Wat te doen met een angstige hond?

[LongFields]

Nee, dit gaat niet over mijn eigen honden, maar ik kwam vanochtend op Internet deze link tegen, en vind het een duidelijk artikel maar bovenal verhelderende video van hoe te handelen bij een angstige hond.
Ben benieuwd wat jullie ervan vinden?

http://fearfuldogs.com/myth-of-reinforcing-fear/

De tekst bij de video:

By Suzanne Hetts, Ph.D. and Daniel Q. Estep, Ph.D.

Of all the myths and misconceptions that have surrounded dog behavior and training for a very long time, perhaps the most persistent is the one that claims it is possible to reinforce an animal’s fear by paying attention to him or trying to reassure him. This was certainly a belief some of Suzanne’s first mentors indoctrinated her with close to thirty years ago.

For almost that long, behavioral researchers have known that it is difficult to influence emotional states and involuntary behaviors using rewards and punishments. Ever tried to influence your heart rate or other physiological parameter using biofeedback? Not easy to learn, even given the cognitive abilities of people that animals don’t share.

So, if your dog is afraid of say thunder, and you hold your pet and calmly stroke her to help her relax and calm down do you think her fearful behavior is likely to increase? That’s what reinforcement does – increase the frequency of behaviors it follows. So if reassurance rewards fearful behavior, then it also follows that your pet is becoming more afraid as a result. It’s the emotion of fear that is expressed with observable behaviors. If your pet’s feelings of being afraid don’t intensify, then neither will her fearful
behaviors.

There seems to be a persistent belief that it is possible to reward fearful behaviors without rewarding the emotion of fear. This may be true in people. We all know individuals with a “martyr” mentality who will act fearful and helpless just to get attention and have others take care of them.

This doesn’t seem to be true for animals. They don’t pretend. If they don’t feel afraid, they don’t act afraid. When their emotional state changes, so do their behaviors.

Behavioral researchers back in the 1940s, conditioned rats to jump to the other side of their enclosure in order to avoid the shock that followed a buzzer. In the next phase of training, the researchers changed the sequence so that cheese followed the buzzer and the shock was discontinued.

Over multiple experiences with cheese follows buzzer, even as the rats attempted to jump to the other side, do you think the rats became more fearful and increased their jumping behavior? That’s what would happen if you believe the jumping behavior (and therefore the fear) was reinforced by the cheese.

Just the opposite occurred. The rats’ fear decreased, the jumping stopped and they began to eat the cheese. This is an example of classical conditioning changing behavior by changing emotional state rather than operant conditioning rewarding fear.

Copyright 2007, written by Suzanne Hetts, Ph.D. and Daniel Q. Estep, Ph.D., Certified Applied Animal Behaviorists. Reprinted with permission from “Pet Behavior One Piece at a Time”.

[DeDiana]

Het filmpje van Suzanne Clothier kende ik al en ik vind het ook een heel duidelijke en verhelderende uitleg.

Uit het artikel vind ik dit stukje heel goed weergeven hoe ik het zelf ook zie:

This doesn’t seem to be true for animals. They don’t pretend. If they don’t feel afraid, they don’t act afraid. When their emotional state changes, so do their behaviors.

Mijn ervaring is ook dat negeren eigenlijk nooit helpt. Samen met je hond aan het werk gaan om rustig over de angst heen te komen en hem daarbij steun geven, helpt in mijn ervaring tot nu toe het beste. Op die manier werk je ook aan de band met je hond, want je neemt hem serieus en laat hem niet aan zijn lot over.

[LongFields]

Ja, precies! Ik vond dat Suzanne in haar video heel beeldend uitlegde hoe dieren in het wild hun jongen niet zomaar in het diepe gooien bij spannende nieuwe ervaringen. Alleen wij mensen doen, of deden, dat.

[Le Grand]

Goed om te lezen! Zat zelf een beetje met dit probleem. Bowie is nog maar twee en lijkt de laatste maanden angst te krijgen voor harde geluiden. Er wordt in de buurt gejaagd en er staan knalapparaten om de gewassen te beschermen. Dus veel luide knallen de laatste tijd. Ik heb altijd geleerd om angst te negeren en dus niet aanhalen of tegen hem praten e.d. maar dat voelt zo verkeerd!!! Dus als hij bij me komt omdat hij bang is dan raak ik hem aan en praat rustig tegen hem en probeer hem af te leiden. Als ik hem negeer dan voelt het alsof ik hem in de steek laat. Alsof ik er wel voor hem ben als hij braaf en leuk is maar als hij mij eens nodig heeft dan geef ik niet thuis. Dus ik probeer samen met hem wat aan de angst te doen en daar voelen we ons allebei veel beter bij!

