ontmoeting tussen enthousiaste pup en bange neefje/nichtje

[Huu6]

Hallo, onze labrador/stabij pup is nu 15 weken en al met al een lief, speels en enthousiast beestje. Vooral ontmoetingen met mensen, honden, kinderen, kippen, noem het maar op, maken hem lekker enthousiast. Niks verkeerds aan. We voeden deze enthousiasme niet, en belonen uiteraard rustig gedrag.
Hij is lief met kinderen, maar mijn nichtje (5½ jaar) en neefje (3½ jaar) zijn werkelijk panisch bang voor honden, zonder echte reden, ze hebben nooit een slechte of goede ervaring met honden gehad. Ze hebben de hond 1x gezien, 5 weken geleden, maar dit was geen succes. Bij de voordeur moesten ze al huilen, schreeuwen en ze hebben de hond dus van een afstandje bekeken, wat ze ook niks vonden, en de hond dus ook niet... niet echt prettig dus, aangezien het mijn naaste familie is en ze de hond niet kunnen blijven ontwijken de komende... 12 jaar :-)
Ik ben dus, samen met hun moeder, een 2e 'date' aan het plannen tussen de hond en de kinderen.

Ik heb deze kwestie ook bij onze hondenschool voorgelegd. Hun advies was als volgt:
Laat 1 persoon (de moeder) met de kinderen aan de ene kant van jullie tuin lekker spelen en gek doen.
Laat 1 persoon (ik, de baas) met de aangelijnde hond aan de andere kant van de tuin, zo'n 15 meter verderop.
Taak moeder; kinderen bezig houden en voorkomen dat ze bang worden of teveel bezig zijn met de aanwezigheid van de hond, gewoon lekker spelen.
Taak baasje; hond negeren als hij druk is en naar de kinderen wil en belonen als hij rustig wordt. Bij een volgende afspraak kun je evt. de hond iets dichterbij laten komen, nog iets later laten snuffelen, etc.

Op zich vind ik het plan van de hondenschool een goed idee, alleen zat ik zelf te denken de hond mee te nemen naar het bos (waar hij super afgeleid is door gras, blaadjes, geluiden) en met de kinderen en hun moeder hier af te spreken om met z'n alleen een fijne wandeling te maken.

Wat denken jullie, wat zou een goede 2e ontmoeting kunnen zijn? Waar moeten we even extra aan denken? Het hele doel is dat het een fijne, rustige, prettige ontmoeting wordt van een half uurtje of zo, en er zijn hier vast mensen die eerder met dit bijltje hebben gehakt :-)
Alvast bedankt voor de tips.

[TessaThomas]

Tja, als de kinderen gaan spelen en druk doen in de tuin vind ik het voor de pup wel heel erg lastig om rustig te worden. Hij gaat er toch op reageren en ik denk dat dat alsnog erg eng is voor de kinderen? Ik zou inderdaad eerder denken aan een (aangelijnde) wandeling.

[TessaThomas]

Oh ja, ik sluit me ook nog bij Nanna aan. Aanleren dat niet alle mensen op de wereld zijn om hem te begroeten en aaien, niet alle honden zijn om mee te spelen enzovoorts.

[S@ndr@]

vervelende situatie, waar ik altijd de pleuris over in heb, ik ben zover dat ik de hond even wegsluit als dat soort situaties dreigen te ontstaan, de kool is t sop niet waard

[Huu6]

Hallo, onze labrador/stabij pup is nu 15 weken en al met al een lief, speels en enthousiast beestje. Vooral ontmoetingen met mensen, honden, kinderen, kippen, noem het maar op, maken hem lekker enthousiast. Niks verkeerds aan.

Jawel. Leer hem dat af. NU is het nog schattig, als ie groot is niet meer. Train op rustig en beheerst gedrag, zéker bij een Lab(kruising).
Dat zijn vaak van die stoomlocomotieven met een plaat beton voor hun harses.
En maak je bij bang krijsenden kinderen maar geen illusies....die ga je niet bekeren met een half uurtje wandelen.

Tuurlijk trainen we op rustig gedrag, alleen wil ik duidelijk maken dat zijn enthousiasme uit speelsheid komt en hij geen kwaad in de zin heeft. We belonen absoluut rustig gedrag. En ik maak me geen illusies *zucht*, daarom stel ik deze vraag ook. Wat stel jij voor dan Nanna, 4 uur wandelen?! De hond de komende 12 jaar weg houden van de kinderen?!
We moeten toch ergens beginnen en het langzaam opbouwen.

