekker doen.
Blijkbaar heeft hij er behoefte aan een band met je op te bouwen, daar kan je alleen blij om zijn.

[yamie]

Ben je niet een beetje te streng voor Basco ? Hij mag nu al een week niet meer achter je aan lopen in huis schrijf je.
Basco heeft ook aandacht nodig, hoe erg je verdriet ook is.
Het is hartstikke kut als je hond dood gaat, ik weet er zoals de meeste mensen hier alles van, maar Basco weet daar niks van.
Als hij achter je aan wil lopen, láát hem dat lekker doen.
Blijkbaar heeft hij er behoefte aan een band met je op te bouwen, daar kan je alleen blij om zijn.

nou Ellen, soms is het nodig om een hond wel te begrenzen, zeker een hond die moeilijk alleen kan zijn, dan kan het een goede manier zijn, om dat in huis, als je er wel bent al te trainen, dus niet altijd mee lopen met alles wat je doet. dit heeft, zoals ik het verhaal lees, niks met tommie en het verdriet daarom te maken, maar dat is een stuk training met basco.

[*Ellen*]

Ik zit anders in elkaar.

De rest heb ik maar weg gehaald.

[Rataplan]

Oh ik noem Socrates ook Obelix maar ik vind het niet erg. Hij lijkt er zelfs op sommige punten ook op maar op andere punten ook weer niet. Ik wilde eerst ook geen hond meer, tot ik Socrates zag op een site. Ik kan ook nog steeds verdrietig zijn, als zijn riem uit de kast valt bijvoorbeeld of ik zie een bruine labrador ergens lopen. Hij staat nog in mijn onderschrift en hij komt elke dag nog ter sprake bij ons in het gezin. Mijn dochter kon het ook heel goed verwoorden, ze kan verdrietig zijn over Obelix maar de dag dat Socrates kwam is de mooiste dag van haar vakantie. Het kan goed naast elkaar.

[Mary]

Niet zo streng zijn voor jezelf en Basco?
Morgen is het 4 weken geleden dat Matje is overleden. Ik mis dr vreselijk. Ik hoor dr snachts soms nog blaffen. Ik zeg nog steeds weltrusten.
Nog niet alle spulletjes zijn opgeruimd. Afgelopen zondag heb ik voor het eerst gestofzuigd. Ik kon het niet eerder omdat er nog een paar haartjes lagen. Huilend heb ik ze opgezogen. Aan de ene kant is er nog verdriet maar aan de andere kant schijnt een klein zonnetje omdat ik (als alles goed gaat) in december weer een pup in huis krijg.
Ik voelde me soms best een beetje "schuldig"omdat ik dacht aan een ander hondje.
Maar het is een compliment voor Matje dat ik weer een hondje wil.
Probeer het los te zien(en te voelen) van elkaar. En dat je je wel eens vergist in de naam......das menselijk.
Geef Tommy een plekkie (al zit die al in je hart) praat af en toe tegen Tommy maar vooral....... geniet van Basco.

[tekkel]

ach meis

probeer het los van elkaar te zien, tommie was tommie en basco is basco, het verdriet wat je om tommie hebt mag, dat kan ook gewoon samen gaan met wat je nu hebt en doet en moet met basco, geef jezelf die ruimte ook, Basco is niet in plaats van, niet als vervanging, nee basco is nieuw en anders en tommie zit in je hart en daar mag je om huilen, die mag je missen. het 1 sluit het ander niet uit.

ik mis mijn meisje Sam echt nog dagelijks, voor sommige niet te begrijpen, maar dat hoeft ook niet, ze zit zoo diep, dat maakt niet, dat ik niet happy ben met mijn andere honden, dat ik er niet van geniet om daar leuke dingen mee te doen , ik deel het vaak ook met ze, als ik verdrietig ben, dan komt er toch altijd wel een hond bij me zitten, die "vertel"ik dan ook, dat ik Sam zo mis.

dikke knuffel voor jou, ik weet hoeveel pijn het doet. maar laat dat je plezier en geluk met Basco niet in de weg staan

precies

ik heb mijn hondje nu twee en een half jaar, maar af en toe geef ik haar nog de naam van m'n vorige hondje

wat anderen ook al gezegd hebben: basco is een nieuwe hond, die heeft niets te maken met je vorige hond. je kan je vorige hond vreselijk missen, en ondertussen genieten van je nieuwe hond. tenminste, mij is dat wel gelukt
sterkte!

[Marjoleine]

Het is in december drie jaar geleden dat Lobke insliep.
Ik kan nog steeds niet met droge ogen over haar praten en ik denk niet dat ik dat ooit zal kunnen.

Dat is niet erg.
Ik houd niet minder van de andere honden, wel anders.
En dat is ook niet erg, dat mag gewoon.
Dat kan naast elkaar.