[LongFields]

Klinkt precies zoals het in de video wordt uitgelegd, laat je hond weten dat je er voor hem bent als die angstig is voor iets, zonder dat je daarin zelf onrust uitstraalt door heel snel te gaan aaien of de angst te veel te bevestigen door steeds "het is al goed" of iets soortgelijks te herhalen.

[eveliendepien]

Met Sam doe ik dit ook, in het begin wist ik totaal niet hoe met haar angst om te gaan. En overal hoor je negeren. Ik heb ook een tijd counter conditioning geprobeerd, maar ze raakt te gestresst om er mee aan de gang te gaan.
Ik heb gewoon mijn eigen gevoel gevolgd en pas het gene toe wat ze in het filmpje zegt, ik ga naast Sam zitten. En laat haar zitten of liggen. Ze gaat dan automatisch tegen me aan leunen dus ik leg een hand op haar en ik zeg dat het goed is. Verder praat ik eigenlijk niet maar ik steun haar wel. Dan na een tijdje is het al een stuk minder, dit werkt dus voor ons ook het beste.
Als ik haar ga negeren raakt ze nog meer in paniek.

[DeDiana]

Ik heb gewoon mijn eigen gevoel gevolgd en pas het gene toe wat ze in het filmpje zegt, ik ga naast Sam zitten. En laat haar zitten of liggen. Ze gaat dan automatisch tegen me aan leunen dus ik leg een hand op haar en ik zeg dat het goed is. Verder praat ik eigenlijk niet maar ik steun haar wel. Dan na een tijdje is het al een stuk minder, dit werkt dus voor ons ook het beste.

Zo doe ik het ook inderdaad.

Als ik haar ga negeren raakt ze nog meer in paniek.

Dát is precies ook mijn ervaring.

[Gollum]

Ik heb ook nooit genegeerd bij angst, dat ging ook eigenlijk niet al zou ik het willen. Gol had een aantal angsten als jonge hond waar ze lichamelijk ook heel druk en hysterisch van werd, ik moest haar wel dichtbij me houden voor haar eigen veiligheid. Ik merkte dat ze daar eigenlijk veel steun aan ervaarde, samen staan we sterk Nog steeds als ze iets spannend vind komt ze tegen me aan staan, ik vind dat wel prettig. Bij Mika is het helemaal duidelijk, zij is snel angstig wanneer ze los loopt maar wanneer ze een lijntje met mij heeft (letterlijk en/ of figuurlijk) is ze meer ontspannen en kan ze veel meer aan.

[Lunatic]

Heel duidelijk idd!
Ik heb nooit iets genegeerd, er zit natuurlijk een groot verschil tussen steunen en samen iets bekijken bijv. en gaan aaien en maar steeds zeggen, kom maar poepie, wat is dat eng he....tja dan knuffel je de angst er misschien in.
Bij m'n puppen geef ik altijd steun als ze in de angstfase zitten, bekijk het maar vanuit de veiligheid tussen m'n benen, als ze dan ontspannen doen we voorzichtig een stapje dichterbij. Bij mijn westie die vreselijk bang was voor onweer heb ik ook nooit genegeerd, ze wilde altijd achter me liggen of in de badkamer waar geen ramen in zitten. Dus bij het eerste gerommel waar ze op reageerde zei ik altijd meteen, kom maar, dan kroop ze achter m'n rug en was het goed of als het daar te warm voor was dan liepen we naar de badkamer (die is beneden) legde ik daar een kussen voor haar neer en ging ze daar lekker liggen, dan zag ze de flitsen niet en dat vond ze nog het meest eng.

[LongFields]

In dit artikel (en zovele andere) mis ik de uitleg over het verschil tussen schrik en angst en de juiste benaderwijze van beide.

Wat let je om dat hier aan de forummers en alle meelezers uit te leggen?

[Belle]

Ik vind het heel logisch, gedrag kun je beinvloeden door operante conditionering, maar emoties kun je beinvloeden door klassieke conditionering. Counter Conditioning is hier ook op gebaseerd.