[S@ndr@]

Kind in therapie en angsten overwinnen, een cadeautje voor t leven, want ze komt echt niet alleen jou hond tegen op haar pad

Ow ja ik heet geen Nanna

[Huu6]

Kind in therapie

Ja natuurlijk, kind van 3 direct in therapie als deze ergens bang voor is...

[Suske]

Ik zou het ook niet opzoeken.
Zonde van de tijd en energie die je erin stopt.
Dan maar hondje en kinderen gescheiden houden.

Overigens houd ik al jaren mijn neefje en nichtje hier weg omdat ze zich niet met
de honden kunnen gedragen

[Huu6]

als je familie hebt die doodsbang is voor honden dan is het vele malen simpeler de hond weg te sluiten als ze op bezoek komen. Ik kan je nu al mededelen dat het anders alleen maar op hysterisch gekrijs uitdraait.

Dat zal misschien wel de makkelijkste oplossing zijn, maar ik wil de hond niet opsluiten bij bezoek.
Vooral in dit specifieke geval waarin het gaat om mijn neefje en nichtje, wil ik een ontmoeting organiseren die helpt bij het creëren van een band tussen hun en onze hond. Mijn vraag was hoe deze ontmoeting eruit zou kunnen zien.

[sbientje]

ik denk dat je neit moet willen een bang kind en een drukke enthousiaste pup in harmonie samen te laten 'leven'. Pom is ook echt hartstikke lief, niets kwaads in zin, maar voor een bang kind is het gewoon too much, dat drukke gedoe en dat langskomende gebit steeds. Ze draaien elkaar ook ontzettend op dan.. Dan moet ik er echt continu bovenop zitten. Helemaal geen zin in, dus dan gaat Pom lekker in de bench, liefst op een rustige plaats. Vindt ze helemaal niet erg hoor. Een kind dat bang is kan je beter van zijn/haar angst afhelpen met een rustige, kalme hond die zich voorspelbaar beweegt e.d. Anders ga je alleen maar van de regen in de drup.

[S@ndr@]

Kind in therapie

Ja natuurlijk, kind van 3 direct in therapie als deze ergens bang voor is...

om aan honden te wennen jawel, waarom niet, ik heb t niet over bij de psych op de bank he......
maar op deze leeftijd kunnen ze best angsten overwinnen onder goede begeleiding, maar je kunt natuurlijk ook zelf prutsen
t gaat goed of t gaat fout

[j.werkman]

Zelf zeg ik altijd tegen kinderen dat ik best begrijp dat ze bang zijn, hij is ook zo groot en wild.
En ik vertel ze dat ik er ook voor zorg dat hij niet bij ze kan komen en dat doe ik ook, ze moeten in ieder geval vertrouwen in mij hebben.

In huis kun je ervoor zorgen dat hij bijv. achter een hekje zit, of in een rennetje of zo en dan geef je hem maar wat te doen. Met de kinderen kun je dan zelf iets leuks gaan doen op afstand, als ze veel naar de hond kijken, zeg je maar, let maar niet op hem. Als de hond druk wordt gooi je even wat voertjes in zijn ruimte en gaat weer verder met de kindjes. Tussendoor zeg je dat hij even moet plassen en poepen en gaat een blokje om zonder kindjes.

Als hond en kindjes aan zo'n scenario gewend zijn, willen ze na verloop van tijd ook wel eens wat voertjes gooien en misschien wel een blokje mee omlopen.

Als zij jou vertrouwen en je legt het initiatief van wat ze wel willen bij de kindjes, dan gaat de druk en de stress ervan af. Het kost wel wat tijd, maar kinderen reageren daar vaak goed op, ze voelen zich dan steeds moediger worden. Eigenlijk net als bij angstige honden.

Hoewel dat enthousiame van een hond heel aantrekkelijk is en zeker ook behouden moet blijven, zou ik er wel wat grenzen aan stellen. Je kunt meer met een hond, als hij ook kalm kan zijn als dat gewenst is.

Succes maar.

[Safari]

Sowieso niet beide kinderen tegelijk laten wennen. Als er 1 over de zeik gaat, gaat de 2e onmiddelijk meedoen.

[lets have fun]

als je familie hebt die doodsbang is voor honden dan is het vele malen simpeler de hond weg te sluiten als ze op bezoek komen. Ik kan je nu al mededelen dat het anders alleen maar op hysterisch gekrijs uitdraait.

