Dat begraven ging natuurlijk nooit gebeuren zolang Toto er met zijn neus bovenop zat, dus die twee bleven maar lopen. En verder lopen, en nog verder. Een beetje ongerust werd ik wel want op roepen werd niet meer gereageerd en ze gingen wel errug ver weg. Maar elk nadeel heeft z'n voordeel, en ik weet nu dat hij in dergelijke situaties niet meer luistert.
En uiteindelijk vond hij het godzijdank zelf mooi geweest (ik denk dat hij het saai begon te vinden), en kwam toch weer terug rennen.
Nou, dat was dan toch wel weer braaf. Voor een podenco. 
Het zijn geen makkelijke honden in de zin van gehoorzaamheid, maar ze zijn vaak wel heel zacht en sociaal en aan de ene kant heel slim en soms gewoon dom van lievigheid. Vanavond bijvoorbeeld wilde Pindapoes eigenlijk naast Toto gaan slapen, en Toto vond dat een heel goed idee en ging Pinda's bek 'wassen'. Dat was dus ook meteen het einde van het slaapfeestje. 
Ik had het niet durven hopen dat het zo snel zo goed zou gaan met de katten.
Zo is het maar net.
