Ik heb me aangemeld omdat ik eigenlijk ervaringen/ meningen had willen uitwisselen mbt de vorige hond van mijn zus. Onze vorige hond hebben we een jaar gehad en uit het asiel gehaald op 2,5 jarige leeftijd. Hij had echter problemen met vreemden wat zo escaleerde dat hij echt agressief werd. Cursussen zorgde voor een lagere frequentie van uitvallen, maar de intensiteit werd steeds hoger.
Na een gedragstherapeut te hebben geraadpleegd is er toen besloten om de hond in te laten slapen. Het was mijn zus haar hond, haar beslissing en diep van binnen wist ik wel dat het de beste keuze zou zijn, maar ik had het er erg moeilijk mee. Ik wilde weten of er misschien nog mogelijkheden waren omdat ik gewoon geen afscheid wilde nemen van mijn maatje. Dit kon ik bij mijn zus niet echt kwijt, want die was er zelf ook kapot van. Iedereen om ons heen vond het vooral sneu voor mijn zus, want die was er zo gek mee. Vergeten werd even dat ik ook dol was op die hond. Ik heb klaargestaan voor mijn zus, maar kon zelf niet echt ergens trecht voor mijn gevoel. Dus ik wilde mijn ei kwijt bij mensen die veel meer ervaring hebben met honden, ook op dit gebied. Helaas duurde de inschrijving vrij lang, en was de hond al meer dan een week overleden toen ik hier kon posten. Daarna ging het eigenlijk aallemaal zo snel...
Op vrijdag 27 september hebben we de hond in laten slapen en de zondag daarna zat mijn zus al weer te kijken naar een nieuwe hond. Daar was ik zo niet klaar voor, maar ik wil haar steuenen en zij heeft een maatje nodig, dus ik ben met haar meegeweest om te kijken bij hondjes, een week nadat we onze hond hadden laten inslapen. Mijn zus zag een leuke hond, en die hebben we de donderdag daarna opgehaald. Binnen 3 weken nadat we afscheid hebben moeten nemen van onze vriend hadden we een nieuwe pup in huis.
Even een kort profiel:
Een pup van 5 maanden oud. Uit Bulgarije. Toen wij zaterdag gingen kijken was hij net een paar dagen in Nederland met zijn twee broertjes. Een schat van een dier. Sociaal en het begin van de zindelijkheid en lopen aan de riem was gemaakt.
Voor ons een hele omschakeling, wij hebben tot nu toe twee honden uit het asiel gehad die in basis alles al kenden. Perfect zindelijk etc.
Mijn zus wilde dit hondje wel hebben. Ik woon tijdelijk thuis, maar ik studeer nog en heb direct gezegd: Als het nodig is spring ik bij, maar ik heb geen tijd of geld voor een hond, dus ik wil niet verantwoordelijk zijn. Het moet niet zo zijn dat ik een cruciaal onderdeel ben in de zorg voor een hond, want dat kan ik niet waarmaken. Bovendien heb ik ook nog een paard. Tijd en geld wat ik over heb gaat daarnaartoe.
Mijn zus was het daarmee eens. "Het wordt toch echt MIJN hond, net zoals de vorige." Ok, prima, dan gaan we het hondje halen.
Voorbereidingen werden getroffen. We hebben de bench van kenissen geleend, want die hadden we wel nodig. Mijn zus bedacht 1 dag van te vorgen dat een pup van 5 maand niet de brokken van onze 3,5 jaar oude hond kon eten... Dus puppybrok gekocht.
Hupsakee, hond halen. Ging allemaal fantastisch. Op donderdagmiddag hebben we hem opgehaald, en de vrijdag, zaterdag en zondag daarna was mijn zus vrij. Ik werk nu tijdelijk avonddiensten van 19.00 tot 01.00 dus ik was er 's avonds niets. Maar mijn zus wel, dus het hondje was nooit alleen. We hebben hem de volgende dag direct mee genomen naar de paardenstallen (alleen even rondgelopen) en dat ging allemaal zo goed. Lekker spelen met andere honden op stal, in huis vrolijk, helemaal fantastisch.