[DeDiana]

Er is een groot verschil tussen schrik en angst. Dat schijnen veel mensen niet te weten of te vergeten.
Echte angst kun je niet bevestigen door beloning, schrik wel.

Schrikken of iets spannend vinden (zoals Nanna over Pirke beschrijft) is geen angst, dat zijn normale reacties die levens kunnen redden. Bij schrik werkt negeren wél, of kun je door de schrikreactie van je hond op iets spannends te belonen bevestigen dat het eng is en dat je er bang van moet zijn. Schrik kan dan omslaan naar aangeleerde angst.

In dit artikel (en zovele andere) mis ik de uitleg over het verschil tussen schrik en angst en de juiste benaderwijze van beide.

Ik snap wel wat je bedoelt.
Als mijn hond of een opvanger ergens heftig van schrikt, reageer ik inderdaad anders dan bij echte angst.
Schrikt de hond bijvoorbeeld van een tas die over de weg waait, dan reageer ik meestal luchtig, bijvoorbeeld: 'Niks aan de hand joh, dat is gewoon een tas!' en gaan we even samen (rustig) naar die 'enge tas' kijken en dan is het weer goed.
Bij echte angst vergroot ik (als het kan) rustig de afstand tot het punt waar de hond nog wel ontspannen is, om van daaruit het eerst maar eens rustig te bekijken en vervolgens evt. in kleine stapjes ernaartoe.

[Belle]

Er is een groot verschil tussen schrik en angst. Dat schijnen veel mensen niet te weten of te vergeten.
Echte angst kun je niet bevestigen door beloning, schrik wel.

Schrikken of iets spannend vinden (zoals Nanna over Pirke beschrijft) is geen angst, dat zijn normale reacties die levens kunnen redden. Bij schrik werkt negeren wél, of kun je door de schrikreactie van je hond op iets spannends te belonen bevestigen dat het eng is en dat je er bang van moet zijn. Schrik kan dan omslaan naar aangeleerde angst.

Ik weet niet of dat zo is hoor. In dit filmpje https://www.youtube.com/watch?v=9hBfnXACsOI van het 'Little Albert' experiment van Watson, ontwikkelt een kind angst voor dieren door een schrikreactie. Het kind wordt niet beloond voor zijn reactie, het is puur klassieke conditionering.

[renee-uk]

ik steun mijn pup/hond altijd bij angst of schrik, wat ik verder doe ligt aan de hond en de gebeurtenis.
soms is het genoeg om je hond steun te laten zoeken, die te geven en verder niks te doen en soms moet je er mee aan de slag en ook dat kan weer op verschillende manieren.
ik counter condition heel veel en op een situatie na, waar het niet hielp en ik een andere oplossing moest zoeken, heb ik daar een hoop angsten mee om kunnen buigen; soms naar iets normaals waar verder geen reactie meer op komt en soms naar iets dat toch nog steeds wel een koekje behoeft, waar ze dan ook trouw om komt vragen.

ik heb het altijd wat triest gevonden als mensen hun honden maar wat lieten aanmodderen in hun angsten, denk eerlijk gezegd dat het bij rita een stuk minder zou zijn geweest als ze haar wel gesteund hadden en geholpen hadden haar angst te overwinnen.

[Dinos]

ik steun mijn pup/hond altijd bij angst of schrik, wat ik verder doe ligt aan de hond en de gebeurtenis.
soms is het genoeg om je hond steun te laten zoeken, die te geven en verder niks te doen en soms moet je er mee aan de slag en ook dat kan weer op verschillende manieren.
ik counter condition heel veel en op een situatie na, waar het niet hielp en ik een andere oplossing moest zoeken, heb ik daar een hoop angsten mee om kunnen buigen; soms naar iets normaals waar verder geen reactie meer op komt en soms naar iets dat toch nog steeds wel een koekje behoeft, waar ze dan ook trouw om komt vragen.

ik heb het altijd wat triest gevonden als mensen hun honden maar wat lieten aanmodderen in hun angsten, denk eerlijk gezegd dat het bij rita een stuk minder zou zijn geweest als ze haar wel gesteund hadden en geholpen hadden haar angst te overwinnen.

