Ik woon in een flat, zeven hoog. Er is geen raam aan de voorkant, en iedereen die langsloopt wordt dus niet gezien. Aan de achterkant, mijn woonkamer, is uitzicht op een grasveld, met daar aan een meer. Ook daar zit mijn balkon.
Ramenwassers, constructiemedewerkers, alles wat menselijk is mag in een hijsbak langs komen zetten. Mag ook op het balkon komen. Ze zal er niet om malen. Nog geen grom, geen blaf, niets wat mij zou kunnen waarschuwen als ik me om sta te kleden in de slaapkamer. Ze kijkt even op en gaat dan vrolijk verder met slapen.
Of op het balkon komen zodat ik me omdraai en plots recht in de bakkes kijk van slechts vijf schilders. Oh en een groene Duitse herder. Die was namelijk langs het pas geverfde balkon aan het schurken voor aandacht.
Nee, het is de spin die bewoog op het plafon om 3 uur 's nachts waarop ze vol aansloeg. Al springend op het bed, in pure frustratie proberen de spin te verjagen met uiteraard een luidkeels, schelle opwindingsblaf die ik herken van haar spuitbussen haat.
Ik dacht nog, misschien wordt ze blind. Maar nee. Niet blind. Goede ogen. Nagekeken door de dierenarts. Arachnofobie? In daglicht niet.
Hebben jullie honden zulke rare trekken?