[Misty 2]

Misty kwam bij ons 3 weken na het inslapen van Lady. Er waren toen ook veel mensen die vonden dat dat veel te vroeg was, maar we hebben er zelf nooit spijt van gehad. De band met Misty is geweldig en aan Lady denken we nog regelmatig, ook na ruim 8 jaar. Je kunt heel goed van verschillende dieren tegelijk houden.

[mariaa]

Je bent met 2 dingen bezig:
1.Het rouwproces van Tommie.
2.Het opbouwen van een band met Basco.
Dit kost beide tijd, gun jezelf deze tijd......
Het een heeft niks met het ander te maken.

Sterkte

[gyanty]

Tja ik kan je gevoel alleen maar delen. De hond waar ik mee was opgegroeid(maar bij mijn ouders was blijven wonen) overleed in januari. Al voor zijn overlijden had ik een hond gezien die iets met me deed (Kay dus). Maar toen kon het niet, want Bas kwam nog wel eens bij mij logeren (en hij was niet makkelijk met anderen honden, zeker niet met pups). Bas was toen nog in gezonde toestand. Hij is vrij snel verslechterd en binnen een dag overleden. Een kleine 2 weken later kwam Kay toen toch. En natuurlijk heb ik nog steeds verdriet van Bas. De hond waar ik zoveel van leerde, zoveel meegemaakt mee heb en waar ik zo dol op was. Kay is een totaal andere hond dan Bas, dat scheelt natuurlijk ook erg veel, maar voor allebij zit er een speciale plekje in mijn hart.

[_Leonie]

Het is helemaal niet erg als je verdriet hebt om Tommie. Gun jezelf ook wat tijd, je moet niet te snel proberen te gaan.
Heel veel sterkte gewenst en probeer toch wel te genieten van Basco.

[S@ndr@]

Gevoelsmatig zou ik ook heeeeeel erg graag het gat dat Baco achterliet willen vullen met een andere hond, maar het maakt niet uit wat ik doe, , waar ik kijk of wat er gaat komen- het zal nooit een Baco worden :M: of mijn band met hem vervangen of zelfs maar benaderen
dus neem ik de tijd ,en doe mijn onderzoek en leg contacten met goede fokkers, en de volgende hond zal gewoon zijn wie en wat hij is.
er is natuurlijk wel verschil in de situatie, ik heb nog een hond lopen ,

was er helemaal geen hond meer geweest had ik denk ik ook behoorlijk snel een her plaatser genomen,
want geen hond hebben lijkt me helemaal noppes

maar iedere hond is er eentje met zijn eigen inbreng in alle facetten van hun leven

[Cato]

Heel veel sterkte , ik weet wat je bedoelt. Maar gun jezelf de tijd , het komt echt goed.

[Caro.]

Ach Hinke, wat verdrietig dat Tommie is overleden Sterkte gewenst!

Er lopen allerlei emoties door elkaar, begrijp ik. Je hebt al een aantal goede tips gekregen.

Toen mijn Moritz overleed, was ik stomweg gebroken. Een half jaar later kwam Puchu en ik had me voorgenomen om nooit meer zoveel van een hond te houden, want dat doet veel te zeer. O, ik was gek op Puchu hoor, maar er was duidelijk een bepaalde afstand de eerste tijd.
Totdat het eerste gebaar van aanhankelijkheid kwam, de eerste keer dat hij steun vroeg toen hij bang was, mijn hart brak... maar nu weer de goede kant op

Geef het rustig de tijd, probeer niet teveel te vergelijken en niet te 'moeilijk' te doen. Ik noemde Puchu ook een keer 'Moppie' (mijn koosnaampje voor Moritz) en schrok me rot... maar waarom eigenlijk? Wat geeft het en waarom niet je vorige hond niet vergeten en volop van je nieuwe hond houden? Het kan samengaan, maar dat het in eerste instantie een wir-war van emoties is, dat kan ik wel begrijpen.

[Rezza]

Ieder schrijft zijn eigen verhaal in het boek des levens.
Het is aan jouw om de pen ter hand te nemen.

[dat heb ik niet van mezelf maar weet niet meer waar het vandaan komt,
is een beetje flauw maar het toch is een beetje mijn levensmotto geworden.
uiteindelijk is er maar 1 écht belangrijk persoon aan wie je verantwoording moet afleggen in het leven, en dat ben jezelf. ]

Het is goed om je dierbaren te missen.
Ik hoop dat je dat ook zult blijven doen.
Dat je hond een leegte achter laat maakt je
band met hem bijzonder en dat maakte Tommie uniek.
Aan hem blijven denken is een eerbetoon.

Nu begin je weer aan een nieuw hoofdstuk.
Een vervolg avondtuur met een hoofdpersoon die net zo uniek is.
Ook hij zorgt voor fijne en minder fijne, speciale herinneringen.
Basco zal je af en toe aan Tommie laten denken.
Want zo zal ook hij herdacht willen worden.

Je bent een dierenvriend en zult dat altijd blijven.
Ook Basco zal je dankbaar zijn en jij zult van hem houden.
Daar kom je nu eenmaal nooit meer vanaf.