Ik weet niet of je dat aanmodderen moet noemen. Maar dat zal in vele ogen wel zo zijn , of je wilt geen tijd in je hond steken zal de uitspraak hier wel worden.
Waar dus al helemaal niet over geoordeeld kan worden als je pers. +hond niet kent.
Ik ben van mening het gedrag te negeren en zelf als baas het voortouw te nemen en zonder blikken of blozen of enige gedachte aan het enge door te lopen.
Een duidelijker signaal kan je niet afgeven aan je hondje, ja het kan op andere manieren Brutus kijk eens naar het zakje is niet eng het is goed zie je wel zakje doet niets.
Loop onverschrokken langs zakje met angstige Brutus en die zal veel sneller over zijn angst heen zijn.
En als je hem behoedzaam langs zakje begeleidt wil dat niet zeggen dat je betere band met Brutus opbouwt.
Het is heerlijk voor een hond om een zelfverzekerde baas te hebben die ook alle touwtjes in handen heeft en heel duidelijk voor de hond.
Het zakje doet niets en volgende keer kan je best alleen en weet je dat er niets gebeurde snapt hond geen zak van. En zal het gevoel van baas de volgende keer feilloos oppikken van hoe zou het nu gaan,wat al een twijfel is.
Ik weet dat er weinig mensen hier het er mee eens zullen zijn, en alles vanuit menselijk oogpunt willen benaderen , maar onze hond blijft een hond.

[renee-uk]

ik steun mijn pup/hond altijd bij angst of schrik, wat ik verder doe ligt aan de hond en de gebeurtenis.
soms is het genoeg om je hond steun te laten zoeken, die te geven en verder niks te doen en soms moet je er mee aan de slag en ook dat kan weer op verschillende manieren.
ik counter condition heel veel en op een situatie na, waar het niet hielp en ik een andere oplossing moest zoeken, heb ik daar een hoop angsten mee om kunnen buigen; soms naar iets normaals waar verder geen reactie meer op komt en soms naar iets dat toch nog steeds wel een koekje behoeft, waar ze dan ook trouw om komt vragen.

ik heb het altijd wat triest gevonden als mensen hun honden maar wat lieten aanmodderen in hun angsten, denk eerlijk gezegd dat het bij rita een stuk minder zou zijn geweest als ze haar wel gesteund hadden en geholpen hadden haar angst te overwinnen.

Ik weet niet of je dat aanmodderen moet noemen. Maar dat zal in vele ogen wel zo zijn , of je wilt geen tijd in je hond steken zal de uitspraak hier wel worden.
Waar dus al helemaal niet over geoordeeld kan worden als je pers. +hond niet kent.
Ik ben van mening het gedrag te negeren en zelf als baas het voortouw te nemen en zonder blikken of blozen of enige gedachte aan het enge door te lopen.
Een duidelijker signaal kan je niet afgeven aan je hondje, ja het kan op andere manieren Brutus kijk eens naar het zakje is niet eng het is goed zie je wel zakje doet niets.
Loop onverschrokken langs zakje met angstige Brutus en die zal veel sneller over zijn angst heen zijn.
En als je hem behoedzaam langs zakje begeleidt wil dat niet zeggen dat je betere band met Brutus opbouwt.
Het is heerlijk voor een hond om een zelfverzekerde baas te hebben die ook alle touwtjes in handen heeft en heel duidelijk voor de hond.
Het zakje doet niets en volgende keer kan je best alleen en weet je dat er niets gebeurde snapt hond geen zak van. En zal het gevoel van baas de volgende keer feilloos oppikken van hoe zou het nu gaan,wat al een twijfel is.
Ik weet dat er weinig mensen hier het er mee eens zullen zijn, en alles vanuit menselijk oogpunt willen benaderen , maar onze hond blijft een hond.

mijn hond blijft ook een hond, maar dan wel een die zo snel mogelijk van haar angsten af is.
er zijn meer wegen die naar rome leiden en ik kies voor de weg met een snel en goed resultaat en de minste stress.

vraag me alleen wel af waarom jij mensen bij voorbaat al beschuldigt van dingen die niet gezegd worden terwijl je in diezelfde post mensen afbreekt die anders denken dan jij.
heel vreemd vind ik dat

[Dinos]

Door ervaring op dit forum voor wat gaat komen , vul ik alvast mijn antwoorden in.
Ja ik mag gelukkig mijn eigen mening hier over hebben , en ja er leiden meer wegen naar Rome .
Ik veroordeel ook niemand die over Minsk naar Rome gaat.

