Ugh. Gek word ik ervan.

[CillyNL]

Ik had al eerder laten vallen dat Bobby en zoonlief instant BFF's waren. Hartstikke leuk, dat was één van de "doelen" van de aanschaf. Ze slapen, spelen, rennen en knuffelen samen. Dat de hond zoonlief leuker vindt, snap ik ook. Ik ben tenslotte de moeder die dingen verbied en verplicht.

Alleen...Zodra zoonlief de deur uitgaat, wordt ie onrustig. Héél onrustig. Gaat piepen soms zelfs blaffen en zoekt het hele huis af naar Zoon. Inmiddels snapt Bobby dat Zoon naar school moet, dat gaat al makkelijker. Maar zoals nu met de vakantie, of als Zoon boven speelt...Dat snapt ie niet. Hij gaat voor de deur liggen wachten tot zijn vriend weer terugkomt.

Met samen uitlaten is het een ramp als Bobby aangelijnd is en Zoon loopt voor zijn gevoel weg. Hij hangt zichzelf bijna op aan de riem en blaft/piept/schreeuwt als een mager speenvarken. We zijn vandaag gaan trainen: Bobby moest zitten (of liggen) en zoonlief liep weg. De hond moest stil blijven. Als zoonlief terugliep en hij begon te blaffen moest hij stoppen met lopen van me tot de hond weer stil was (terwijl ik het blaffen/piepen corrigeerde en stil zijn beloonde). Ook mocht hij Zoon pas begroeten na toestemming van mij.

Is dit iets wat moet slijten? Is het verlatingsangst? Als ik weg ben en zoonlief is thuis, doet ie het ook maar een heel stuk minder. Tijdens het uitlaten kan ik gewoon weglopen en houdt ie zoonlief in de gaten. Hij let wel op mij, en loopt mijn kant op als we écht te ver uit elkaar zijn, luistert vooral naar mij en zoekt steun bij mij als ie angstig is (voor grote honden ofzo).

[CillyNL]

Oh, nog iets wat me op is gevallen: De hond gaat niet bij mij op schoot zitten. Wel bij bezoek en bij zoonlief. Alsnog sporadisch, maar bij mij doet ie het écht niet. Kan hem 100x roepen, mij hij vertikt het.

[Sterre]

Oh, nog iets wat me op is gevallen: De hond gaat niet bij mij op schoot zitten. Wel bij bezoek en bij zoonlief. Alsnog sporadisch, maar bij mij doet ie het écht niet. Kan hem 100x roepen, mij hij vertikt het.

Hier zou ik maar blij om zijn dat hij zoonlief adoreert. Vroeger thuis kregen wij een poedel (als pup). Ik was een jaar of 8. De poedel moest echt niets van mij weten. Ze was gek op mijn oudste broer (10 jaar ouder). En de rest van de familie kan ik me niet herinneren hoe ze daar tegen was. Als ik haar mee naar mijn slaapkamer nam als ik naar bed moest ging ze net zo lang neusfluiten tot ik de deur open deed en dan rende ze naar beneden.
Ik vond dat toen heel erg naar weet ik nog. Ik wilde zo graag een hond als vriendje. Dus volgens mij beter dat Bobby zoonlief uitkiest dan jou. Komt vast allemaal goed. Niet dwingen gewoon zelf laten uitzoeken is mijn mening.

[CillyNL]

Oh, maar ik ben heel blij dat hij en zoonlief zulke maatjes zijn, hoor! Wel sneu voor jou dat de poedel jou niet leuk vond.

Een vriendin van me heeft het haar trainer gevraagd en hij denkt dat Bobby de roedel bij elkaar wil houden. Ik denk dat hij mij "vertrouwt" als ik wegga, omdat ik tenslotte de baas ben. Maar hij zou mij dan moeten vertrouwen dat ik zoonlief weg laat gaan.