En toen werd het maandag. Mijn zus werkt doordeweeks van 8 tot 15.00. Mijn moeder is de hele dag thuis, maar heel eerlijk... Die doet niet zoveel
. Ze werkt nu niet, dus slaapt een beetje uit, doet wat dingetjes in het huis, boodschappen etc. Dus, mijn zus gaat naar het werk. Voor die tijd de hond ruim uitalten en voeren, en dan gaat hij in de bench tot mijn moeder of ik beneden komen. Dat was tenminste het idee. De praktijk gaat voor geen meter.
Op het moment dat mijn zus de deur achter zich dichttrekt begint de pup te jammeren. Maandag was ik half comateus na 4 uur slaap en draai me om in bed. Hij hoort dat ik er ben, is stil en ik ga naar beneden. Pup uit de bench, uitgelaten en verder ons dagelijkse ding gedaan. Momenteel houd dat in dat ik op mijn computer nutteloos zit te zijn en wacht tot de pup wat moet? Moet hij uit? Moet hij eten? En belonen bij goed gedrag. Om 3 uur komt mijn zus thuis. Dan laden we de pup in de auto, op weg naar stal om de paarden te voeren. Op stal zijn we druk met de pup. Oefenen met hier komen, en daar kan hij veilig loslopen en lekker rennen met de andere honden. Het idee is sowieso dat hij mee gaat kunnen naar stal, dus de oefening lijkt mij sowieso goed.
Na het voeren van de paarden gaan we snel naar huis en gaan we eten, want ik moet om 19.00 werken.
Maar goed, het is nu donderdag en na 4 nachten 4 uur slapen ben ik er klaar mee. Elke morgen gaat hij dus jammeren als mijn zus weggaat. Ik wacht tot hij stil is, en dan ga ik maar naar beneden want eerder was er gewoon 0,0 comminicatie over de pup. Daarmee bedoel ik, dat ik niet wist of hij bijvoorbeeld wel gepoept had bij het uitlaten. Dus als hij jammert kan het een aanstelleritus zijn, echt stress of hoge nood. Dus dan voor de zekerheid eruit om hem uit te laten. Bovendien kan je het niet maken om een hondje die 4 dagen hier is in zijn bench te laten zitten van 23.00 tot 10.00.... Dus ik eruit, pup uit de bench en lekker wandelen.
Woensdag begon ik al af te knappen. Ik was al niet lekker, en dan die korte nachten. Dus ik ging er om 8 uur uit (nadat hij had gejengeld maar ook sttil was geweest), en laat hem even snel een plas doen. Toen op de bank gecrasht, helemaal kapot en bloedchagarijnig. Om half 11 ging ik roken en hups, puplief zit in de tuin te poepen. Ok, blijkbaar had hij 's ochtend niet gepoept dus. Balen, want dit is niet echt bevordelijk voor de zindelijkheid. In huis doet hij het niet meer, maar eigenlijk was de tuin ook niet de bedoeling...
Om half 12 telefoon. Mijn zus. Ze had zich verslapen, en was langs de bench geslopen om de pup niet wakker te maken. hij was niet uitgeweest en had geen voer gehad. Hier heb ik het met haar over gehad, en dit zal niet meer gebeuren, maar ik begrijp niet hoe je dat kan doen bij een pup van 5 maand die nog een week bij ons is. natuurlijk heb ik hem meteen eten gegeven en de riem gepakt en lekker lang met hem gelopen en gespeeld. Het arme ding, zo'n zoetje. Die lag gewoon lekker te slapen en gaf geen kik.
Vanmorgen een nieuwe poging tot uitslapen. Faal! ik hoorde mijn zus weggaan, en op het moment dat ze de deur achter zich dichttrok begon hij te jengelen. Ze kwam terug, en kwam naar boven. Even besproken dat hij uit is geweest, eten heeft gehad en een botje in de bench had. Mijn zus ging weer weg, en ik hoopte zo dat ik nog even kon slapen. Maar hij bleef jengelen (ook toen mijn zus weer binnen was en op de trap met mij stond te praten). Maar goed, zus dus weg en ik luisteren naar het puppy concert. Na een paar minuten werd hij stil, dus ik ging mee aankleden. Weer gejengel, dus ik wachtte met naar beneden gaan. Toen het weer stil was hoorde ik mijn moeder uit bed komen. Ze zei dat zij wel naar bedenen zou gaan zodat ik rustig kon slapen. Dus ik uitegelegd dat je juist niet moet reageren op het gejammer, want dan leert hij dus dat jammeren zit heeft. Maar hij was stil, dus wij naar beneden.