[DeDiana]

Ik weet niet of je dat aanmodderen moet noemen. Maar dat zal in vele ogen wel zo zijn , of je wilt geen tijd in je hond steken zal de uitspraak hier wel worden.
Waar dus al helemaal niet over geoordeeld kan worden als je pers. +hond niet kent.
Ik ben van mening het gedrag te negeren en zelf als baas het voortouw te nemen en zonder blikken of blozen of enige gedachte aan het enge door te lopen.
Een duidelijker signaal kan je niet afgeven aan je hondje, ja het kan op andere manieren Brutus kijk eens naar het zakje is niet eng het is goed zie je wel zakje doet niets.
Loop onverschrokken langs zakje met angstige Brutus en die zal veel sneller over zijn angst heen zijn.
En als je hem behoedzaam langs zakje begeleidt wil dat niet zeggen dat je betere band met Brutus opbouwt.
Het is heerlijk voor een hond om een zelfverzekerde baas te hebben die ook alle touwtjes in handen heeft en heel duidelijk voor de hond.
Het zakje doet niets en volgende keer kan je best alleen en weet je dat er niets gebeurde snapt hond geen zak van. En zal het gevoel van baas de volgende keer feilloos oppikken van hoe zou het nu gaan,wat al een twijfel is.
Ik weet dat er weinig mensen hier het er mee eens zullen zijn, en alles vanuit menselijk oogpunt willen benaderen , maar onze hond blijft een hond.

Nee, ik noem dat een verschil van inzicht en mening en ook nog: een verschil wat werkt voor de ene hond (en hond-baascombinatie).

Ik ben het met je eens dat je zelf kalm en zelfverzekerd moet blijven. Als je meegaat in de paniek, helpt dat de hond totaal niet (dat laat Suzanne Clothier ook heel mooi zien in het filmpje).

Bij mijn hond (en voormalige opvangers) helpt negeren echter niet echt in de meeste situaties. Natuurlijk kijken zij ook naar mijn reactie en zien ze aan mij dat ik er niet van onder de indruk ben. Daardoor kunnen zij vervolgens het stapje zetten om eens even bij die 'enge tas' te gaan kijken en van dichtbij blijkt het dan gewoon een stomme, saaie tas. Bij een volgende waaiende tas snappen ze dan wat het is (o ja, weer zo'n tas) en dat helpt bij veel honden wel tegen angst: begrijpen wat er aan de hand is en dat het niets engs is. Door te negeren heb ik vaak het idee dat ik ze alleen maar leer om enge dingen te negeren, maar dat het 'enge ding' net zo eng blijft.

[DeDiana]

ik zal wel helderziende zijn want dit zeg ik al jaren, ook toen de goeroe's (ik dacht MG voorop) liepen te verkondigen dat je er angst 'in kon aaien' en dat je dat dus moest negeren. ik weet dat het hier toen ook op het forum erg in was en ik werd helemaal kriegel van die totaal onlogische redenering die gebaseerd was op een totaal gebrek aan kennis over hoe een lichaam werkt. arme hondjes die daar allemaal de dupe van zijn geworden .

Er is een groot verschil tussen schrik en angst. Dat schijnen veel mensen niet te weten of te vergeten.
Echte angst kun je niet bevestigen door beloning, schrik wel.

ik snap wel wat je bedoelt maar toch kan je het niet zo uitleggen want zuiver taalkundig is er gewoon geen verschil tussen schrik en angst :

schrik
de schrik (mannelijk); de schrikken

1 plotseling angstgevoel

en ook in het engels zie je zowel voor angst als voor schrik min of meer dezelfde synoniemen voorbijkomen - niet zo raar dus dat er op gedragsvlak geen verschil tussen die twee termen wordt uitgelegd.

en waarom zou je 'schrik' wel door beloning kunnen bevestigen, het is toch ook een emotie?

Ja, met deze uitleg is het hetzelfde, maar 'ergens van schrikken' en 'ergens bang voor zijn' zijn in mijn ogen toch wel twee verschillende dingen.
Als ik schrik van een kat die opeens voor mijn voeten wegstuift, betekent dat nog niet dat ik bang ben voor katten.
Meestal ben je hersteld van je schrik zodra het onverwachte moment achter de rug is en je ziet wat het was: o, het was maar een kat.
Als je echt angst hebt voor katten, ren je misschien hysterisch gillend de andere kant op om maar zo ver mogelijk bij die kat uit de buurt te zijn. Dat vind ik toch wel een verschil.