Dat zal misschien wel de makkelijkste oplossing zijn, maar ik wil de hond niet opsluiten bij bezoek.
Vooral in dit specifieke geval waarin het gaat om mijn neefje en nichtje, wil ik een ontmoeting organiseren die helpt bij het creëren van een band tussen hun en onze hond. Mijn vraag was hoe deze ontmoeting eruit zou kunnen zien.

Bange kinderen ga je niet leren dat honden leuk zijn met een drukke enthousiaste pup. Veel te springerig, onberekenbaar enz. Wen ze eerst maar eens aan rustige volwassen honden.

[dagmar88]

als je familie hebt die doodsbang is voor honden dan is het vele malen simpeler de hond weg te sluiten als ze op bezoek komen. Ik kan je nu al mededelen dat het anders alleen maar op hysterisch gekrijs uitdraait.

Dat zal misschien wel de makkelijkste oplossing zijn, maar ik wil de hond niet opsluiten bij bezoek.
Vooral in dit specifieke geval waarin het gaat om mijn neefje en nichtje, wil ik een ontmoeting organiseren die helpt bij het creëren van een band tussen hun en onze hond. Mijn vraag was hoe deze ontmoeting eruit zou kunnen zien.

Bange kinderen ga je niet leren dat honden leuk zijn met een drukke enthousiaste pup. Veel te springerig, onberekenbaar enz. Wen ze eerst maar eens aan rustige volwassen honden.

Precies. En je pup wordt helemaal vanzelf groot, net als de kinderen.
Dus waarom ze nu even niet bij elkaar laten gelijk zou staan aan twaalf jaar gescheiden houden
Niko is erg geschikt om kinderen met angst voor honden minder bang te maken. Hij maakt niet direct contact en is berekenbaar.
Angst neem je echt niet één twee drie weg, en al helemaal niet als ze er door een spring in het veld pup in bevestigd worden.

[AnneBP]

bij ons komen veel kinderen voor de vakantieopvang voor cavia's en er zijn er heel veel bang voor honden. Yazoo kan soms opspringen en reageert, zelfs na veel oefenen, nog steeds heel heftig op bange kinderen. Vaak doen ze hun handen omhoog en lopen ze achteruit, dat triggert bij haar om te gaan drijven en blaffen. Als ze dan ook nog in paniek raken sta je daar met een hond die extreem druk doet en een kind dat echt niet wil begrijpen dat het hondje niets doet. Dus gaat Yazoo altijd naar binnen als ik niet weet hoe de kinderen reageren. En ja er zitten er tussen die het echt meteen op een gillen zetten als ze ook maar denken dat er een hond buiten is.
Noa daarentegen laat ik in principe wel buiten (ohja we hebben de poort langs het huis dus ze staan meteen in de tuin), die is heel rustig en loopt dan gewoon weg, en zo zien kinderen die bang zijn voor honden dat ze niet allemaal eng zijn. Met resultaat: ik denk dat de helft van die kinderen haar uiteindelijk wel aait. Als ze echt heel bang zijn zet ik ook haar gewoon binnen natuurlijk.

Ik zou in dit geval ook echt met een hele rustige volwassen hond beginnen als je hen van hun hondenangst af wilt helpen. Misschien is het ook makkelijker om ze aan elkaar te laten wennen als je eigen hond wat ouder is en wat beter luistert.
Maar persoonlijk vind ik het ook makkelijker om de hond even op te sluiten als het niet zo klikt.

[Huu6]

Zelf zeg ik altijd tegen kinderen dat ik best begrijp dat ze bang zijn, hij is ook zo groot en wild.
En ik vertel ze dat ik er ook voor zorg dat hij niet bij ze kan komen en dat doe ik ook, ze moeten in ieder geval vertrouwen in mij hebben.

In huis kun je ervoor zorgen dat hij bijv. achter een hekje zit, of in een rennetje of zo en dan geef je hem maar wat te doen. Met de kinderen kun je dan zelf iets leuks gaan doen op afstand, als ze veel naar de hond kijken, zeg je maar, let maar niet op hem. Als de hond druk wordt gooi je even wat voertjes in zijn ruimte en gaat weer verder met de kindjes. Tussendoor zeg je dat hij even moet plassen en poepen en gaat een blokje om zonder kindjes.

