mijn hond hangt van "ik neem aan dat..." aan elkaar.

[cornelia]

Ik heb echt een geweldige hond, het is de liefste, de mooiste,de braafste, de slimste............................etc.
Nee echt, hij is slim, leert snel, is braaf, erg op ons gericht, doet goed luisteren, past zich makkelijk aan. Helemaal geen klagen. Opvoeding tot nu toe, hij is net 2, echt een makkie, ideaal.

Hij is niet perfect en dat maakt hem dus echt helemaal kompleet. Door zijn imperfectie past hij juist in ons gezin want ik denk dat wij de imperfectie een beetje bepaald hebben. Het is net dat wat nonchalante volgen, net dat toch een beetje schooien tijdens het eten, net dat wat minder sociaal zijn naar de visite ( ) maar zo'n lieverd voor de buren en kennissen.

Maar die veronderstellingen van hem tijdens het wandelen, nee, zelfs tijdens het autorijden, daar krijg ik soms wat van.

We wandelen en slaan links af; "Ik neem aan dat we route A volgen, dat is mooi dan kunnen we daar even een balletje gooien. Oh we volgen niet route A maar gaan nu richting route B. Even denken, o ja, dan neem ik aan dat we dan daar op die plek bij die boom nog even een balletje gaan gooien. OK, toch niet, het word route C, ach natuurlijk dan gaan we op de parkeerplaats daar nog even een balletje gooien" enz.enz.

In de auto; "He, rijden we nu niet op de weg richting het losloopgebied, ja,ja, ik neem aan dat we dadelijk eens even lekker gaan rennen en een balltjes gaan gooien. Oh, toch niet. Vrouw, ik veronderstel dan dat je wel weet dat we dan hier links af moeten zodat we dan op die andere plek nog even een balletje kunnen gooien".

Enfin, mogelijk een heel, heel, klein beetje overdreven maar toch. Die hond van ons, kent alle voor hem leuke plekjes en de weg er naar toe. Sterker, als ik ergens 1 x een balletje heb gegooid weet hij daarna precies waar dat was en hoe je daar komt.
Hij weet dat hij me er niet naartoe mag sleuren en zal dat ook niet doen maar hij loopt dan altijd net iets allerter, net een stapje meer vooruit en kijkt me aan met zo'n blik van "ja, ik wist het". Draai ik om dan zie je hem als het ware een beetje inzakken, zeg ik "nee vandaag niet" dan idem tot het volgende punt waarop hij "aanneemt dat.........".
In de auto staat hij dus regelmatig op de "ik-veronderstel-dat-we-zo-gaan-uitstappen"-punten op en gaat hij met een diepe zucht weer liggen als ik er voorbij rij.

Leuke is natuurlijk dat dit erin blijft zitten want altijd krijgt hij in zijn veronderstellingen altijd wel ergens gelijk. "Zie je wel, ik wist het toch".

[Suske]

En het probleem is?

[cornelia]

Niks, helemaal 0,0 geen probleem, alleen soms

[Suske]

Leuk toch, dwingt je tot nadenken.
Hier een sloompie die altijd 20 a 30 meter achter me aanhobbelt.
En eentje die elke dag wel wat nieuws verzint buiten de voor haar routine om.

[cornelia]

Nou als er al een probleem zou zijn dan is het dat ik hem soms moeilijk wat kan weigeren op dat gebied.
Als het zou mogen en het zou ook veilig kunnen dan liep hij gewoon de hele dag overal los om me heen met een balletje te spelen. Dat is nog eens een mooi idee.

[SannePP]

Haha heel herkenbaar! Behalve dat Cena in de auto bij al die veronderstellingen helemaal hyper heen en weer gaat springen linksrechtslinksrechtsyeahhh!! Ze kent alle routes, niet alleen naar wandelgebieden maar ook naar familie en vrienden. Zo is auto rijden alleen al een waar feestje voor haar.
En Henk? Die ontwijkt, duikt weg of doet even leip mee

[cornelia]

Ja, wij zijn gezegend met ook nog eens een rustige hond. Hij staat je alleen maar aan te kijken (dus via de achteruitkijk spiegel) zo van
"ja hoor vrouwtje, ik ben er klaar voor".

[renee-uk]

mijn hond neemt niks aan, die gaat er van uit dat zij degene is die bepaalt hoe we gaan.
als we ook maar een keer een bepaalde weg gelopen hebben vindt ze dat we diezelfde weg altijd zo moeten lopen en dat zal ik weten ook
ik loop soms wel een kwartier verder totdat ze eindelijk stopt met drammen en proberen mij 'haar' richting uit te laten gaan
heerlijk zo'n kruising tussen een knuffelherder en een muilezel

[cornelia]

mijn hond neemt niks aan, die gaat er van uit dat zij degene is die bepaalt hoe we gaan.
als we ook maar een keer een bepaalde weg gelopen hebben vindt ze dat we diezelfde weg altijd zo moeten lopen en dat zal ik weten ook
ik loop soms wel een kwartier verder totdat ze eindelijk stopt met drammen en proberen mij 'haar' richting uit te laten gaan
heerlijk zo'n kruising tussen een knuffelherder en een muilezel

Ja, Ezio heeft mij ook wel proberen te overtuigen hoor. "Laat mij nou maar de weg wijzen want jij weet toch niet waar ik heen wil". Maar ik heb daar dan weer zo mijn eigen idee over en ik heb de bal in mijn zak, dusse...........

[M@rleen]

Leuk toch

[cornelia]

Ik vind het vooral zo superknap van hem. Een geheugen en leervermogen als ik weet niet wat.