[DeDiana]

ja, daarom zei ik ook dat ik wel begreep wat ze bedoelde maar toch zie ik nog niet hoe je schrikken wel zou kunnen aanleren via beloning, het is net zo goed als angst een niet willekeurige sterk emotionele reactie die je niet bewust kan oproepen dus dan zou de hond het toch moeten simuleren - iets waar het in het startbericht net over ging dat honden dat niet kunnen.

Inderdaad, beide kunnen niet gesimuleerd worden.
Maar ik denk dat een baas er wel een rol in kunt spelen of het bij een schrikreactie blijft, of dat de hond uiteindelijk ook angst ontwikkelt voor hetgeen waarvan hij een keer geschrokken is.

[LongFields]

Er is een groot verschil tussen schrik en angst. Dat schijnen veel mensen niet te weten of te vergeten.
Echte angst kun je niet bevestigen door beloning, schrik wel.

ik snap wel wat je bedoelt maar toch kan je het niet zo uitleggen want zuiver taalkundig is er gewoon geen verschil tussen schrik en angst :

schrik
de schrik (mannelijk); de schrikken

1 plotseling angstgevoel

en ook in het engels zie je zowel voor angst als voor schrik min of meer dezelfde synoniemen voorbijkomen - niet zo raar dus dat er op gedragsvlak geen verschil tussen die twee termen wordt uitgelegd.

en waarom zou je 'schrik' wel door beloning kunnen bevestigen, het is toch ook een emotie?

Ja, met deze uitleg is het hetzelfde, maar 'ergens van schrikken' en 'ergens bang voor zijn' zijn in mijn ogen toch wel twee verschillende dingen.
Als ik schrik van een kat die opeens voor mijn voeten wegstuift, betekent dat nog niet dat ik bang ben voor katten.
Meestal ben je hersteld van je schrik zodra het onverwachte moment achter de rug is en je ziet wat het was: o, het was maar een kat.
Als je echt angst hebt voor katten, ren je misschien hysterisch gillend de andere kant op om maar zo ver mogelijk bij die kat uit de buurt te zijn. Dat vind ik toch wel een verschil.

ja, daarom zei ik ook dat ik wel begreep wat ze bedoelde maar toch zie ik nog niet hoe je schrikken wel zou kunnen aanleren via beloning, het is net zo goed als angst een niet willekeurige sterk emotionele reactie die je niet bewust kan oproepen dus dan zou de hond het toch moeten simuleren - iets waar het in het startbericht net over ging dat honden dat niet kunnen.

Ik ben ook erg benieuwd naar de uitleg en verklaring van Mickie en heb haar er ook om gevraagd, maar tot nu toe zonder antwoord.

[DeDiana]

ja, daarom zei ik ook dat ik wel begreep wat ze bedoelde maar toch zie ik nog niet hoe je schrikken wel zou kunnen aanleren via beloning, het is net zo goed als angst een niet willekeurige sterk emotionele reactie die je niet bewust kan oproepen dus dan zou de hond het toch moeten simuleren - iets waar het in het startbericht net over ging dat honden dat niet kunnen.

Inderdaad, beide kunnen niet gesimuleerd worden.
Maar ik denk dat een baas er wel een rol in kunt spelen of het bij een schrikreactie blijft, of dat de hond uiteindelijk ook angst ontwikkelt voor hetgeen waarvan hij een keer geschrokken is.

ja, dat wel maar dat heeft dan niet meteen met 'troosten' te maken .

Nee, maar dat is wel vaak de uitleg die eraan gegeven wordt. Dat je daarmee de schrikreactie bevestigt en zo 'de angst erin aait'. Uiteindelijk zou je dan een bange hond hebben. Ik weet niet of dat zo werkt hoor.
Maar ik reageer zelf wel veel luchtiger bij een schrikreactie dan wanneer het echt om angst gaat.

[malinois]

Gaat t er niet om wat de hond en event jij met herstel doet? Toen ik na de verloren halve wk finale wedstrijd een paar weken geleden de honden ging uitlaten ging ik er niet vanuit dat er nog vuurwerk afgestoken zou worden. Ik had zelf mn hart ongeveer in mn keel zitten toen er op een kleine 20 meter ineens een kist profesioneel vuurwerk de lucht in ging. Xito keek, keek.mij nog eens aan en ging verder waar ie mee bezig was... snuffelen en plassen.
Dusty zou vroeger in mn nek gezeten hebben dat herstel zou vele malen langer geduurd hebben.