Ik vind het dus ook echt niet erg dat hij mijn zoon leuker vindt dan mij, maar die rusteloosheid als zoon weg is en dat geblaf buiten (het is echt heel erg, hoor. Hij hangt zichzelf écht op en gaat tekeer alsof de aarde vergaat) dat is voor niemand leuk.

[Habibi]

Hoe oud is Bobby?

[CillyNL]

7 en sinds 1 april is ie bij ons.

[bouvierpoedel]

Gewoon iets minder toestaan van je zoon en hond. En niet dat zoonlief met heel het hebben en houwe van de hond aan de haal gaat.
Een band is goed maar moet geen zieke relatie zijn waarin de hond helemaal over de zeik gaat als hij uit beeld verdwijnt.
Als het 2 puppen waren zou je ze ook wat vaker uit elkaar halen.
.

[CillyNL]

Wat bedoel je precies met het hebben en houwe van de hond? Ik ben diegene die hem voert, borstelt, etc. En als Bobby blaft wanneer Zoon weg is, is het ook echt 'roepen' dat ie terug moet komen. Wat zou ik niet toe moeten staan? Zoon is 11 en zit overdag op school. Ze laten elkaar thuis ook wel met rust, het is (gelukkig!) niet continu gekloot en gedoe. Hahaha, dat zou wat zijn.

[Lemuria]

7 en sinds 1 april is ie bij ons.

Ach je hebt die hond net een maand. Tuurlijk gaat het nog niet 100% goed, geef het wat tijd en laat de hond naar jou komen. Niet roepen om op schoot te komen, dat kan best averechts worden (dan wordt het zo'n moetje). Geef 'm een lekker voertje als hij uit zichzelf naar je toekomt ofzo.

[CillyNL]

Oh. Maar het op schoot zitten gaat het me (nog) niet eens om. Het is echt puur de onrust die de hond heeft als kind niet thuis is. Zoals nu: kind is het weekend naar zijn vader en hij is aan het zoeken en wachten. Staat voor de achterdeur en drentelt onrustig rond.

Afleiden werkt wel. Maar eventjes. En ik kan hem natuurlijk niet continu bezighouden als we met z'n tweeën thuis zijn.

[Lemuria]

Hoeveel beweging krijgt-ie?

[CillyNL]

Echt buiten? Minstens anderhalf tot 2 uur. Daarnaast is het nog het spelen thuis (heen en weer rennen, héél veel dingen leren) en dingen zoeken in huis (bal, knuffel, snacks)

[laeken]

Je krijgt de rol die je verdient. Blijkbaar doet je zoon meer met en voor de hond en maak jij per ongeluk foutjes. Je spreekt over de hond. Best afstandelijk vind ik. Ik merk bij veel gezinnen dat de hond voorkeur heeft en dat de andere persoon dat nooit leuk vindt en ervaart als verraad.
Het heeft niks te maken met berispen, voeren, aaien of wat dan ook. Het gaat om het gevoel dat je de hond geeft. Voelt de hond zich prettig bij je of heb je per ongeluk een paar keer je geduld verloren met de hond? Ben je wel eens boos geweest omdat je erg moe was en de hond je onbedoeld telleur gesteld heeft? Allemaal zaken die een rol kunnen spelen.
Als je wil dat het ook jouw hond wordt moet je je zoon lekker zijn ding laten doen en niks trainen. Jij moet je draai OOK vinden met de hond. Ga eens kijken hoe de hond op jou reageert als je zaken anders gaat doen.

[Cindy52]

Oh. Maar het op schoot zitten gaat het me (nog) niet eens om. Het is echt puur de onrust die de hond heeft als kind niet thuis is. Zoals nu: kind is het weekend naar zijn vader en hij is aan het zoeken en wachten. Staat voor de achterdeur en drentelt onrustig rond.

Afleiden werkt wel. Maar eventjes. En ik kan hem natuurlijk niet continu bezighouden als we met z'n tweeën thuis zijn.

Heeft de hond ook nog een naam ? Hij is er net dus alles heeft tijd nodig, kan ook zijn dat jouw aanpak gewoon maakt dat de hond je nog niet vertrouwd.