Als hond en kindjes aan zo'n scenario gewend zijn, willen ze na verloop van tijd ook wel eens wat voertjes gooien en misschien wel een blokje mee omlopen.

Als zij jou vertrouwen en je legt het initiatief van wat ze wel willen bij de kindjes, dan gaat de druk en de stress ervan af. Het kost wel wat tijd, maar kinderen reageren daar vaak goed op, ze voelen zich dan steeds moediger worden. Eigenlijk net als bij angstige honden.

Hoewel dat enthousiame van een hond heel aantrekkelijk is en zeker ook behouden moet blijven, zou ik er wel wat grenzen aan stellen. Je kunt meer met een hond, als hij ook kalm kan zijn als dat gewenst is.

Succes maar.

[beatje]

Ik den k dat je in dat gekrijs en gegil als ouder ook een steentje bijdraagt.Ik zou daar als mama niet van gedient zijn.Je mag bang zijn maar je doet maar normaal.
Het is ook nog maar een pup van 15 weken een geen volwassen sint bernard.Natuurlijk doet de pup druk en daar hoor je als eigenaar ook wat te doen.

Ik vind je eigen idee niet slecht gewoon met zijn allen gaan wandelen,de pup aan de lijn en onder tussen kunnen de kinderen hun ding doen.Bij ons is een park met een kinderboerderij en speeltuin.Dan zijn de kinderen afgeleid en waarschijnlijk komen er wel andere kinderen vragen of ze de pup mogen aaien ,dan zien de bange kinderen gelijk dat er kinderen zijn die de hond wel leuk vinden.De hond kan je dan mooi leren met 4 pootjes op de grond te blijven.

[Hylos]

Mijn kleine neefjes waren eerst ook bang, vooral de kleinste krijste de hele boel bij elkaar. Xavi werd door dat gekrijs alleen maar druk dus dat werkte voor geen meter. Hij ging dan dus ook gewoon niet mee als de neefjes er waren. Na een tijdje werd Xavi zelf rustiger, niet meer dat gestuiter, en toen namen we hem wel weer mee. Er waren toen nog andere neefjes en een nichtje en dat nichtje was helemaal niet bang. Zij heeft samen met de andere kindjes rustig Xavi geaaid, ze uitgelegd dat ze rustig moeten doen, niet krijsen en rennen en toen was het goed ze waren iig niet heel erg bang meer. Ik zou er alleen wel voor zorgen dat de kindjes lekker zelf kunnen spelen zonder dat de hond daar steeds omheen en doorheen loopt. Anders een gedeelte afsluiten of eerst een bench meenemen.

Had natuurlijk nog wel enige begeleiding nodig, maar je kunt hem er nu zo bij "gooien". Maarja, hem interesseerd het allemaal ook niet zoveel, hij hoeft niet per se naar mensen toe. Dat is met jou.hond denk.ik anders.

[Huu6]

Ik vind je eigen idee niet slecht gewoon met zijn allen gaan wandelen,de pup aan de lijn en onder tussen kunnen de kinderen hun ding doen.Bij ons is een park met een kinderboerderij en speeltuin.Dan zijn de kinderen afgeleid en waarschijnlijk komen er wel andere kinderen vragen of ze de pup mogen aaien ,dan zien de bange kinderen gelijk dat er kinderen zijn die de hond wel leuk vinden.De hond kan je dan mooi leren met 4 pootjes op de grond te blijven.

Top, gaan we doen! Bedankt.

[Paisley]

Wat een hysterische kinderen, ik zou er geen geduld voor hebben.

Op de boot hadden we een keer een gast met een 5 jarig bang jochie. Die rende schreeuwend de hele boot rond en mijn hond stuiterde er achteraan. Ik heb me er nauwelijks mee bezig gehouden en heb ze in hun eigen sop laten gaarkoken. Want allemaal psychologisch correct 'plan-van-aanpakjes' heb ik dan op dat moment gewoon geen tijd voor.

Gek genoeg een prima oplossing - een dag later ging het al stukken beter en tegen de tijd dat ze weg gingen, waren ze maatjes.