En dan is hij gewoon stil en rustig. Hij weet dat we thuis zijn, maar wil gewoon dat we naar beneden komen volgens mij. Als we beneden zijn gaat hij gewoon liggen slapen.
Ik oefen het alleen zijn wel, door hem binnen te houden (dan al niet in de bench) als we buiten gaan roken. Soms gaat dat goed, soms jammert hij. Hij zoekt zijn bench zelf op om te slapen, en als ik dan naar buiten ga doe ik soms dus de bench dicht. Hij krijgt een koekje, deurtje dicht, naar buiten om te roken. Bij terugkomst jas uit, hokje openn dan blijft hij gewoon liggen. Alleen soms jammert hij dus, wat ik negeer en ik ga pas naar binnen als hij stil is.
Maar ik begin lichtelijk wanhopig te worden. Ik denk dat hij op deze manier nooit gaat leren om alleen te zijn. Hij is sowieso nog niet alleen thuis geweest, en 's nachts gaat het heel goed, maar 's ochtend gaat hij dus jammeren als mijn zus weg gaat.
Ik realiseer me heel goed dat een hond niet de hele dag in een bench hoort, dus ik ga er ook tijdig uit, en dan ga ik ermee lopen. Maar dit ga ik niet volhouden. Hij moet wel leren om alleen thuis te zijn. 6 november beginnen mijn colleges weer en ben ik er overdag sowieso niet. Nu is het zo dat ik 4-5 uur slaap per nacht en dat is voor mij te weinig... Is nu even niet anders, want pup moet ook wennen, maar zo had ik het niet bedacht.
Mjn zus zit overdag op haar werk, en mijn moeder wil best dingen doen, maar die snapt het allemaal niet zo geloof ik. Ze begrijpt bijvoorbeeld dus niet dat je niet naar beneden moet gaan op het moment dat hij gaat jammeren. Of je moet het voorkomen, of in elk geval pas je gezicht laten zien als hij stil is. Tenminste, dat denk ik. Hij jammert voor zover ik kan inschatten niet omdat hij echt stress heeft oid, maar hij wil ons gewoon beneden hebben.
Ze snapte ook niet dat je niet kan gaan stofzuigen als de pup in de bench zit en nog nooit een stofzuiger gezien heeft. Dus hij ging over de zeik, ik heb hem laten ruiken aan de stofzuiger en koekjes van de stofzuiger af laten eten, en hij ging daarna pal naast de stofzuiger slapen, maar ze snapte dus niet dat die actie van haar niet handig was.
Elke keer als de pup in beweging komt vraagt ze mij of hij niet moet plassen, ze is bang dat hij het binnen doet. Nou hup, kleed je dan aan en ga ermee wandelen! Maar dat gebeurd ook niet.
Het is eigenlijk zo, mijn zus wilde de hond, en mijn moeder en ik vonden het goed, maar willen niet de primaire zorg voor de hond dragen. Immers, zoals mijn zus al zei: het is HAAR hond.
Ik denk dat we op deze manier de pup niet goed kunnen leren alleen te zijn. Ik heb daar ook geen ervaring mee, en heel eerlijk, ook weinig zin in op het moment. Ik doe het wel, speel ook met de pup, laat hem uit, leer hem dingetjes als volgen, zitten, apporteren etc. Ik hou hem wel bezig en dat vind ik wel leuk, maar ik wilde die verantwoordelijkheid niet. Niet nu.
Mijn vraag is dan ook eigenlijk, hoe gaan we hem leren alleen te zijn? Elke morgen dat hij jengelt en wij naar beneden komen is in mijn ogen een stap achteruit. Verder wordt er volgens mij practisch niet geoefend, behalve wat ik doe als ik ga roken.
Het is nu dus zo, dat mijn zus naar haar werk gaat om kwart voor 8, en ik officieel pas rond half 10-10 uur opsta. Mijn moeder rolt ergens tussen 8-10 uit haar bed, en wandeld dan in een huispak rond en doet huishouden enzo. Om 8 uur aangekleed staan om de hond uit et laten zie ik (nog) niet gebeuren. Ze zegt wel dat ze dat wil doen, maar er gebeurd vrij weinig. Ik vind ook dat je een hond niet m 11 uur in de bench moet doen en hem dan om half 8 uitlaten en dan weer terug. Serieus... Dat kan niet. Maar ik vertik het ook om elke dag om 8 uur op te staan als ik pas om 2 uur in bed lig. Voor de hond doe ik het wel, maar het houd een keer op...