[CillyNL]

Ik heb gewoon geen zin om de hele tijd Bobby te tikken. Ik vind zoon en hond makkelijker (Ja, zoon heeft ook een naam) omdat ik 2x "Hij" in een zin nogal rommelig vind overkomen.

Als ik tegen Zoon over Hond praat zeg ik altijd: Ga maar met Bobby spelen, geef Bobby even water, etc. Hij is wel echt een gezinslid. Dat zeg ik ook tegen iedereen: Hij is er nog maar heel kort, maar hoort er (voor mijn gevoel) al echt bij. Ik praat tegen hem alsof ie terug kan praten. Ik speel meer met hem dan zoonlief.

Kortom: Ik snap echt wel dat ie Zoon leuker vindt. Want ik ben de moeder. En vriendjes zijn ALTIJD leuker dan moeders. Ik ben nog nooit écht boos geworden op de hond, maar heb wel gemopperd. (Lees: Even heel duidelijk zeggen dat ie aan de kant moet. Als ik dingen met hem oefen verhef ik nooit mijn stem, da's niet nodig). Daar heb ik me bij neergelegd, dat maakt ook niet uit. Ik heb nu twee koters in huis. Het grootste probleem vind ik dat hij Zoon als "pup" ziet en de "pup" mist als ie weg is. Hij zoekt het hele huis af, drentelt heen en weer en kan geen rust vinden. Samen is het echt duo list en bedrog en ik vind het geweldig om zoon te horen lachen en te zien dat de één nog harder achter de ander rent en weer andersom.

Daar komt bij: Ik weet zijn geschiedenis natuurlijk niet. Ik geloof dat de vorige eigenaren van Bobby niet zo lief zijn geweest. De eerste misschien wel, hij kent ook vrij veel commando's, maar het asiel en de tweede eigenaren (daar is ie ook weer weggegaan vanwege zijn baknijd) hebben hem best wel bang gemaakt. Dus het kan best zijn dat ie voorzichtiger met mij is en misschien wel banger voor mij is omdat ie bij de vorige baas klappen heeft gehad. Het gaat al een stuk beter, eten is al minder eng voor hem dus dat zal wel slijten. Ik denk alleen niet dat het slijt dat ie Zoon als ranglagere ziet.

[CillyNL]

Djeez, ik krijg een beetje het gevoel dat jullie mij nu als cold hard dictator zien. Het enige waarop ik de hond actief corrigeer is blaffen als ik niet wil dat ie blaft, of als ik vind dat ie genoeg heeft geblaft. Voor de rest beloon ik hem eigenlijk alleen maar als ie goed gedrag laat zien. Met woorden, knuffels of snacks.

Oh: Die keren dat ik heb gemopperd was omdat ie niet van Zoonlief zijn bed af wilde gaan voor zijn laatste uitlaatronde.

[Lemuria]

Ik denk alleen niet dat het slijt dat ie Zoon als ranglagere ziet.

Laat dat "ranglagere" maar even varen, dat heeft er waarschijnlijk niks mee van doen. Die 2 zijn maatjes en leuk met elkaar. Dáar zit geen probleem. Dingen kosten tijd. Hij merkt vanzelf wel dat jij hem geen klappen geeft, we praten over een jaartje nog wel eens, dan zitten de zaken waarschijnlijk al heel anders.

[CillyNL]

Ik hoop het maar.

Ik heb echt het gevoel dat ik een tweede kind erbij heb, maar dan zonder het moederlijke instinct. Dat begint al iets minder te worden.

Ze zijn wel echt leuk om te zien samen. <3 Ik heb hier ook de foto gepost van Jut en Jul die liggen te slapen.

[Lemuria]

Focus op die leuke dingen Dan komt het wel. Ik had nog nauwelijks een band met Izzy toen ik haar een maand had (ik vond haar wel heel lief hoor!), pas toen ze een maand of 6-7 was, begonnen we elkaar echt te begrijpen, en die kreeg ik dan nog als on-verpeste pup. Laat staan een al volwassen hond die opeens in een gezinnetje terecht komt. 'Tijd' is het cruciale ding hier.

