Kangal schreef:Valerie schreef:Hij verveelt zich.
Dat denk ik niet want als hij zo doet probeer ik met hem te wandelen buiten huis maar dan verzet hij zich. Al hij ouder was had ik hem een box gegeven op zijn neus. Ik probeer hem te laten zien dat ik de baas ben.
Stel.
Er komt een vent op jou af gelopen. Begint tegen je te schreeuwen dat je godverdomme aan de kant moet anders gaat hij je slaan. Je snapt hem niet goed, schrikt van hem, en direct krijg je een knal voor je harses. "Kappen nou, ik ben de baas!" brult hij je toe. Volgende dag komt er weer een vent op je afgelopen. Hij blijft op enige afstand staan, zoekt oogcontact, en vraagt je of je even opzij wil gaan.
Voor wie heb je meer respect? Naar wie zou je sneller luisteren? Met wie zou je liever een biertje drinken?
Je bent geen 'baas' als je gaat slaan als je je zin niet krijgt. Dan ben je een kleuter. Een verantwoordelijke hondenbaas gaat niet slaan, die gaat uitzoeken waarom de hond niet mee wil lopen en gaat dat probleem oplossen. Niet door de hond zó bang te maken dat hij, met de staart tussen de poten, meesjokt, maar door het probleem op te heffen zodat de hond enthousiast en blij naast je wandelt. En als je hem daarvoor tijdelijk even een stukje op moet tillen nou, dan moet dat.

Hij is onzeker, niet pesterig. Bedenk ook maar: waarom zou de hond in vredesnaam wandelen
leuker gaan vinden van een klap?
Wat wil je eigenlijk? Een angstige, onzekere hond die bang is voor klappen of een brul en altijd met de staart tussen de poten achter je loopt? Of een máátje, een hond die op jou vertrouwt, die blij is om je te zien? En wie zou jij sneller vertrouwen? Iemand die slaat of schreeuwt, die onredelijke verwachtingen van je heeft? Of iemand die naar je luistert en met je meedenkt, die vriendelijk doet?
Wat als je nou eens stopt met krampachtig de baas willen zijn/worden en, gewoon als experiment, je aandacht eens focust op een leuk maatje voor je hond zijn?