[smoekie]

De keren dat hier bange kinderen binnen komen sluit ik de hond gewoon even weg

[NiN]

Olaf is nu 4 maanden en stapelgek op kinderen wat zich dus al gauw uit in opspringen, happen naar wapperende handjes en rokjes en uitgebreid besnuffelen en kusjes geven.
Er komen hier ontzettend veel kinderen over de vloer; buurtkinderen en vriendjes en vriendinnetjes van school. Van tevoren vraag ik of ze bang zijn, zo ja, ga ik eerst naar binnen en doe Olaf in de bench. Ik ga me daar verder niet mee bezig houden, want Olaf is gewoon een veel te drukke enthousiaste pup en gaat vaak alleen maar gekker doen als een kind bang is.
En anders laat ik ze gewoon binnenkomen en zeg ze geen aandacht aan de hond te geven. En dan zie ik meestal in een paar seconden of ze toch bang zijn of niet. Als ze bang zijn gaat Olaf gewoon in de bench. Vooral de bange kinderen hebben de neiging om dan voor de bench naar hem te gaan staan kijken. Dat mag dus niet. Bij kinderen die niet bang zijn oefen ik dan het op 4 pootjes blijven enzo. want met een doodsbang panisch kind werkt dat echt niet.
Mijn nichtje van 5 is ook als de dood voor honden (haar ouders nog meer geloof ik) Ik heb haar laatst toen we bij mijn ouders waren meegenomen Olaf uitlaten en haar een hand gegeven, en Olaf aan de andere kant gehouden tijdens het lopen. Lekker veel tegen mijn nichtje gekletst en onderweg bij een speeltuintje gestopt. Ik heb haar alle ondeugende dingen verteld die Olaf allemaal deed terwijl zij op de schommel zat (binnen plassen, stiekem de kattenbrokjes opeten, en dat ik zelfs een drolletje op de bank had gevonden) Nou, dat vond ze helemaal geweldig!
Ik heb wel de hele dag gezorgd dat hij niet bij haar in de buurt kon komen want ze bleef echt continu op haar hoede.
Toen ze naar huis ging wilde ze Olaf aaien, echt een wonder. Ik heb hem zo op mijn arm gehouden dat hij niet met z'n snufferd bij haar kon komen en ze heeft hem voorzichtig op zijn ruggetje geaaid.
Dat was dan dus 1 positieve ervaring met een hond, verder vind ik het niet aan mij om elk bang kind te socialiseren met een drukke pup.
Ik zou met jouw nichtje en neefje niet de tip van de hondenschool doen. Ik denk dat zowel hond en kinderen er niks van zullen snappen.
Ik zou inderdaad een paar keer kort gaan wandelen, aangelijnd! Niet teveel nadruk op de hond leggen en niet pushen.
Oefenen met kinderen die niet bang zijn, en als nichtje en neefje bij je op bezoek komen pup in de bench. Voor iedereen rustig.
En als hij dan later wat groter en rustiger is kan je het misschien nog wat verder uitbouwen.

[DeDiana]

NiN, klinkt goed!

Hier in de straat wonen ook veel kinderen die bang zijn voor honden. Toen Juma nog hier was (ook nog jong, puppengedrag en érg gek op kinderen) viel mij ook op dat de kinderen die bang voor honden zijn, minder bang waren voor Mila dan voor Juma. Terwijl Mila twee keer zo groot is. Maar Mila benadert kinderen erg rustig en wordt ook niet druk als kinderen toch gaan gillen of ineens wegrennen. Juma daarentegen wilde heel graag aandacht en samen spelen en werd erg hyper, stuiterig en happerig (speels) als kinderen hysterisch gingen doen, en dat vonden bange kinderen véél enger.
Bij de bange kinderen die toch wel geïnteresseerd zijn, laat ik ze vaak een balletje voor Mila weggooien of ze mogen haar trucjes laten doen. Ze vinden het vaak wel leuk om met haar te spelen en soms durven ze haar dan na een tijdje toch voorzichtig te aaien of een snoepje te geven. Maar dat is alleen omdat Mila zich totaal niet opdringt en zich ook rustig gedraagt in de buurt van kinderen.

[Huu6]