[Rita]

Hahahaha, leuk geschreven en ik zie het helemaal voor mij

Hier ga ik ook op weg met vier van die krengen, ze weten precies wat daar, of daar te beleven is.
Rijden wij er voor bij, gaan ze liggen met een diepe zucht en soms een kreun

Komen we dan bv weer in een bosrijk gebied, hijg, hijg, hijg, gaat het hier gebeuren, leuk is nieuw, veel te onderzoeken

Wij waren 1 keer op de Veluwe geweest, de tweede keer dat wij er aan kwamen was bijna een jaar later, maar ze werden helemaal gek en wisten precies nog de weg

[Antonetta]

Mowgli heeft dit niet, die ziet wel waar we heen gaat en maakt zich er al helemaal niet druk over. Balou hier in tegen heeft dit wel, hij is soms echt teleurgesteld als we niet de kant op gaan die hij voor ogen heeft. Ik laat hem regelmatig zelf bepalen waar we langs gaan, maar ik kan er zeker van zijn dat waar hij mij ook langs leid we uiteindelijk bij het maar terecht komen.

[Shibby]

zó herkenbaar

[Sanchis]

Hij is niet perfect en dat maakt hem dus echt helemaal kompleet. Door zijn imperfectie past hij juist in ons gezin

...
Maar die veronderstellingen van hem tijdens het wandelen, nee, zelfs tijdens het autorijden, daar krijg ik soms wat van.

Ik kan mijn hond soms ook achter het behang plakken, daar zijn ze hond voor.
Maar hoe vaak jij je hond citeert is echt niet gezond meer. Je hond denkt niet in volzinnen. Een het vermenselijken van zijn zelfstandige gedrag heeft hij ook niets aan.

Als je wil dat hij afwachtend is, dat zul je dat moeten belonen. Doordat je de hond regelmatig volgt in zijn routes (omdat je die route toch al van plan was te lopen), beloon je juist het gedrag wat je niet wilt onbewust.

[cornelia]

Ik kan mijn hond soms ook achter het behang plakken, daar zijn ze hond voor.

Nooit geweten dat achter het behang plakken ook een funktie van een hond kon zijn.

Maar hoe vaak jij je hond citeert is echt niet gezond meer. Je hond denkt niet in volzinnen. Een het vermenselijken van zijn zelfstandige gedrag heeft hij ook niets aan.

Helaas is schrijven alleen maar platte tekst en kunnen nuances in spreken en non-verbale communicatie niet weegegeven worden.
Ik zal dus maar even vertellen dat het citeren van mijn hond volledig in het kader van "bij wijze van spreken" (ook wel "net doen als of") valt.
Ik denk voor 99 % zeker te weten dat mijn hond niet in volzinnen denkt etc. etc. (1% hou ik achter de hand voor echte twijfel omdat het nog nooit iemand gelukt is om daadwerkelijk met een hond van gedachten te wisselen) en hij heeft nog nooit echt zo tegen mij gesproken.
Je zou me ook gewoon een leugenaar kunnen noemen.

Als je wil dat hij afwachtend is, dat zul je dat moeten belonen. Doordat je de hond regelmatig volgt in zijn routes (omdat je die route toch al van plan was te lopen), beloon je juist het gedrag wat je niet wilt onbewust.

Dat houd nou eens steek. Wat dus bij mijn hond erg opvalt is dat al loop je 100 verschillende routes (OK, dit was dus weer een "bij wijze van spreken") hij altijd wel iets kan/zal herkennen (plaats, geur ????) waarbij een herinnering aan een eerdere gebeurtenis gekoppeld zal worden. Meestal is dit een herinnering aan een prettige gebeurtenis waardoor hij een herhaling van die gebeurtenis wil en/of verwacht (maar dat wist jij al)
Het valt gewoon op hoe snel dat bij hem in werking treed.
Ik beloon hem inderdaad als hij "afwachtend is", dus niet begint te trekken etc. etc.

Neemt niet weg dat het me soms weer eens verbaasd c.q. overvalt in de zin van "wat wil je nu weer........???".
Ik vind het geweldig knap, wonderbaarlijk, verwonderlijk, leuk om mee te maken etc. etc. Dat is dus "daar krijg ik soms wat van".

[renee-uk]

[Hailfall]

mijn hond neemt niks aan, die gaat er van uit dat zij degene is die bepaalt hoe we gaan.
als we ook maar een keer een bepaalde weg gelopen hebben vindt ze dat we diezelfde weg altijd zo moeten lopen en dat zal ik weten ook
ik loop soms wel een kwartier verder totdat ze eindelijk stopt met drammen en proberen mij 'haar' richting uit te laten gaan
heerlijk zo'n kruising tussen een knuffelherder en een muilezel

Oh god herkenbaar..

Loki weet precies welke wegen bijv naar het park gaan en dan als wij daar voorbij lopen (voor onze grote ronde bijv.) dan gaat hij zo schuin lopen en constant die richtig op kijken van "Daarheen, we moeten die kant op. Daar is het park" en dat houdt hij dan net zo lang vol totdat wij dan echt meters voorbij dat pad zijn.

Als wij dan toch naar het park gaan dan is er geen houden aan en dan heeft hij ineens heel erg haast, want park is leuk. Natuurlijk moet hij dan nog steeds normaal tempo lopen maar dat gaat dan wel heel sputterend.

[Gollum]

Gollum weet alle routes naar plekken waar ze wat te vreten kan krijgen
Wel handig, mocht ze ooit weglopen zit ze waarschijnlijk bij de visboer.

[korthaar]

Allemaal weer leuke voorbeelden, dat een hond instinctief handelt en associatief leert.