[Biet]

ja, daarom zei ik ook dat ik wel begreep wat ze bedoelde maar toch zie ik nog niet hoe je schrikken wel zou kunnen aanleren via beloning, het is net zo goed als angst een niet willekeurige sterk emotionele reactie die je niet bewust kan oproepen dus dan zou de hond het toch moeten simuleren - iets waar het in het startbericht net over ging dat honden dat niet kunnen.

Inderdaad, beide kunnen niet gesimuleerd worden.
Maar ik denk dat een baas er wel een rol in kunt spelen of het bij een schrikreactie blijft, of dat de hond uiteindelijk ook angst ontwikkelt voor hetgeen waarvan hij een keer geschrokken is.

ja, dat wel maar dat heeft dan niet meteen met 'troosten' te maken .

Omdat het geen 'troosten' is (sorry, vraagteken doet het ook niet meer).
M.i. is er een verschil tussen waarnemen dat een dier angstig is, het vervolgens op d'r gemak stellen en 'troosten'.
Troosten is die sterke emotionele reactie, de boel overnemen en de hond wat de tijd geven is eigenlijk vrij neutraal.

[LongFields]

ja, daarom zei ik ook dat ik wel begreep wat ze bedoelde maar toch zie ik nog niet hoe je schrikken wel zou kunnen aanleren via beloning, het is net zo goed als angst een niet willekeurige sterk emotionele reactie die je niet bewust kan oproepen dus dan zou de hond het toch moeten simuleren - iets waar het in het startbericht net over ging dat honden dat niet kunnen.

Inderdaad, beide kunnen niet gesimuleerd worden.
Maar ik denk dat een baas er wel een rol in kunt spelen of het bij een schrikreactie blijft, of dat de hond uiteindelijk ook angst ontwikkelt voor hetgeen waarvan hij een keer geschrokken is.

ja, dat wel maar dat heeft dan niet meteen met 'troosten' te maken .

Omdat het geen 'troosten' is (sorry, vraagteken doet het ook niet meer).
M.i. is er een verschil tussen waarnemen dat een dier angstig is, het vervolgens op d'r gemak stellen en 'troosten'.
Troosten is die sterke emotionele reactie, de boel overnemen en de hond wat de tijd geven is eigenlijk vrij neutraal.

Wat jij nu beschrijft is volgens mij precies wat beschreven en uitgelegd wordt in de video van mijn link.

[Biet]

Er is een groot verschil tussen schrik en angst. Dat schijnen veel mensen niet te weten of te vergeten.
Echte angst kun je niet bevestigen door beloning, schrik wel.

Schrikken of iets spannend vinden (zoals Nanna over Pirke beschrijft) is geen angst, dat zijn normale reacties die levens kunnen redden. Bij schrik werkt negeren wél, of kun je door de schrikreactie van je hond op iets spannends te belonen bevestigen dat het eng is en dat je er bang van moet zijn. Schrik kan dan omslaan naar aangeleerde angst.

In dit artikel (en zovele andere) mis ik de uitleg over het verschil tussen schrik en angst en de juiste benaderwijze van beide.

Is eigenlijk simpel: schrikken heeft geen benaderwijze nodig; de stabiele honden die ik ken herstelden zich al voordat ik kon reageren; de meer onzekere types hadden alleen wat meer tijd nodig.
Echte angst voor iets vraagt wat meer nadenken en strategie.

[Laboriginals]

sowieso snapt een hond het concept 'troosten' toch al niet

Waarom zou een hond het concept ´troosten´ niet snappen? Honden troosten elkaar ook. Elkaar troosten komt bij meer sociaal levende dieren voor, o.a. bij chimpansees. Dat is niet voorbehouden aan de mens. Honden zijn extra speciaal omdat ze niet alleen de emoties van hun soortgenoten herkennen, maar ook die van een compleet vreemde soort, nl. de mens. Honden blijken o.a. verdriet bij hun baasje te herkennen en proberen zelfs hun verdrietige baasje te troosten. Ik denk dat ze het concept ´troosten´ zeker wel kennen.