[laeken]

Focus je nu eens op JOUW rol met de hond en zet jezelf niet af tegen zoon met de hond. Zoon weet hoe het moet want de hond is dol op zoon en gaat een sterke band aan met zoon. Dat is echter geen factor in het een band aangaan met jou of geen sterke band aangaan met jou.
Je zal vast en zeker super lief met de hond zijn. Dat geloof ik best. Niemand zegt dat jij die hond als een dracula opvoedt of behandeld. Het enige dat ik probeer te zeggen is dat jij een band moet opbouwen met de hond en je niet moet ergeren, jaloers moet kijken naar, moet spiegelen aan, je zoon. Je zoon heeft de band, nu jij nog. En of je de opvoeder, voerder of wat dan ook bent speelt geen rol.

Ik heb ook een hondje uit Spanje. Dat hondje was de eerste paar maanden helemaal op mij gericht. Volgde mij als een schaduw. Mijn partner werd genegeerd. Zo erg dat als wij thuis kwamen het hondje mij aankeek, bij mij stond te springen van blijdschap en alleen mij wilde begroeten. Partner was lucht. Ik was al een hondenmens en partner had al 30 jaar geen hond meer gehad. Ik ging dus veel meer op een hondenmanier met de hond om. Keek naar haar signalen. Ik zei ook wel eens tegen partner, als jij haar wil knuffelen moet je rustiger doen. Kijk eens naar de staart. Kijk eens naar de oren. Die gaan helemaal onderdanig.

Nu zijn we een tijdje verder en de hond is DOL! op partner. Soms wordt ik nu genegeerd. Als ik thuis kom is ze super blij. Maar er zijn dagen dat we samen thuis komen en ze net zo blij is naar partner als naar mij. Hij kan nu alles met haar doen en is soms nog liever met haar dan ik. Slaapt met haar op de bank, laat haar op schoot (veel meer en vaker dan ik dat toelaat) en wandelt nu de helft van de keren met haar.

Een nieuwe hond sluit mensen niet allemaal tegelijk en meteen in zijn hart. Hij heeft een rugzakje en daarom kost dat wat tijd. Als jij goed en vooral duidelijk en liefdevol met de hond omgaat zal je straks zien dat je net zo diep in dat hart komt als je zoon. Maar laat los dat je zoon nu ranglager is, je de hond moet lostrainen van je zoon of dat je zoon weg moet lopen en jij de hond vast gaat houden enzo. Dat is niet goed. Jij moet gewoon ook een band op bouwen. That's it.

[laeken]

Dubbel

[laeken]

Dubbel

[Sterre]

Wat een goed stuk Laeken.

[laeken]

Staat er alleen 3 keer zie ik.

[j.werkman]

Volwassenen geven vaak, zeker als je je hond pas hebt, veel dubbele signalen af. Het duurt gewoon langer voordat je hond je dan kan lezen.
Kinderen hebben daar veel minder last van, die geven met hun lichaam geen andere signalen af, dan wat ze doen, voor een hond is dat stukken gemakkelijker.
Verder wat Cleva al zegt, minder willen en een band opbouwen.

[CillyNL]

De hond vind mij ook leuk, hoor! Ik kan ook gewoon met hem spelen als zoon thuis is, hij begroet ons allebei en is ook blij als ik weer thuis.

Denken jullie dat zijn roedelgedrag minder wordt als hij mij leuker gaat vinden? Dat is het probleem. Niet dat ie bij zoonlief wil slapen, niet dat ie bij hem op schoot komt en niet bij mij. Het probleem is dat ie zich gewoon enorm maf gedraagt als zoonlief weg is of te ver uit de buurt tijdens het uitlaten.