Olaf is nu 4 maanden en stapelgek op kinderen wat zich dus al gauw uit in opspringen, happen naar wapperende handjes en rokjes en uitgebreid besnuffelen en kusjes geven.
Er komen hier ontzettend veel kinderen over de vloer; buurtkinderen en vriendjes en vriendinnetjes van school. Van tevoren vraag ik of ze bang zijn, zo ja, ga ik eerst naar binnen en doe Olaf in de bench. Ik ga me daar verder niet mee bezig houden, want Olaf is gewoon een veel te drukke enthousiaste pup en gaat vaak alleen maar gekker doen als een kind bang is.
En anders laat ik ze gewoon binnenkomen en zeg ze geen aandacht aan de hond te geven. En dan zie ik meestal in een paar seconden of ze toch bang zijn of niet. Als ze bang zijn gaat Olaf gewoon in de bench. Vooral de bange kinderen hebben de neiging om dan voor de bench naar hem te gaan staan kijken. Dat mag dus niet. Bij kinderen die niet bang zijn oefen ik dan het op 4 pootjes blijven enzo. want met een doodsbang panisch kind werkt dat echt niet.
Mijn nichtje van 5 is ook als de dood voor honden (haar ouders nog meer geloof ik) Ik heb haar laatst toen we bij mijn ouders waren meegenomen Olaf uitlaten en haar een hand gegeven, en Olaf aan de andere kant gehouden tijdens het lopen. Lekker veel tegen mijn nichtje gekletst en onderweg bij een speeltuintje gestopt. Ik heb haar alle ondeugende dingen verteld die Olaf allemaal deed terwijl zij op de schommel zat (binnen plassen, stiekem de kattenbrokjes opeten, en dat ik zelfs een drolletje op de bank had gevonden) Nou, dat vond ze helemaal geweldig!
Ik heb wel de hele dag gezorgd dat hij niet bij haar in de buurt kon komen want ze bleef echt continu op haar hoede.
Toen ze naar huis ging wilde ze Olaf aaien, echt een wonder. Ik heb hem zo op mijn arm gehouden dat hij niet met z'n snufferd bij haar kon komen en ze heeft hem voorzichtig op zijn ruggetje geaaid.
Dat was dan dus 1 positieve ervaring met een hond, verder vind ik het niet aan mij om elk bang kind te socialiseren met een drukke pup.
Ik zou met jouw nichtje en neefje niet de tip van de hondenschool doen. Ik denk dat zowel hond en kinderen er niks van zullen snappen.
Ik zou inderdaad een paar keer kort gaan wandelen, aangelijnd! Niet teveel nadruk op de hond leggen en niet pushen.
Oefenen met kinderen die niet bang zijn, en als nichtje en neefje bij je op bezoek komen pup in de bench. Voor iedereen rustig.
En als hij dan later wat groter en rustiger is kan je het misschien nog wat verder uitbouwen.

Bedankt!!!


Sent from my iPhone using Tapatalk

[Huu6]

Ik zou inderdaad eerder denken aan een (aangelijnde) wandeling.

Met de kinderen kun je dan zelf iets leuks gaan doen op afstand, als ze veel naar de hond kijken, zeg je maar, let maar niet op hem. Als de hond druk wordt gooi je even wat voertjes in zijn ruimte en gaat weer verder met de kindjes. Tussendoor zeg je dat hij even moet plassen en poepen en gaat een blokje om zonder kindjes.

Ik zou hem flink moe maken en dan na een wandeling opsluiten in bench of achter een hekje. En dan kijken wat er gebeurd en dat van de kinderen laten afhangen.

Ik vind je eigen idee niet slecht gewoon met zijn allen gaan wandelen, de pup aan de lijn en onder tussen kunnen de kinderen hun ding doen.

dan kan daar inderdaad tzt. een wandelingetje uit voortvloeien. ik zou er in ieder geval op letten dat de pup nooit los in de buurt van de kinderen komt want als ze er niet kunnen op vertrouwen dat je hem bij hen weghoudt wordt het alleen maar erger.

Mensen, bedankt!
Vandaag hebben mijn vrouw en ik met mijn zus, haar man + 3 kinderen afgesproken in het bos. Hier hebben we zo'n 3 kwartier met zijn allen gewandeld en de hond (uiteraard aangelijnd) deed zijn ding en de kinderen vonden het prachtig hoe hij snuffelde, ging graven, plassen, enz. en waren niet bang.
Daarna met zijn allen naar ons huis gegaan, en omdat de hond uitgeteld was van zijn lange wandeling ging deze in de huiskamer bij ons slapen. Toen hij wat wakker werd vroeg mijn nichtje van 5 (die het allerbangst was voor honden!!!) of ze hem een brokje mocht geven, omdat ze ons dit ook had zien doen. Dit mocht wel van ons, dus Huub heeft keurig rustig als altijd een brokje uit haar hand gegeten en we waren supertrots op haar. "Wat is Huub lieve hond!" zei ze toen ze een uurtje later weer weggingen.
Boven verwachting dus, de volgende keer gaan we weer zo'n fijne wandeling plannen.