Hanneke

[blondie]

Schrik en angst vind ik ook weer 2 verschillende dingen. Finn reageerde in aanvang op sommige dingen ineens wat angstig, toen ik die zaken opmerkte heb ik met medewerking van mensen wel bewust op dat moment zelf de dingen opgezocht. Daarbij dus wel gewoon doorlopen en negeren, dat werkte het best op die momenten. Bij andere dingen liet ik hem weer dingen onderzoeken, maar wel met stem erbij "ga maar kijken en ruiken".
Angst zie ik echt bij Jol. Bij (naderend) onweer, hevige regenval, is zij gewoon doodsbang. Hijgen, weg willen komen en in huis wil ze wegkruipen. Als ze echt weg wil dan laat ik haar maar, ze voelt zich dan veiliger in de kast blijkbaar. Buiten lopen we echter ook wel, ook als het rommelt. Ze blijft panisch, maar ik probeer nu toch meer en meer contact met haar te krijgen op die momenten. Neus tegen hand aan laten raken, toch eens proberen haar uit die angst te halen middels een zit, maar het is verrekte lastig. Als zij eenmaal in de modus angst zit is zij nog maar heel moeilijk te bereiken. Maar negeren werkt nog minder heb ik het afgelopen half jaar gemerkt. Dan wil ze alleen maar weg en is onbereikbaar.

[renee-uk]

bij schrik, zoals de kat van diana of een hond die plotseling over een schutting probeert te komen als we langslopen of iets dergelijks, lach ik meestal, zeg iets van 'wat een rotkat/-hond was dat he' en loop door.
rita ook, al wil die nog wel eens een keer over haar schouder kijken of ie ons echt niet achterna komt

als ze echt bang is, dus niet gewoon geschrokken van een of ander, pak ik dat aan op de manier die mij op dat moment de beste lijkt.
vanuit de hond en ook altijd samen met de hond, bijvoorbeeld door samen het 'gevaar' onder ogen te zien en op te zoeken.
bij riet heb ik daar prima resultaten mee gehad en bij pup jan indertijd ook.
ik denk nog steeds dat jan nooit zo een fijne, zelfzekere en -hoewel hectisch toch- stabiele hond geworden zou zijn als ik niet met zijn puppenangsten en angstjes aan de gang gegaan zou zijn.

ik denk dat je juist door je hond te helpen die angsten te overwinnen een enorme band opbouwt en je hond zekerder maakt.

[ranetje]

Dat is precies het verschil dat kindje werd geconditioneerd, het was niet één schrikreactie die de angst heeft ontwikkeld, maar een bewuste serie van herhalingen om de koppeling eng geluid/dier tot stand te brengen.
Conditioneren gebeurt niet door één enkele ervaring, of het moet een traumatische ervaring zijn.

Schrik is er natuurlijk ook in gradaties. Je kunt een beetje schrikken van een opwaaiende plastic zak, of een trauma voor het leven opdoen als er zwaar vuurwerk tussen je poten wordt gegooid.
Je kunt een hond conditioneren om bang te worden voor plastic zakjes en dat door generalisering uit te breiden naar angst voor allerhande zaken en situaties.

Van een opwaaiend plastic zakje zal een hond misschien even schrikken, maar daar normaal gesproken ook snel van herstellen. Als je die schrikreactie negeert is er niks meer aan de hand. Negeren werkt daar wel.
Maar ga je de schrik bevestigen door hem op te pakken en met een bezorgd gezicht/stem vragen of hij bang is voor dat zakje en daar de aandacht even extra op vestigen, dan zal hij je stemming/bezorgdheid feilloos oppikken. En als het vaker gebeurd gaat hij dat koppelen aan het voorwerp: plastic zakjes zijn eng!

Daarna kan hij door generalisering zijn angst uitbreiden, het geluid van ritselend plastic wordt eng, en daarna ook situaties waarin standaard plastic ritselt. Hij kan bijvoorbeeld panisch worden van 's morgens brood smeren voor school of werk, omdat je dat brood altijd in een plastic zakje doet.
Ook dat is klassieke conditionering; echte angst, aangeleerd door beloning van op zich onschuldige schrik.

Er zit nog wel iets tussen "negeren" en dat overdreven gedoe van oppakken en bezorgd zijn.

Als een pup hier schrikt van een opwaaiend zakje zeg ik "dat was een zakje" als een soort bevestiging dat er iets was dat er normaal niet is.
Ik vind het n.l. niet erg dat hij iets opmerkt dat anders is dan anders.
Als hij niets meer opmerkt is het wel een erg dooie diender geworden
En verder loop ik dan gewoon door tenzij de pup dat zakje wil bekijken.
Dat mag dan.