[Cindy52]

De hond vind mij ook leuk, hoor! Ik kan ook gewoon met hem spelen als zoon thuis is, hij begroet ons allebei en is ook blij als ik weer thuis.

Denken jullie dat zijn roedelgedrag minder wordt als hij mij leuker gaat vinden? Dat is het probleem. Niet dat ie bij zoonlief wil slapen, niet dat ie bij hem op schoot komt en niet bij mij. Het probleem is dat ie zich gewoon enorm maf gedraagt als zoonlief weg is of te ver uit de buurt tijdens het uitlaten.

Schijnbaar heeft hij voor nu het meeste vertrouwen in zoonlief dus ik zou beslist aan een betere band gaan werken-

[blondie]

Hij zal naar verloop van tijd misschien wat minder gillerig worden buiten. Ik weet ook niet wat voor ras jouw hond is? Mijn honden vinden en degene die er niet meer zijn vonden het ook lastig als we met meerderen liepen en mensen gingen andere kanten op, ze wilden de groep bij elkaar houden
Als ik als baas van ze weg liep en ze bleven bij anderen buiten achter vonden ze dat helemaal niet leuk. Maar dat is ook een kwestie van oefenen en ze leren erop te laten vertrouwen dat baasje gewoon weer terug komt. Als dat positief is aangeleerd zonder al te veel stress en zonder al te lang uit zicht verdwijnen zal het piepen snel minder worden denk ik.

Je schreef dat jouw kind nu ook uit logeren is, voor de hond is dat best vreemd zeker als hij zo dol is op jouw zoon en die is ineens een paar dagen niet thuis.
Je zou misschien even wat meer met de hond kunnen doen als je merkt dat hij echt voor de deur ligt te wachten of continue op de uitkijk gaat staan om te kijken of jouw zoon al in aantocht is. Dat patroon proberen te doorbreken door even met hem te spelen, of samen wat oefeningetjes doen waarbij je kunt belonen.

[Paisley]

De hond van mijn moeder heeft precies dit, maar dan niet met Zoon maar met mijn hond Mayke. Alleen het horen van dr naam maakt mn al rillen van enthousiasme, en als ze weg gaat staat hij een uur te dralen en piepen voor de deur of gaat dr overal zoeken.

T slijt niet. Geruststelling?

[CillyNL]

Hahaha! Nee! Da's geen geruststelling!

Bobby is een kruising cocker. Het vertrouwen in mij is er wel. Mijn vriendin, heeft ons geobserveerd. Hij zoekt steun bij mij, en als iets eng vindt, vertrouwt hij op mij. Dat doet ie dus niet bij zoonlief. Als we in het park lopen en er zijn grotere honden, dan wacht ie op actie van mij en komt bij niet. Niet bij zoonlief.

Dat laatste gaat wel steeds beter, het contact met grotere honden. Hij is nu bijna vriendjes met een ENORME hond (Bobby kan onder zijn poten doorlopen) en ziet hem als bodygaurd, geloof ik. Vandaag kwamen we hem weer tegen en gaf meneer ineens een grote bek tegen een herder en durfde er zelfs achter aan te lopen. De held.

Afijn. Het is inderdaad wat Paisley en Blondie zeggen: Hij wil de zwakste van de roedel erbij houden. En da's dus zoonlief in zijn ogen. Ik ben de baas, dus hij vertrouwt het bij mij wel als ik wegga. Ik red mezelf wel. Ik kan gewoon uit zicht gaan als Zoonlief de lijn vast heeft. Ik kan hem ook commando's geven van afstand.

Ik doe ook meer met hond dan zoonlief. Ik speel meer met hem, laat hem vaker uit, ben de enige die hem eten geeft, etc. We doen ook weleens verstoppertje, dan gaat zoonlief verstoppen en dan laat ik de hond los (als ie stil is) "Ga D omo maar zoeken". Ik laat dus niet 1, maar 2 uit na het eten. Kind en hond rennen allebei de pootjes onder het lijf uit en dan kunnen ze mooi naar bed.