Omdat dit board gaat over het opvoeden van honden en er tussen haakjes bijstaat eigenaar plaats ik het hier toch. Misschien vooral voor mezelf. Hoe maak ik de rest hier duidelijk dat het zo niet kan?
mijn zus voelde zich woensdag wel rot over wat er gebeurd was, maar ik snap niet hoe je pas om half 12 kan bellen. Ze wilde om 10 uur bellen, dan was ik vast wel wakker, maar dat was erbij ingeschoten door het werk.(1) het is niet het probleem van de hond dat ik laat thuiskom uit het werk. (2) dat heb ik al tig keer gezegd bij de vorige hond. Als je je verslaapt maak me in hemelsnaam wakker, want de hond moet er gewoon uit! Dan heb ik maar pech. (3) 10 uur bellen is sowieso veel te laat....
We hadden na het woensdag incident besloten dat er een briefje neegelegd wordt hoe het 's ochtends is gegaan. Heeft ie gepoept, geplast en eten gehad? Hoe lang is hij uit geweest? Vanmorgen geen briefje. Wel mijn zus gesproken, maar ze kwam alleen maar terug omdat hij jengelde en ze zich toen realiseerde dat ik wel moest weten of hij goed uitgegweest was...
Hoe ga ik het voor elkaar krijgen dat het hier beter loopt? Dat mijn zus ermee aan de slag gaat en mijn moeder het beter begrijpt en ook wat gaat doen? Als ik wegga naar stal ofzo is ze er alleen mee, en ik voorzie problemen. Dat hij geen aandacht krijgt als hij zijn energie kwijt moet en dan dingen kapot gaat maken. Dat doet hij namelijk wel, en dat moet je voorkomen. Maar ik zie mijn moeder niet op haar knieen zitten en met de hond spelen. Ze geeft hem wel een aai over de bol, maar dat is het dan wel. Onze vorige hond kon soms wat druk zijn, en dan liet ze hem maar in de tuin. Dan ging hij staan blaffen naar alles wat langs kwam omdat hij problemen had met vreemden. Hij kon niet alleen in de tuin, en dat hebben we tig keer gezegd, maar het kwartje valt gewoon niet bij mijn moeder... Of ze wil het niet horen, of het interessert haar niet, geen idee. Echt, een schat van een mens, die moeder van mij, maar soms hopeloos mbt de hond. Het doorzettingsvermogen van een stoeptegel... Helemaal enthousiast over de hondencursus met de vorige hond, maar het vertikken om mee te gaan. Ze wil ook dat we met de pup cursus gaan doen, maar ze gaat echt niet mee hoor, dat weet ik zeker. Ze laat de hond wel uit als het niet anders kan, maar zelf initiatief nemen doet ze niet. Is de hond druk is geef je hem gewoon een botje, dan is hij ook rustig.
Het heeft geen zin als ik van alles probeer aan te leren, maar als mijn moeder daar niets mee doet heeft het geen zin. Ik kan de pup corrigeren als hij aan de planten knaagt, maar als mijn moeder dat niet doet... Ik kan haar wel zeggen dat stofzuigen niet handig is met de pup in de bench, maar de volgende dag zei ze zelf: laat hem maar in de bench, want ik ga zo stofzuigen... Dan snap je iets dus echt niet...
Mijn moeder is nu sowieso niet geschikt om een pup op te voeden, en dat is denk ik best een probleem. Of ze het wil leren en er energie in wil stoppen.... Ik betwijfel het.
Mijn zus wil het wel, maar doet soms dingen die ik niet snap, bovendien zit zij van 8 tot 3 op haar werk.
Hebben jullie misschien tips?
Serieus respect voor iedereen die dit helemaal gelezen heeft. Ik weet dat ik het gesprek gewoon moet aangaan, en dat ga ik ook doen, maar het is al fijn om het even van je af te schrijven en kwijt te zijn
.
